[οι απατεώνες του κινήματος των αντιεμβολιαστών ·
22/09/2018 § Σχολιάστε
Επικίνδυνη αδιαφορία και άγνοια με το… κίνημα των αντιεμβολιαστών
Από το 2016 ως σήμερα, στην Ευρώπη είναι σε εξέλιξη μια επιδημία ιλαράς από την οποία πεθαίνει κόσμος
monkeydoctor.net -ειδική επεξεργασία του αγριμολόγου
Η ©Τζίνα Μοσχολιού στο in.gr
Ας ξεκινήσουμε με τη λέξη που κακώς δεν λέμε κι ας τη γράψουμε και με κεφαλαία για να χτυπάει στο μάτι: ΕΠΙΔΗΜΙΑ.
Από το 2016 ως σήμερα, στην Ευρώπη είναι σε εξέλιξη μια επιδημία ιλαράς από την οποία πεθαίνει κόσμος.
Σύμφωνα με το τελευταίο Surveillance Report του ECDC (Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης κι Ελέγχου Νόσων), τον Ιούλιο του 2018 έχουν καταγραφεί 758 κρούσματα σε 21 χώρες της ΕΕ. Η Ελλάδα κατέγραψε 38 κρούσματα, πολύ λιγότερα, ευτυχώς, από τα 115 και 290 που σημειώθηκαν τον Ιούνιο και τον Μάιο αντιστοίχως.
Παρόλα αυτά η χώρα μας εξακολουθεί να είναι στην κρίσιμη πεντάδα με τα περισσότερα περιστατικά και θανάτους από ιλαρά, μαζί με την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Όσο η επιδημία εξελίσσεται, πολλές χώρες αυστηροποιούν ή συζητούν το πώς θα αυστηροποιήσουν το νομοθετικό πλαίσιο για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό.
Τα μεγάλα ΜΜΕ και οι φορείς δίνουν μάχες εναντίον των αντιεμβολιαστών (εδώ τους δίνουμε βήμα γιατί είμαστε τίγκα στον πλουραλισμό και πιο αυστηροί με τη δεοντολογία από, π.χ., το BBC).
Κι αυτό ενώ οι γιατροί προσπαθούν να μας κάνουν να χωνέψουμε πως η ιλαρά δεν είναι μόνο θανατηφόρα. Είναι και μια από τις πιο μεταδοτικές ασθένειες του ανθρώπου.
Εκτός τόπου
Η χθεσινή διαμαρτυρία της Ένωσης Ελευθεροεπαγγελματιών Παιδιάτρων Αττικής επιβεβαιώνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι δεν έχουμε καταλάβει ΤΙΠΟΤΑ. Και ότι το υπουργείο Υγείας και όλοι οι αρμόδιοι φορείς δρουν σαν να μην υπάρχει κάποια επείγουσα κατάσταση.
Οι οδηγίες για τον εμβολιασμό των παιδιών και την εγγραφή στο σχολείο είναι του 2015 και παραπέμπει σε μια γνωμοδότηση του 2008.
Λέει αρχικά το αυτονόητο, ότι «μόνο σε περιπτώσεις ιατρικής αντένδειξης, θα μπορούν οι γονείς να αρνηθούν τον εμβολιασμό των παιδιών τους». Ο ορισμός του αυτονόητου, ως και περιττού, αφού σε περίπτωση ιατρικής αντένδειξης η λογική λέει ότι θα αρνηθεί αυτονοήτως ο ιατρός που διέγνωσε ή είναι ενήμερος της αντένδειξης.
Στη συνέχεια προστίθεται όμως η διατύπωση ότι «οι γονείς που για οποιουσδήποτε άλλους λόγους (προσωπικά δεδομένα και πιθανές παρενέργειες) δεν επιθυμούν τον εμβολιασμό των παιδιών τους, οφείλουν να προσκομίζουν βεβαίωση ιατρικής αντένδειξης από: α)Περιφερειακά Γενικά Νοσοκομεία, ή β) Δ/νσεις Υγιεινής της οικείας Νομαρχίας, ή γ) Ιατροκοινωνικά Κέντρα, ή δ) Ασφαλιστικούς φορείς, ή ε) ιδιώτες ιατρούς, σύμφωνα με τον κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας».
