αγριμολογος

Ας δούμε πρώτα τον ορισμό:
κουκουλοφόρος (ο/η) πρόσωπο που έχει σκεπασμένο το κεφάλι του με κάλυμμα, για να μην είναι δυνατή η αναγνώρισή του. (Γ. Μπαμπινιώτης, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας)

Ανώτατοι εισαγγελείς (π.χ. ο κ. Γ. Σανιδάς, και άλλοι) έχουν επανειλημμένως τονίσει ότι ο νόμος «Περί ευθύνης υπουργών» είναι στο σύνολό του αντισυνταγματικός και αντίθετος με το άρθρο 4 του Συντάγματος περί ισότητας των πολιτών και στην αρχή του κράτους δικαίου. Ειδικότερα: Ο νόμος είναι αντισυνταγματικός, γιατί προβλέπει σύντομη παραγραφή για τα εγκλήματα που διαπράττουν οι υπουργοί, ενώ, αντίθετα, ο χρόνος παραγραφής για τους συμμέτοχους είναι πολύ μεγαλύτερος.

Οι κουκουλοφόροι καλύπτουν τα πρόσωπα τους ώστε να μην είναι δυνατή η αναγνώρισή τους, οι πολιτικοί καλύπτουν τις ανομίες τους ταμπουρωμένοι πίσω από το νόμο «Περί ευθύνης υπουργών». Οι μεν και οι δε, είναι παράνομοι, με την εξής διαφορά: Αν συλληφθεί (λέμε τώρα) ένας κουκουλοφόρος που παρανομεί, θα δικαστεί και θα πληρώσει της συνέπειες των πράξεών του στη Δικαιοσύνη, ενώ τίποτα από αυτά δεν ισχύει για τους εκλεγμένους στη βουλή πολιτικούς μας. Αυτοί που βρίσκονται στη κατώτερη κλίμακα στην εκτίμησή μου, είναι οι βουλευτές. Οι τίμιοι εξ αυτών που δεν αντιδρούν και ανέχονται αυτό το στραπατσάρισμα της αξιοπρέπειάς τους, αξίζουν επαξίως και αυτοί την περιφρόνησή μας

Η ατιμωρησία σε αυτή τη χώρα με τα μύρια όσα οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα έχει φτάσει στο απροχώρητο. Φαινόμενο που δεν υπάρχει αντίστοιχό του στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σκάνδαλα όπως των Ομολόγων, του Χρηματιστηρίου, των Υποκλοπών, των Πακιστανών, το Παραδικαστικό, της Ζήμενς και πολλών άλλων, σε κανένα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη. Βατοπεδινά η Βατοπαιδικά εκατομμύρια περνούν μπροστά στα έκπληκτα μάτια των τηλεθεατών χωρίς να ιδρώσει αυτί – το αστείο, φαιδρό πόρισμα της Εξεταστική Επιτροπής, το «συγγνώμη-δεν ήξερα-άρα-είμαι ηλίθιος» του πρωθυπουργού. Όλα αυτά είναι αποκαρδιωτικά για το μέλλον.

Στις 3.12.08 στον «αγριμολόγο» έγραψα τα εξής: «Διαβάζοντας μερικώς και αποσπασματικά κάποιες καταθέσεις στην Εξεταστική επιτροπή της Βουλής για το σκάνδαλο (ναι είναι σκάνδαλο) Βατοπεδίου, ψάχνω απεγνωσμένα να βρω κάπου μια κρυμμένη έστω – λέξη ή φράση που να φανερώνει ένα είδος απολογητικής αξιοπρέπειας. Να πει κάποιος υπουργός, ότι «αφού υπέγραψα, αναλαμβάνω την ευθύνη». Τίποτα. Ξερό τοπίο γεμάτο σοβαροφάνεια, καλοραμμένα κοστούμια, όμορφες λαμπερές γραβάτες και αιώνια –δήθεν- ανέμελα χαμόγελα, κανένα ίχνος γνήσιας αξιοπρεπής στάσης. Αυτοί λοιπόν είναι οι εκλεγμένοι μας άρχοντες που καθορίζουν τις τύχες εκατομμυρίων. Προσκομίζονται κι έρχονται στο φως έγγραφα με συγκεκριμένες ημερομηνίες, πρωτοκολλημένα, με τις υπογραφές τους, καθ΄ολα νόμιμα, μιλούν καθαρά και αποκαλύπτουν με τη δική τους αδιάψευστη γλώσσα μιας «μερικής» – όπως εμφανίζεται σε μας- αλήθειας. Η Ενοχή δηλώνει βροντερό παρών, το γνωρίζουμε, το νιώθουμε όλοι, εκτός από τους υπογράφοντες υπεύθυνους Υπουργούς. Ένα βουλευτικό άσυλο που σκεπάζει τα πάντα, όλα. Εκτός από την πραγματική εικόνα μιας ταπεινωμένης και κουρελιασμένης, αξιοπρέπειας. Δεν θα γράψω για τους ρασοφόρους γιατί η στάση, το ήθος και η συμπεριφορά τους είναι ιστορικά καταγεγραμμένη, πάντα η ίδια, μια παράδοση που συντηρούν με ευλάβεια και συνέπεια, δεν εκπλήσσομαι»

