[χαρταετοί: αν ·

07/05/2020 § Σχολιάστε

Αν φεύγοντας από το διαμέρισμα εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα τον είχε παρηγορήσει μία εντύπωση που σκεφτόταν ήδη κατά τον ερχομό του, ότι: αν εκείνη η μικρούλα που τον είχε συνοδεύσει εκεί στο χωλ, εκεί που πρωτοείδε τα ονειροπόλα της μάτια στο σκοτάδι φτερουγίζοντας ψηλά καταπάνω του. Μιαν εντύπωση που θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητη αλλά θα προσέδιδε μια διακριτική χάρη σε ‘κείνη τη μικρούλα που δεν θα ξέχναγε ποτέ. Θα τον ακολουθούσε έως ότου ενταχθεί μόνιμα στη μνήμη του. Αλλά ξέχασε κ α ι αυτή τη φορά ότι αυτό το μικρό πλάσμα ήταν κάτι ασυνήθιστα ζωντανό και τρυφερό, και το προσπέρασε. Επρόκειτο για ακόμη ένα «Αν» που ορθωνόταν και πάλι μπρος του,

σαν γιγάντιο βουνό.

*

Όλα κατηγορίας [Χαρταετοί]

[ανέλπιστο συμπέρασμα·

12/04/2017 § Σχολιάστε

χαρταετοί: των σωμάτων

22/03/2016 § Σχολιάστε

post22.3.16

Κατά μήκος της παραλίας. Ήχος καμπάνας στον ήρεμο αέρα. Ησυχία. Η άμμος κίτρινη λεία. Ίσκιοι θύματα λαμπρού ήλιου. Βήματα καθαρά ρυθμικά σιωπηλά. Σιωπή· το βάθος των αποτυπωμάτων το βύθισμα της φτέρνας· η θάλασσα μία μπρος κι υποχωρεί· σε σταθερό μοτίβο. Καιρός θαυμάσιος παραλία ανοιχτή ορίζοντας ελεύθερος θάλασσα επίπεδη γαλάζια βήμα κανονικό έκφραση σοβαρή στοχαστική· δεν πρόκειται για αγάλματα του Ηφαίστου· ακουμπούν τη ζωή· δεν υπάρχουν διφορούμενοι μονόλογοι μόνο λίγο χρώμα θαμπό κι αισθαντικό κι ούτε πλοία  παίζουν στα ήρεμα κύματα μόνο ουρανός θάλασσα και σώματα ευγενικά να ακουμπούν το ένα στο άλλο και τα δυο τη ζωή· κανένα σύννεφο εντός κι εκτός των ημίγυμνων σωμάτων· μόνο το κάλεσμα της γυμνή φτέρνας στη κίτρινη άμμο και οι ώρες να πέφτουν επάνω τους κάθετα και γαλάζια με την απουσία γκρίζας ασφάλτου και ο άγγελος να βλέπει με λευκά χέρια αναμένοντας να αρχίσει το ίδιο παιχνίδι· από

την αρχή.

*

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου

Όλα κατηγορίας [Χαρταετοί]

χαρταετοί: αλμύρα

10/08/2015 § Σχολιάστε

post10.8.15

Και μέσα σε αυτή την περιορισμένη κλίμακα όπου το παρελθόν συναιρείται με το παρόν –το μέλλον το αφήνω στα χέρια τα τραχιά των ψαράδων– δεν αφήνεται καμία αμφιβολία στην ύπαρξη, στα ενδότερα του λόγου και των πραγμάτων του λόγου όπου χώρος χρόνος και βλέμμα συμφύρονται και· νάτη εκεί, των σωμάτων η παράλληλη νόστος σε ρυθμούς δικούς της και των άλλων στη γλώσσα της μουριάς των παιδικών μας χρόνων· τη γλώσσα του δέντρου, τα σπλάχνα η νόστος οι μύθοι και η αλμύρα· παντού και πάντα η αλμύρα στην πορεία της ηλικιακής κατάβασης. Το οργανικό, το ανόργανο. Εσύ. Με εικόνες που αντλούν από εικόνες που αντλούν παραδοξότητα, παραπαίουσες λέξεις παραδομένες στο κενό στη γοητεία. Σιωπή που αντλείται από εικόνες που αντλούν παραδοξότητα και παραπαίουσες λέξεις παραδομένες στην επεξεργασία· στη λείανση.

Εσύ όμως δε θα ήθελες, ταξιδιώτισσα ράθυμη,
Να ονειρευτείς, στον ώμο μου ακουμπώντας το μέτωπο;*

Μιλώ για μας, με τα παιδικά χαμόγελα.
Είμαστε τα χαμένα παιδικά

χαμόγελα.

.

.

(*) Μαρσέλ Προυστ, Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, Σόδομα και Γόμορρα –μέρος πρώτο

[όλοι οι Χαρταετοί]

Η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου

Where Am I?

You are currently browsing the χαρταετοί category at αγριμολογος.