Προσωπικά δεδομένα. Πιθανές παρενέργειες. Ιδιώτες ιατρούς
Δηλαδή ο αντιεμβολιαστής και ο γιατρός του συνεχίζουν ανενόχλητοι τον «ακτιβισμό» τους. Στη βάση των ανόητων κι επικίνδυνων πεποιθήσεων τους. Με την άδεια του ελληνικού κράτους. Κι ενώ πλέον – σε αντίθεση με το 2015 ή το 2008 – γνωρίζουμε για την ύπαρξη αυτού του «κινήματος» κι έχουμε μια επιδημία ιλαράς σε εξέλιξη. Δεν συνιστά λόγο αναβάθμισης των μέτρων και των οδηγιών μια επιδημία;
Η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού αναγνωρίζει τον ρόλο των γονιών. Αλλά ξεκαθαρίζει ρητώς πως την ευθύνη εξασφάλισης της επιβίωσης, της υγείας, των δικαιωμάτων του παιδιού την έχει το κράτος. Το κράτος επίσης έχει την ευθύνη εξασφάλισης της δημόσιας υγείας. Και είναι ο μόνος νόμιμος φορέας καταναγκασμού. Οφείλει λοιπόν να πράξει το μέγιστο δυνατό για να προστατεύσει τη δημόσια υγεία και την υγεία κάθε παιδιού, ακόμη και του αντιεμβολιαστή.
Με διατυπώσεις που αφήνουν «παραθυράκια» δεν εξασφαλίζουμε τίποτα και, όχι, ότι έτσι ήταν και παλιότερα, όχι, όχι, όχι, δεν είναι δικαιολογία.
Με Μπόλαρη, Μαριλίζα, Χρυσοβελώνη, Παπακώστα κ.α., σχόλασε ο γάμος
07/09/2018 § Σχολιάστε
Το νέο κόμμα του ασπόνδυλου λαϊκισμού
Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα λειτουργεί ως καθαρτήριο ακόμα και για αυτούς που έβλεπαν τους μετανάστες ως κατσαρίδες
Εξαιρετικό κείμενο του Λεωνίδα Καστανά στην A.V.
Kαι πάνω που οι «έγκυροι αναλυτές» ήταν σίγουροι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τη σοσιαλδημοκρατική στροφή, προέκυψαν Μπόλαρης, Μαριλίζα, Χρυσοβελώνη, Παπακώστα και σχόλασε ο γάμος με τον σοσιαλισμό του μέλλοντός μας. Γιατί οι «έγκυροι αναλυτές» δουλεύουν ακόμα με εργαλεία της λίθινης εποχής της μεταπολίτευσης. Νομίζουν ότι τα κόμματα έχουν κόκκινες γραμμές, οι λαϊκιστές μπέσα και η συμφωνία των Πρεσπών την ικανότητα να θέσει τους ΑΝΕΛ εκτός κυβερνητικού συνασπισμού. Για τη Μακεδονία την ξακουστή. Ούτε μυρωδιά.
Το ίδιο συνέδριο που εξέλεξε τον αριστεράτο Νίκο Φίλη πρώτο σε ψήφους στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, το ίδιο αποθέωσε και τον δεξιότατο Πάνο Καμμένο κατά την παρθενική του ομιλία σε αριστερό ακροατήριο. Και οι αριστερότεροι του κόμματος όχι μόνο δεν είπαν κουβέντα για την «ανάρμοστη σχέση» αλλά αντιθέτως την υπερασπίστηκαν με ενθουσιασμό. Πρόδρομα φαινόμενα της μετάλλαξης του αριστερού γονίδιου του κόμματος που προκάλεσε τον πιο ανίατο ασπόνδυλο λαϊκισμό στην πολιτική μας ιστορία. Η κοινωνία εθίζεται από καιρό σε εξωτικά πολιτικά μείγματα. Φυσιολογικά, λοιπόν, η κ. Παπακώστα ήρθε σαν ψύχρα φθινοπωρινή που προμηνύει έναν βαρύ χειμώνα.
