[ανέλπιστο συμπέρασμα·

12/04/2017 § Σχολιάστε

χαρταετοί: πόσο θάνατος

02/10/2016 § Σχολιάστε

xartaetoi2-10-16

Είδα το πρόσωπο πίσω από θαμπωμένο τζάμι
κι αίφνης μού’ ρθε το «πόσο θάνατος» κι έμεινα
και το κοιτούσα· γύρισα τα μάτια αλλού·
περνώντας τα πάνω από τα βυθισμένα
χαλίκια της Ιστορίας, στη γωνιά των τοίχων,
στο διακριτικό ημίφως, σε μια άλλη χώρα σκοτεινή
με σεντόνια να κυματίζουν σαν πανιά φουσκωμένα
από ούριο άνεμο και δίπλα δυο μελανά πουλιά, εκεί
στη γωνιά των τοίχων, κι εσύ δικό μου πρόσωπο, πίσω
απ’ το θαμπωμένο τζάμι, σαν αποτύπωση σε λεπτό
διάφανο χαρτί· εκεί να λες «πόσο θάνατος».

Είχα κάποτε φανταστεί ότι είχες ονειρευτεί να σχεδιάσεις πόλεις ωραίες σε σχήματα κυκλικά, με πάρκα σιντριβάνια και κανάλια κι εμείς να στέκουμε στο κέντρο όλων αυτών· θέτοντας πάντα το ερώτημα.

*

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου

Όλα κατηγορίας [Χαρταετοί]

χαρταετοί: των σωμάτων

22/03/2016 § Σχολιάστε

post22.3.16

Κατά μήκος της παραλίας. Ήχος καμπάνας στον ήρεμο αέρα. Ησυχία. Η άμμος κίτρινη λεία. Ίσκιοι θύματα λαμπρού ήλιου. Βήματα καθαρά ρυθμικά σιωπηλά. Σιωπή· το βάθος των αποτυπωμάτων το βύθισμα της φτέρνας· η θάλασσα μία μπρος κι υποχωρεί· σε σταθερό μοτίβο. Καιρός θαυμάσιος παραλία ανοιχτή ορίζοντας ελεύθερος θάλασσα επίπεδη γαλάζια βήμα κανονικό έκφραση σοβαρή στοχαστική· δεν πρόκειται για αγάλματα του Ηφαίστου· ακουμπούν τη ζωή· δεν υπάρχουν διφορούμενοι μονόλογοι μόνο λίγο χρώμα θαμπό κι αισθαντικό κι ούτε πλοία  παίζουν στα ήρεμα κύματα μόνο ουρανός θάλασσα και σώματα ευγενικά να ακουμπούν το ένα στο άλλο και τα δυο τη ζωή· κανένα σύννεφο εντός κι εκτός των ημίγυμνων σωμάτων· μόνο το κάλεσμα της γυμνή φτέρνας στη κίτρινη άμμο και οι ώρες να πέφτουν επάνω τους κάθετα και γαλάζια με την απουσία γκρίζας ασφάλτου και ο άγγελος να βλέπει με λευκά χέρια αναμένοντας να αρχίσει το ίδιο παιχνίδι· από

την αρχή.

*

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου

Όλα κατηγορίας [Χαρταετοί]

χαρταετοί: αλμύρα

10/08/2015 § Σχολιάστε

post10.8.15

Και μέσα σε αυτή την περιορισμένη κλίμακα όπου το παρελθόν συναιρείται με το παρόν –το μέλλον το αφήνω στα χέρια τα τραχιά των ψαράδων– δεν αφήνεται καμία αμφιβολία στην ύπαρξη, στα ενδότερα του λόγου και των πραγμάτων του λόγου όπου χώρος χρόνος και βλέμμα συμφύρονται και· νάτη εκεί, των σωμάτων η παράλληλη νόστος σε ρυθμούς δικούς της και των άλλων στη γλώσσα της μουριάς των παιδικών μας χρόνων· τη γλώσσα του δέντρου, τα σπλάχνα η νόστος οι μύθοι και η αλμύρα· παντού και πάντα η αλμύρα στην πορεία της ηλικιακής κατάβασης. Το οργανικό, το ανόργανο. Εσύ. Με εικόνες που αντλούν από εικόνες που αντλούν παραδοξότητα, παραπαίουσες λέξεις παραδομένες στο κενό στη γοητεία. Σιωπή που αντλείται από εικόνες που αντλούν παραδοξότητα και παραπαίουσες λέξεις παραδομένες στην επεξεργασία· στη λείανση.

Εσύ όμως δε θα ήθελες, ταξιδιώτισσα ράθυμη,
Να ονειρευτείς, στον ώμο μου ακουμπώντας το μέτωπο;*

Μιλώ για μας, με τα παιδικά χαμόγελα.
Είμαστε τα χαμένα παιδικά

χαμόγελα.

.

.

(*) Μαρσέλ Προυστ, Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, Σόδομα και Γόμορρα –μέρος πρώτο

[όλοι οι Χαρταετοί]

Η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου

Where Am I?

You are currently browsing the χαρταετοί category at αγριμολογος.