Τα γεγονότα βίας που ζήσαμε και ζούμε τον τελευταίο καιρό στην Αθήνα και στις περισσότερες πόλεις της χώρας, με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αν οφείλονταν μόνο στους «κουκουλοφόρους» ή «αντιεξουσιαστές», η ανησυχία μας θα ήταν σχετικά μικρή. Όμως η πραγματικότητα μίλησε διαφορετικά και ξεπερνά όλη αυτή τη φιλολογική καραμέλα και τα χιλιομασημένα ψελλίσματα των τηλεοπτικών συζητήσεων περί της βίας των κουκουλοφόρων – που είναι καταδικαστέα – αλλά δεν μπορούμε να την ταυτίζουμε με την πανταχού παρούσα οργή της κοινωνικής αδικίας και δυσαρέσκειας που σιγοβράζει εδώ και καιρό, ξέσπασε και σάρωσε όλη την επικράτεια. Αν και δεν παίρνω όρκο, ίσως βρισκόμαστε μπρος σε μια νέα ελπιδοφόρα αρχή.

Πρώτη Δημ. e-περιοδικό «Στάχτες» τ. 22, Δεκ. 08

Ακούγεται στις τηλε-οθόνες, γράφεται στον τύπο συχνά-πυκνά για τη «ζημιά που προκάλεσε ο Εφραίμ» ή «το Άγιο Όρος ήταν ένας μύθος για τους ανα την οικουμένη ορθόδοξους χριστιανούς», ή ακόμη «δεν είναι όλοι οι μοναχοί έτσι» και άλλα πολλά που δεν μπορούν να θεωρηθούν μόνο σοβαρά –που είναι- αλλά και λίγο ανιστόρητα. Μερικοί «ξεχνούν» ότι το Άγιο Όρος δεν ήταν ποτέ μόνο «παράδεισος κατάνυξης», αφιλοκέρδειας, ασκητικής ζωής και άλλα αστεία όπως ότι εκεί «βρίσκονται πιο κοντά στον Θεό». Στο μόνο από τα παραπάνω που μπορώ να συμφωνήσω είναι ότι «το Άγιο Όρος είναι ένας μύθος» – θα πρόσθετα και, ένα κομμάτι της Ιστορίας του Χριστιανισμού, με ότι καλό ή κακό αυτό συνεπάγεται. Τίποτα περισσότερο. Ακούμε επίσης πολιτευτές που επιμόνως «διευκρινίζουν» (η ψήφος βλέπετε), ότι στο Άγιο Όρος διαφυλάχτηκε ο Ελληνισμός, η Ορθοδοξία. κ.α. κουραστικά….Αυτό που έχω να πω είναι, ότι δεν ξέρω αν αυτά διαφυλάχτηκαν, ξέρω όμως ότι όλοι και όλα προσέφεραν τον όβολό τους σε αυτή τη Χώρα, σε τι ποσοστό και σε τι ιστορική σημασία, είναι συζητήσιμο και όχι της παρούσης. Υπάρχει κάποια προσφορά της εκκλησίας/θρησκείας στο τόπο, δεν το αμφισβητώ. Όμως το τίμημα που πλήρωσε και πληρώνει ο τόπος και οι μπολιασμένες θρησκευτικά συνειδήσεις των κατοίκων του σε αυτή την προσφορά, έχω την ισχυρή πεποίθηση ότι είναι δυσανάλογα βαρύ. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις για να το καταλάβει κανείς. Μια ματιά στη Χώρα και τη συμπεριφορά των κατοίκων της, αρκεί.