Δεν είναι καινοφανές ότι υπάρχουν δεξιοί πολιτευτές στον ευρύτερο χώρο της Νέας Δημοκρατίας που γουστάρουν πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα. Τους αποκαλούν «καραμανλικούς», αν και ο ίδιος ο Κ. Καραμανλής ποτέ δεν αποδέχθηκε αλλά ούτε και αρνήθηκε τη σχέση. Ίσως κάποια στιγμή μας λύσει την απορία. Με την υπουργοποίηση της κ. Παπακώστα άνοιξε και επίσημα ο δίαυλος επικοινωνίας του χώρου αυτού με τον ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς να πέσει τουφεκιά στα κομματικά πεδία. Ακόμα πιο παλιά είναι και η συμπάθεια πολιτευτών του ΠΑΣΟΚ του τέως περιβάλλοντος του Γ. Παπανδρέου και όχι μόνο. Είναι αυτοί και αυτές που έχασαν το timing της μαζικής μετανάστευσης και μετά σταλικοπόδιασαν περιμένοντας στη στάση. Με την υπουργοποίηση της κ. Ξενογιαννακοπούλου άνοιξε ένα ακόμα πλατύτερο κανάλι, μιας και ένα μέρος της κεντροαριστεράς αγαπάει ΣΥΡΙΖΑ.
Ένας «ανοίκειος» συνασπισμός που ετοιμάζεται να εγκαταλείψει την εξουσία σε συνθήκες μεγάλης απαξίωσης βρίσκει έστω και αμφίβολης ποιότητας στηρίγματα στο «παλιό» πολιτικό σύστημα. Εντυπωσιακό αλλά τελείως λογικό. Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα λειτουργεί ως καθαρτήριο ακόμα και για αυτούς που έβλεπαν τους μετανάστες ως κατσαρίδες. Τα πρόσωπα είναι αδιάφορα. Ενδιαφέρον έχει ο πολιτικός συμβολισμός της κίνησης του Α. Τσίπρα. Αποτελεί συνέχεια της ρηξικέλευθης επιλογής συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ και μάλιστα σε εποχές αριστερού παροξυσμού. Συνέχεια της πρωτόγνωρης για αριστερό κόμμα φιλοαμερικανικής στάσης, του ξαφνικού έρωτα με το ΝΑΤΟ, της αγαστής συνεργασίας με τους εταίρους δανειστές, της ρήξης των σχέσεων με τη Ρωσία. Ήρθε επιτέλους αυτό που όλοι περιμένατε. Πάρε κόσμε.
Ένα νέο κόμμα γεννιέται. Λαϊκίστικο και πολυσυλλεκτικό, ευρωσκεπτικιστικό και υπόρρητα εθνικιστικό, εξόχως κρατικιστικό αλλά και ολίγον τι αγοραίο, με ιδεολογικά δάνεια από όλη την παλέτα του πολιτικού φάσματος, που ομνύει σε έναν θολό «αριστεροδέξιο προοδευτισμό» και κολυμπά σε μια ρευστή, αμφιλεγόμενη και άχρωμη ριζοσπαστικότητα. Καταλύτης δε όλων ο αμοραλισμός. Βασικός στόχος η διατήρηση του υπάρχοντος. Η Ελλάδα της μιζέριας, των κολλητών, της αβελτηρίας, της διαμαρτυρίας, της συντεχνίας, της βίας, της κομματοκρατίας, της οικονομικής καχεξίας. Η κάθε χώρα έχει το λαϊκισμό που της ταιριάζει. Η Ελλάδα ήδη ζει τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Οι «αριστεροί διανοούμενοι» θα δυσκολευτούν να του δώσουν μια νόμιμη ιδεολογική ταυτότητα, αλλά στο τέλος θα τα καταφέρουν. Εξάλλου έχουν καταπιεί τόσα, σ’ αυτό θα κωλώσουν;
Στα πλαίσια αυτά ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Οι άνθρωποι είναι πάνω από τους αριθμούς αλλά κανένας και καμιά δεν πήρε ειλικρινά πάνω του/της την εκατόμβη στο Μάτι. Διευκολύνονται οι μεταναστευτικές ροές με ύποπτες οργανώσεις αλληλεγγύης ενώ το κολαστήριο της Μόριας είναι εκεί για να δηλώνει την απέχθεια προς κάθε έννοια κοσμοπολίτικου ανθρωπισμού. Σκανδαλώδης ανοχή στην αριστερή τρομοκρατία αλλά και διαρκές πάγωμα της δίκης της Χρυσής Αυγής. Βολικός νόμος απελευθέρωσης βαρυποινιτών που μπορούν να «αποδείξουν» αναπηρία 67%, αλλά και κυνήγι μαγισσών – πολιτικών αντιπάλων με αστήρικτες προς το παρόν κατηγορίες (υπόθεση Novartis).
