αγριμολογος

…και η ζωή απουσίασε χτες από το σαλόνι, οι ειδήσεις πήραν μέρος στην απεργία, ή απουσίαζαν απεργώντας διότι γνωστοί εργάτες βαρέων κι ανθυγιεινών επαγγελμάτων γαρ -οι παρουσιαστές της. Βρήκαν ευκαιρία επιτέλους οι καναπέδες κι αναστέναξαν –από ανακούφιση αυτή τη φορά. Τα ανθρώπινα οπίσθια μετακόμισαν στο μπαλκόνι. Μετά τις άνευρες –όπως μαθαίνω- συγκεντρώσεις και πορείες λόγω των «δύο μεγάλων» νομοσχεδίων, του εργατικού και του ασφαλιστικού. Με αυτό το άνευρο, το μαλθακό των συγκεντρώσεων, οι τηλεοπτικοί αστέρες δεν θα είχαν ούτως ή άλλως, ουσιαστικά κάτι να προσθέσουν, η αντίδραση ήταν μηδαμινή, η αποστολή που έχει εργολαβικά αναλάβει η σπιτική οθόνη να φέρει σε πέρας μέχρι την κατάθεση των «δύο μεγάλων» νομοσχεδίων, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Η σπιτική μας οθόνη μπορεί κατά καιρούς να οδύρεται, να διεκτραγωδεί περί ιεροσυλίας ιστορικών αρματοφόρων Αβέρωφ, περί των «όπα» της ευρω-βυζού ή το πιάσιμο του κώλο της τζούλης με κάποιον επιφανή ασήμαντο σε –επίσης ιστορικό- μουσείο, αλλά σε θέματα που άπτονται της κοινωνίας του κοσμάκη του λαός και κολωνάκι…η σπιτική οθόνη τηρεί στάση εθνικής υπευθυνότητας, οδυρμοί κι αλαλαγμοί παραμερίζονται κι η σοβαρότης βρίσκεται στο απόγειό της, πιάνει στασίδι. Επιστρατεύονται δημοσκόποι, αναλυτές, σκληρές ερωτω-απαντήσεις εντίμων δημοσιογράφων, υπέροχοι χρωματικοί συνδυασμοί πουκαμίσου-γραβάτας. Χάρμα νηφαλιότητας και σοβαρότητας, διότι τέτοιου είδους νομοσχέδια που αλλάζουν άρδην εργασιακές και ασφαλιστικές σχέσεις μισού αιώνα δημιουργούν στους ιθύνοντες (ή αυτουργούς), περίεργους συνειρμούς, σενάρια. Ακούστηκε κάτι για «θα φύγουν νύχτα» ή «ελικόπτερα ταράτσας, παλαιοκωστιανά», τα οποία πάντως δεν έχουν επισήμως επιβεβαιωθεί.

Στη διάθεσή μας δεν έχουμε παρά περιορισμένο χρόνο ζωής, οικοδομούμε με κόπο προσωπικότητα, αξιοπρέπεια, τα παιδιά μας, και οι αχρείοι  διαθέτουν την αιωνιότητα για να τα γκρεμίσουν. Αυτό,

εξοργίζει.

.

.

photo©John Coplans. Self Portrait (Body Language IV-V), 1986.

.

.

για κάποιους ελάχιστους στο μέγεθος ήρθε η ώρα του εξευτελισμού και οι ικεσίες των· μέσω σκηνοθετικά φανερών ή κεκαλυμμένων μορφών επικοινωνίας έχουν περιπέσει στο βαθμό του γελοίου, καμία αναπαραγόμενη εικόνα δεν μπορεί να αποκρύψει τη γύμνια στη κλιμάκωσή της αφού η συνέχεια προμηνύεται πληθωρικά απλή εν μέσω παληκαρισμών περί προσφοράς του «πολιτικού ανδρός» στον τόπο. Να αισιοδοξούμε προσμένοντας μελλοντικές εκδηλώσεις θεατρικής λιποψυχίας, κάποιον κλονισμό; Όχι, προτιμώ μια ρεαλιστική προσγείωση των προσδοκιών διότι δημόσιο χρήμα δεν επεστράφη, τα παραλειπόμενα των επεισοδίων τυγχάνουν οριστικής παραγραφής. Η Δικαιοσύνη με ιδιαίτερα δεξιοτεχνική πηδαλιούχηση έχει ήδη εντοπίσει νομικά «περάσματα» που παρακάμπτουν κάθε λαϊκή προσμονή δίκαιης απόδοσης των ευθυνών. Καταγγελίες, μελαγχολία, κοινωνική μελαγχολία. Απορία για την ανθρώπινη κατάσταση. Λέξεις κοφτερές. Αλήθειες διαλύουν δημόσια πρόσωπα-πρότυπα που (ανακαλύπτουμε ότι) δεν πτοούνται, δεν αισθάνονται ταπείνωση, εξευτελισμό, ο όρος διασυρμός τους είναι ξένος, άγνωστος, το μόνιμο χαμόγελό τους υποκρύπτει το σκοτεινό που όλοι γνωρίζουν και κανείς (τους) δεν ομολογεί., χωρίς τον ανθρωπίνως ελάχιστο ενδοιασμό περιφέρονται, μιλούν, χαριεντίζονται, συνεντευξιάζονται, γελούν, ειρωνεύονται, περιφρονούν μέσα σε ένα αρωματισμένο, άψογο κολάρο· συνεχίζουν απτόητοι να προκαλούν. Όλα στα πλαίσια ενός οράματος που δεν έχει καν δει το φως της πραγματικότητας, δεν έχει καν εμφανιστεί. Στις επόμενες στροφές η ικεσία θα στραφεί προς τους

θεούς.

.

.

photo©Roger Vail, 1982

.

.