«Οι πρώτες κάρτες γράφανε τα έτη
χρωματιστά και ψεύτικα
με σελοφάν φτηνό σε δρόμους πεταμένα.»
Μιχάλης Κατσαρός, μέρος συγγράμματος Νο25 από τα «Άμμων Τέμενος»

.

Συγκλονιστικός τίτλος ενός άρθρου-γροθιά στο στομάχι, στο αφιέρωμα της σημερινής «Κυριακάτικης»  για τα προβλήματα του σωφρονιστικού μας «συστήματος». Γροθιά στις συνειδήσεις μας.

«Είμαστε τα θύματα μιας αποτυχημένης σωφρονιστικής πολιτικής, που καταγράφει επίσημα πάνω από 13.000 κρατούμενους, για τους οποίους η ημερήσια προβλεπόμενη δαπάνη για τροφή και ιατρική κάλυψη φτάνει τα 3,60 ευρώ!»

Τρομακτικό

Επιλέγω από άλλο άρθρο:
Ακόμη και οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι το υποστηρίζουν. Στην Πάτρα, αναρωτιούνται με νόημα:

–«Γιατί υπάρχει τόσο οξυμένο πρόβλημα καθαριότητας στις ακτίνες που διαβιούν οι Αλβανοί (β’ ακτίνα) και οι ρωσόφωνοι (γ’ ακτίνα) και όχι τόσο στην α’ ακτίνα που είναι οι Ελληνες, καθώς και στην δ’ ακτίνα που είναι αποκλειστικά οι εργαζόμενοι-κρατούμενοι;».

–Σωφρονιστικοί υπάλληλοι σε αντίθεση με τη νομοθεσία περί ωραρίου γιατί δουλεύουν μετά το νυκτερινό ωράριο (μία μετά τα μεσάνυχτα μέχρι τις 7.30 το πρωί) και έρχονται την επομένη σε πρωινή βάρδια χωρίς ένα ρεπό; Δύο μέτρα, δύο σταθμά

Η εκκωφαντική Σιωπή της Εκκλησίας

Ο κ. Λ. Κουζουλής, πολιτικός επιστήμονας διαπιστώνει και αναρωτιέται:
«Μέσα, λοιπόν, σε αυτή την κατάσταση μια απουσία: Απουσιάζει η φωνή και ο λόγος της Εκκλησίας.[…] Η κατεστημένη, όμως, Εκκλησία, προσανατολισμένη στον εαυτό της και τη διατήρηση των προνομίων της, αποφεύγει επιμελώς να ρίξει τη ματιά της και να απλώσει το θεραπευτικό -θα μπορούσε- χέρι της στις σύγχρονες πληγές. Όχι σε αφηρημένες καταστάσεις, όχι με σεμνοπρεπείς διακηρύξεις, αλλά σε συγκεκριμένους ανθρώπους με ουσιαστική παρέμβαση. Η διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών από τους κρατούμενους -ψέματα: ανθρώπινων συνθηκών εννοούμε- θα έπρεπε να έχει βρει ήδη την υποστήριξη της Εκκλησίας. […]Η σιωπή δεν αρμόζει στην περίσταση[…]»

Προσθέτω κάτι που δεν αναφέρει ο καλός επιστήμονας, ότι και η Εκκλησία μέρος του ίδιου μηχανισμού εξουσίας είναι, ένα από τα κυριότερά της γρανάζια Μπορεί να πάει κόντρα στον ίδιό της τον εαυτό; Ποτέ ιστορικά (σαν ηγεσία) δεν το έπραξε.

Να μην μιλήσω για την αδικαιολόγητη Σιωπή, του λεγόμενου «πνευματικού κόσμου» που είναι εγωιστικά κλεισμένος στο κυνήγι της… «έμπνευσης».

.

.

«Είναι απαράδεκτο να προβάλλεται κατά το δοκούν και να διαστρεβλώνεται ατιμωρητί οποιαδήποτε προσπάθεια, πρωτοβουλία, ανακοίνωση, διαμαρτυρία ή καταγγελία για ζητήματα που έχουν σχέση με διαφθορά και διαπλοκή, από τον οποιονδήποτε ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό σταθμό»

Κώστας Καραμανλής

(Ομιλία σε παρουσίαση βιβλίου, 28/2/2001)

.

.

.