Μεγάλη ευαισθησία για τις έμφυλες ταυτότητες αλλά και 35.000 παιδιά εκτός δημόσιων παιδικών σταθμών. Μπορεί η ανώτατη εκπαίδευση να ξευτελίζεται μεθοδικά αλλά χαρίζονται και τα χρέη των πανεπιστημιακών δασκάλων. Ενατένιση του κομμουνιστικού ορίζοντα αλλά και μεταφορά του αγίου φωτός με τιμές αρχηγού κράτους. Φορολογία σκανδιναβικού κράτους για ποιότητα δημόσιων υπηρεσιών αφρικανικού επιπέδου. Λιτότητα για επίτευξη υπερπλεονάσματος αλλά και χιλιάδες, συνήθως αχρείαστοι, κομματικοί διορισμοί. Άφθονη ανέξοδη κουβέντα για επενδύσεις που σκοντάφτουν στην αρχαιολογική υπηρεσία και στη NATURA.Υπογραφή τρίτου μνημονίου αλλά και λεονταρισμοί αθέτησης των συμφωνηθέντων. Η πρόσφατη δήλωση απαξίωσης της διάκρισης των εξουσιών από τον νέο της Δικαιοσύνης ένα δηλητηριώδες κερασάκι στην λαϊκιστική τούρτα. Ποιος Όρμπαν;
Ένας απρόβλεπτος πολιτικός και ιδεολογικός αχταρμάς. Η τέχνη του ασπόνδυλου λαϊκισμού στα καλύτερά της. Όχι βέβαια ως αποτέλεσμα ενός καταστρωμένου σχεδίου αλλά ως απότοκο μιας διάτρητης ιδεολογικής ταυτότητας και της λατρείας του κυβερνητισμού με κάθε θυσία. Ένα μοντέλο από το παρελθόν που ταιριάζει σε χώρες τριτοκοσμικές με καθημαγμένη μεσαία τάξη, νησίδες προσοδοθηρίας, ανοχή στη βία και στοιχεία κορπορατικού καπιταλισμού. Αν σήμερα υποχωρεί, αύριο σε μια αλλαγή του πολιτικού κλίματος φιλοδοξεί να βρεθεί και πάλι στη θέση του οδηγού ως ο δεύτερος πόλος του νέου δικομματισμού. Όταν ο Κυριάκος θα έχει κουράσει.
Η ριζοσπαστική αριστερά δύει και στη θέση της ανατέλλει ένα υβριδικό μόρφωμα με σαφώς μεγαλύτερη διεισδυτική ικανότητα κυρίως στα λαϊκά στρώματα. Μεγάλο μέρος του ελληνικού εκλογικού σώματος δεν διαθέτει την αναγκαία πολιτιστική ταυτότητα ούτε τα ανάλογα πολιτικά εργαλεία ώστε να απομονώσει τέτοιου είδους σχηματισμούς. Εδώ θα μου πείτε δεν διαθέτουν ούτε οι Ιταλοί. Τα ΜΜΕ δεν θα του αρνηθούν τις «καλές» τους υπηρεσίες, όταν οι συντεχνίες θα υπερασπίζονται τα κεκτημένα τους. Η Ελλάδα κινδυνεύει να μπει σε έναν κύκλο δημιουργίας – καταστροφής, δηλαδή στον ορισμό της στασιμότητας. Χωρίς την κοινοτική προστασία, έρμαιο στις διαθέσεις των αγορών. Όσοι δεν έχουν καταλάβει συνεχίζουν να ομιλούν για την αντίθεση δεξιάς – αριστεράς.
