[περί του οπαδού της λογικής·
06/01/2017 § Σχολιάστε
Norberto Bobbio (1909-2004)
[…] Ο άνθρωπος δεν μπορεί να μη χρησιμοποιεί τη λογική, όμως η λογική από μόνη της δεν αρκεί. Ο οπαδός της λογικής γνωρίζει τα όριά του και δεν μπορεί να προχωρήσει παραπέρα. Προσπαθεί απλώς να διακρίνει έναν κόσμο στον οποίο ο άνθρωπος, που έχει ωριμάσει τόσο ώστε να κρίνει το καλό και το κακό μόνο με τις δικές του δυνάμεις (ώριμος με την έννοια του δοκιμίου του Καντ περί Διαφωτισμού), δε χρειάζεται -για να ξέρει αυτό που πρέπει να κάνει αποτελεσματικά- άλλο μάθημα πέρα από εκείνο που μπορεί να αντλήσει από τη λογική και την εμπειρία.
Δε θα ήταν όμως άνθρωπος της λογικής, αν δεν αμφισβητούσε τη δημιουργία του κόσμου αυτού που, εκτός των άλλων, στη δική μας εποχή του σιδήρου και της φωτιάς τού φαντάζει πιο μακρινή από ποτέ. Δε θα ήταν άνθρωπος της λογικής, αν ήταν τόσο σίγουρος για τον εαυτό του, τόσο αλαζόνας και αναίσχυντος ώστε να προαναγγέλλει μεγαλόφωνα έναν κόσμο όπου, για να επαναλάβουμε τα λόγια του πιο απελπισμένου ποιητή της ιστορίας μας, «και δικαιοσύνη κι ευσπλαχνία άλλες ρίζες / θα ‘χουν λοιπόν κι όχι θαυμάσια παραμύθια» (*)…
(*)του Τζάκομο Λεοπάρντι, «La ginestra – Το σπαρτό»
[Νομπέρτο Μπόμπιο, από το Εγκώμιο της Πραότητας, μτφρ Ηλιοφώτιστη Παπαστεφάνου, εκδόσεις Πατάκη 2007]
[χριστιανική επιστολή αγ♥πης·
15/12/2016 § Σχολιάστε
«το άλλο εγώ της εξουσίας»
07/12/2016 § Σχολιάστε
φωτογραφία δίπλα στον Καμύ, από τα χτεσινά γεγονότα ©cnn.gr
Ησυχίαν είχεν ο Δήμος και αντέλεγε ουδείς, δεδιώς και ορών ότι πολύ το ξυνεστηκός
(ο λαός σώπαινε, και κανείς δεν μιλούσε, γιατί ήταν φοβισμένος και έβλεπε πως οι συνωμότες ήταν πολλοί.)
Θουκυδίδης
«Στάθηκα σε ίση απόσταση από την αθλιότητα και τον ήλιο. Η αθλιότητα δεν μ’ άφησε να πιστέψω πως όλα πάνε καλά κάτω από τον ήλιο και μέσα στην ιστορία. Ο ήλιος μου έμαθε πως η ιστορία δεν είναι το παν[…]»…
«[…] οι τρομοκράτες δεν θεωρούν τους εαυτούς τους κοινούς εγκληματίες, αλλά πολιτικούς αγωνιστές που επιδιώκουν να δημιουργήσουν κατάσταση πολέμου και να καθιερωθούν επίσημα από τους εχθρούς τους ως νόμιμοι αντίπαλοι. Συμπεριφέρονται σαν το άλλο εγώ της παρούσας εξουσίας, χωρίς όμως να υφίστανται τη δοκιμασία της πολιτικής αντιπροσώπευσης ούτε τον καταναγκασμό για την κατάκτηση της εξουσίας.[…]Η τρομοκρατία κηρύσσει έναν πολύ περίεργο πόλεμο: χωρίς εμπολέμους, χωρίς πεδίο μάχης, χωρίς ισότητα όπλων, χωρίς κατά μέτωπον μάχες. Οι τρομοκράτες θέλουν την αξιοπρέπεια των όπλων χωρίς να διακινδυνεύσουν την αναμέτρηση των δυνάμεων, θέλουν να εισπράττουν τα οφέλη του πολέμου χωρίς να πληρώνουν το τίμημά του, να νικούν χωρίς να αντιμετωπίζουν τον εχθρό.»
«[…] αν οι εγκληματικές πράξεις του αντιπάλου μάς οδηγούν να πράξουμε ομοίως, η ηθική ανωτερότητα των θεσμών καταρρέει και τίποτα δεν μας διαφοροποιεί από τον εχθρό. Επιστρέφουμε στην πρωτόγονη κατάσταση για την οποία μας μιλάει ο Χομπς, στη ζούγκλα, όπου η μόνη αρχή είναι η βία»
*
[Αλμπέρ Καμύ, Σκέψεις για την Τρομοκρατία -Εκδόσεις Καστανιώτη]
αγριμολογος 