[plaisir: χάνος, ο ·

01/02/2018 § Σχολιάστε

Σερρανέλλος ο αιγίσκος, οικογένεια σερρανίδες
Serranus cabrilla, family serranidae

Συγγενεύει με όλα τα μεγάλα μέλη ροφούς, λαβράκια της ίδιας οικογενείας, μοιάζει πολύ με την πέρκα στο μπόι και στις συνήθειες.
Μήκος: έως 40 εκ.
Χρώμα: καστανόασπρο με 9 λοξές, όρθιες ταινίες καφετιές και 3 πιο σκούρες μακρουλές που διασταυρώνονται και πιάνουν απ’ το κεφάλι ως την ουρά.

Η τομή του σώματος σχεδόν στρογγυλή, το ραχιαίο πτερύγιο μονοκόματο με 10 σκληρές ακτίνες εμπρός και 14-15 αγκαθωτές πίσω. Η ουρά στρογγυλεμένη προς τα μέσα. Τα λέπια μικρά, η πλευρική γραμμή περιλαμβάνει 70 ως 90.

Οι χάνοι ζούνε γύρω σε ξέρες, σε βαθειά νερά και πιο κοντά στις ακτές ως 20-25 οργιές βάθος. Γεννούνε την άνοιξη ως τέλος Ιουλίου. Τους ψαρεύουν με καθετή και με ψιλό παραγάδι από βάρκα. Το κρέας τους λίγο, αρκετά νόστιμο. [homefood.gr]

Ένα μάλλον μικρό πετρόψαρο που έχει τη φήμη ότι είναι πολύ κουτό

Μεταφορικά, ο βλάκας. Ειδικότερα, ο βλάκας που κοιτάει με το βλέμμα απλανές και – οπωσδήποτε αυτό – το στόμα ανοιχτό. Κατ’ επέκταση, και το κορόιδο, το εξαιρετικά εύπιστο άτομο.

Χρησιμοποιείται κυρίως στη φράση «Τι κοιτάς σαν χάνος, ρε;» – ή, εναλλακτικά, «τι χάσκεις σαν χάνος;». Είναι ερωτήσεις που κλασικά απευθύνουμε σε τύπο που έχει καρφωθεί είτε διότι έχει μείνει μαλάκας λόγω έκπληξης είτε διότι έχει αφαιρεθεί τελείως είτε διότι υπάρχει μια προσωρινή διακοπή στη δορυφορική επικοινωνία με τον πλανήτη του. Χαρακτηρίζοντας τον χάνο, υπονοούμε ότι αυτή η έκφραση του προσώπου είναι και ασφαλής ένδειξη χαμηλού άι-κιου. Πιο συγκεκριμένα, υπονοείται ότι και άτομο με τέτοια φάτσα όποια παπάρα και να του πουν θα την πιστέψει – από δω και η φράση «το έχαψε σα χάνος».

Όλα αυτά διότι ο χάνος θεωρείται το κατ’ εξοχήν χαζό ψάρι.

ορμάει αμέσως στο δόλωμα, το καταπίνει με τη μία και πιάνεται εύκολα στο αγκίστρι
αφου πιαστεί, δεν κάνει τίποτε – κάθεται και περιμένει να τον ανεβάσεις
όταν ανεβεί στη βάρκα έχει το μάτι γουρλωμένο και το στόμα ορθάνοιχτο

Βεβαίως, οι χαζοί χάνοι ευδοκιμούν και οι τσιπούρες που περνιούνται για ξύπνιες, μαγκιόρες κι αλανιάρες κοντεύουν να εξαφανιστούν. [slang.gr]

[Ήταν παιδιά, άκουσες;

26/01/2018 § Σχολιάστε

©Stratos Fountoulis, print/χαρακτικό σε λινόλεουμ 01.01.1998 – 10/18

Δεν μου είπες την αιτία. Βρισκόμασταν στον διάδρομο, μετά χωριστήκαμε. Ορισμένες φορές έχω την εντύπωση ότι μοιάζουμε. Δεν μιλάς. Θυμάμαι την φράση που μου είπες. Ποια φράση. Δεν θυμάμαι, θυμάμαι όμως το γλυκύτατό της ύφος, τη σημασία της φράσης που κουβαλούσα μαζί μου καιρό. Περίεργο. Ποιο το περίεργο.

Τελευταία έμπλεξες σε ονειροπολήσεις και λόγω γενναιοδωρίας του χαρακτήρα σου, δεν το παραδέχεσαι. Τι ακριβώς να παραδεχθώ. Ακόμη να καταλάβεις.

Στο Πέσοβαρ του Πακιστάν. Η βάρβαρη επίθεση των Ταλιμπάν σε σχολείο -141 οι νεκροί, πάνω από 130 είναι παιδιά. Παιδιά· άκουσες; Π α ι δ ι ά !