Ένα τέτοιο συνονθύλευμα θα προσπαθήσει να οξύνει το πολιτικό κλίμα οδεύοντας προς τις εκλογές. Όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό, υπερασπιζόμενο δήθεν τις συντάξεις, τη μείωση των οποίων αυτό υπέγραψε. Να μεταφέρει τον πολιτικό διάλογο στη σκανδαλολογία και τις θεωρίες συνωμοσίας. Θα ζήσουμε νέες ενδιαφέρουσες αντιθέσεις όπως «βρώμικοι-καθαροί», «τραπεζίτες-καθαρίστριες», «Περιστέρι-Κολωνάκι», ίσως και «ωραίοι-άσχημοι». Οτιδήποτε είναι ικανό να σκεπάσει τα 4 χαμένα χρόνια, το τρίτο μνημόνιο, τη διαρκή επιτροπεία και φυσικά τις καταστροφές που προκάλεσε σε όλους τους τομείς. Τους 98 νεκρούς στο Μάτι. Στον δρόμο αυτό η πολιτική βία θα διασχίζει ολοένα και συχνότερα τον ποταμό Ρουβίκωνα και όλα θα θυμίζουν μια αποτυχημένη ρέπλικα του 2015.
Ελπίζω η δημοκρατική αντιπολίτευση να μην ακολουθήσει το δρόμο του πολιτικού ξεπεσμού και να κρατήσει τον διάλογο στα επίμαχα και ουσιώδη. Το εκλογικό σώμα που έβγαλε τον ΣΥΡΙΖΑ από τη χαραμάδα του 3% υποθέτω ότι είναι έτοιμο να υποστεί και τις συνέπειες της μετάλλαξής του. Δυστυχώς ένα πολιτικό σύστημα σε συνθήκες αδιάλειπτου πολιτικού βρασμού είναι αρνητικό τόσο για τη δημοκρατία όσο και για την ανάπτυξη. Η πατρίδα μπορεί πολύ εύκολα να εμπλακεί σε περιπέτειες χειρότερες από εκείνες του 2015. Ζητούνται εκείνοι/ες που θα σταθούν και πάλι στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
[breaking news·
21/06/2018 § Σχολιάστε
©protagon.gr
[Το ημερολόγιο ενός φανατικού·
09/06/2018 § Σχολιάστε
Ο Κουφοντίνας έχει κοινό και έχει και βήμα – ένα κοινό και ένα βήμα που δεν θα είχε εάν δεν παρέμενε αμετανόητος. Oχι ως αγωνιστής, πολιτικός κρατούμενος, επαναστάτης ή ως ό,τι άλλο νομίζει πως είναι. Αμετανόητος ως δολοφόνος
Όταν παραδόθηκε, είχε πει ότι ο κύκλος της οργάνωσης έκλεισε. Αλλά ο Δημήτρης Κουφοντίνας κρατάει τον δικό του κύκλο ανοικτό. Δεν είναι ο κύκλος του εκτελεστή της 17Ν. Είναι όμως ο ανοικτός κύκλος ενός φανατικού. Του οποίου ο Κουφοντίνας εξακολουθεί να γράφει το ημερολόγιο. Με την ίδια μισαλλοδοξία, την ίδια αυτοαναφορικότητα, την ίδια ιδέα για το προσωπικό του μεγαλείο, τις ίδιες βεβαιότητες. Oπως ο κόσμος όλων των φανατικών, έτσι και ο κόσμος του Κουφοντίνα δεν έχει γκρεμιστεί. Αντιθέτως, τροφοδοτείται από ένα κοινό που ελκύεται από τον φανατισμό του. Από τους υποτιθέμενους «αλληλέγγυους», από τον δημοσιογράφο που τον ρωτάει «τι νομίζεις ότι μεσολάβησε και δεν σου δίνουν αυτό που δικαιούσαι με βάση τον νόμο».
Ο Κουφοντίνας έχει κοινό και έχει και βήμα – ένα κοινό και ένα βήμα που δεν θα είχε εάν δεν παρέμενε αμετανόητος. Oχι ως αγωνιστής, πολιτικός κρατούμενος, επαναστάτης ή ως ό,τι άλλο νομίζει πως είναι. Αμετανόητος ως δολοφόνος. Ο Κουφοντίνας δεν είναι παρά μία εκδοχή της κοινοτοπίας του κακού. Δεν μοιάζει με έναν γραφειοκράτη που έκανε τη δουλειά του, όπως την έκανε ο Αϊχμαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν έχει αυτήν την ανατριχιαστικά απλή σχέση με την αφαίρεση της ζωής. Αλλά ο κόσμος έχει γνωρίσει αμετανόητους δολοφόνους που πιστεύουν πως έκαναν ό,τι έκαναν στο όνομα μιας ανώτερης αποστολής. Εχει γνωρίσει πολλούς φανατικούς που στο όνομα κάποιου θεού, μιας ιδέας, ενός καλύτερου κόσμου ή ενός κόσμου που δεν αξίζει να υπάρχει, σκοτώνουν. Και όλοι τους σκοτώνουν μαζικά, το ένα θύμα δεν είναι ποτέ αρκετό, ο θάνατος (των άλλων) είναι πάντα λίγος.
Σε αυτήν την εκδοχή της κοινοτοπίας του κακού είναι αδύνατον να μη διακρίνει κανείς την κοινοτοπία της σκέψης, την κοινοτοπία του λόγου. Στο ημερολόγιο του φανατικού Κουφοντίνα, ή μάλλον στο κεφάλαιο που έγραψε πάνω στο βήμα που του παραχώρησε προ ημερών μια εφημερίδα, το «πολιτικοδικαστικό κατεστημένο», η «επίδειξη αυθαιρεσίας», «οι ρεβανσιστικοί θεσμοί» είναι ο ξύλινος λόγος που περιμένεις να ακούσεις. Δεν θα περίμενες να ακούσεις ίσως εκείνη την επίκληση στους «στοιχειώδεις κανόνες της αστικής νομιμότητας», αυτό το άπλωμα του χεριού στο κράτος δικαίου. Αλλά από την άλλη δεν κάνει καμία εντύπωση η αναφορά στα «εγχώρια και διεθνή κέντρα» που υποτίθεται ότι θέλουν τον Κουφοντίνα στη φυλακή για λόγους που «υπερβαίνουν το πρόσωπό του».
Δεν είναι μια επίδειξη ταπεινότητας αυτό το τελευταίο, είναι ένας ανεστραμμένος ναρκισσισμός. Ενα «εγώ» που φουσκώνει ανεξέλεγκτα κάποια στιγμή για να πει ότι στα «ελαττώματά του δεν περιλαμβάνονται η υποταγή στον εμπαιγμό και στους εκβιασμούς». Είναι αλήθεια, ο Κουφοντίνας δεν είναι κορόιδο. Και αντί να εκβιάζεται, εκβιάζει. Είναι ο μοναδικός από τους έγκλειστους της 17Ν που καλλιέργησε έναν προσωπικό μύθο γύρω από το πρόσωπό του, ο μοναδικός που έκανε μια δεύτερη καριέρα στη φυλακή, ο μοναδικός που διεκδικεί τα προνόμια του κράτους δικαίου τόσο φανατικά, ο μοναδικός που λέει ότι ακόμη και αν η άδεια προϋπέθετε δήλωση μετάνοιας αυτός δεν θα την έκανε. Οχι μόνο επειδή έχει επενδύσει σε αυτήν την άρνηση. Αλλά και επειδή ένας φανατικός είναι αδύνατον να αισθανθεί ότι χρωστάει οτιδήποτε στους νεκρούς του.
Ο Κουφοντίνας δεν έπαψε να είναι ποτέ ήρωας του εαυτού του. Ως ήρωας του εαυτού του προσφέρει μια ηρωική πράξη και ως ήρωας του εαυτού του έγινε ήρωας και κάποιων άλλων φανατικών. Ενδεχομένως ήρωας και του δημοσιογράφου που τον ρωτά γιατί δεν του δίνουν αυτό που δικαιούται με βάση τον νόμο ή δεν τον ρωτά τίποτε απολύτως όταν εκείνος βεβαιώνει με ένα «ξέρετε» ότι «μέσα στο κίνημα απολογίζουμε τη δράση μας και αναφερόμαστε στα λάθη μας». Απολογίζουμε τη δράση μας; Σε κάθε φανατικό θα υπάρχει πάντα ένας γραφειοκράτης που θα μετράει τους θανάτους με λογιστικά φύλλα.
*
αγριμολογος 