Αλήθεια δεν ξέρω τι εννοείς. Μένω άφωνος, μη μου πεις· ακόμη και τώρα ονειροπολείς εις βάρος και εν μέσω της σημαντικής συζήτησής μας. Εγώ; Εσύ.

Στο εξής θα σου τηλεφωνώ κάθε μεσημέρι υπενθυμίζοντάς σου την ύπαρξή μου. Η ζωή, σκέφτηκε, όχι τόσο η δική του, αλλά η πνοή της ίδιας της ζωής μέσα στην απροσδιοριστία της, είναι διαφορετική από τη ζωή ενός άψυχου πτώματος.

Όταν φανταζόταν τη ζωή μετά από έναν αποχαιρετισμό, ο χωρισμός ήταν πάντα ευγενής, γλυκός, διακριτικός, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι φεύγοντας άφηνε πίσω, έστω κι ένα ασήμαντο κομμάτι του δέρματός του κολλημένο στα μαλλιά της. Η ζωή ήταν μακριά από όλα, ξεχωριστή, πάνω και πέρα απ’ αυτά. Ήταν στιγμές, όταν ο χρόνος περνούσε, εκείνη· καθώς βρίσκονταν σε αμηχανία, έβγαζε από την τσάντα ένα κομμάτι εφημερίδας, εκεί είχε γραμμένο τον αριθμό του δωματίου και τον κοιτούσε.

Φοβάμαι ότι, στο τετράδιο των σημειώσεων, θα ανακαλύψω σελίδες κενές. Σκιτσάρω με τη σκέψη σε εκείνη τη φιγούρα στον καφενέ, εννοώ δεν είναι σύνηθες να πιάνεις την ουσία της στιγμής -τώρα που το σκέφτομαι η φιγούρα δεν βρίσκονταν σε καφενέ, πιθανότατα σε στάση του τραμ. Η διστακτικότητα της μνήμης, όπως μετά από ένα ταξίδι επιστροφής. Φοβάμαι ότι ακόμη· δεν απάντησα στην αρχική φράση αυτού του μικρού κειμένου, εννοώ ότι το κάθε τι, κουβαλά την ματαιότητα στο γεγονός ότι πάντα φτάνει το τέλος, όλα τελειώνουν.

Λίγη κατανόηση.

©editorial aγριμολόγου στις Στάχτες 17.12.2014

[Παρασκευά εγκώμιον·

26/12/2017 § Σχολιάστε

II.

«Δεν υπάρχει απολύτως καμία σημαντική σκέψη που να μην μπορεί να την αξιοποιήσει η βλακεία, είναι προς όλες τις κατευθύνσεις ευκίνητη και μπορεί να φορέσει όλα τα φορέματα της αλήθεια. Αντίθετα, η αλήθεια έχει κάθε φορά μόνο ένα φόρεμα και ένα δρόμο και γι’ αυτό βρίσκεται σε μειονεκτική θέση.»
[Ρόμπερτ Μούζιλ]

Όσοι δεν πιστεύουν εις την πανταχού παρουσίαν του Παρασκευά, υποβιβάζουν του Παρασκευά την δύναμιν, διότι δεν αποδίδουν εις Αυτόν και αυτήν την ιδιότητα, την οποίαν έχει ο αήρ, αφού ο αήρ πανταχού ευρίσκεται. Και δεν είναι πανταχού ο Δημιουργός του αέρος; Απιστία εις την πανταχού παρουσία του Παρασκευά –ή γενικώς πάσα αμαρτία – είναι ισχυρά απόδειξις της πανταχού παρουσίας Αυτού. Διότι κατά τον χρόνον της απιστίας η καρδίαν μου στενοχωρείται, υποφέρει, βασανίζεται· ο δε νους μου σκοτίζεται και όλος ευρίσκομαι εις κατάστασιν εγκαταλείψεως και λύπης. Όταν όμως με ζώσαν πίστιν πιστεύω ότι ο Παρασκευάς είναι πανταχού, παρών είς πάντα τόπον, και επομένως είναι πάντοτε μαζί μου και εντός μου, η καρδίαν μου ευρύνεται, είναι ελευθέρα, χαίρει, και ο νους μου είναι διαυγής και καθαρός· είναι εις κατάστασιν ψυχικής αγαλλιάσεως. Τοιουτρόπως το πράγμα, το οποίον με καταστρέφει, αυτό το ίδιον χρησιμεύει ως μεγαλυτέρα απόδειξις της υπάρξεως Εκείνου περί του Οποίου αμφέβαλλον. [Όσιος Τραγίσιος ο Καυσοκαλυβίτης]

Κυρίες και κύριοι Ανεπαρκείς:
Συνεχίζεται

Διαβάστε τα Άπαντα του Παρασκευά