plaisir: Séverine
19/01/2017 § Σχολιάστε
Catherine Deneuve –Belle de Jour– Luis Buñuel, 1967
Όμορφη, γλυκιά μου Σεβερίν, ψυχρή ερωτικά -μόνον διά τον σύζυγόν σας, Σεβερίν. Ωραία της Ημέρας Σεβερίν.
Chère Séverine, merci pour les bonnes manières:
Συναντώντες εις στενόν πεζοδρόμιον πρεσβύτερα πρόσωπα, παραμερίζομεν δια ν’αφίσωμεν δίοδον. Εάν ενώ βαδίζομεν βραδέως, ακούσωμεν άλλον ερχόμενον όπισθέν μας με βήμα ταχύ, αφίνομεν τόπον δια να περάση, και όταν αιφνιδίως συναντηθούν δύο αντιθέτως ερχόμενοι, παραμερίζουν ο καθείς προς τα δεξιά του προς αποφυγήν αμοιβαίων ασκόπων υποχωρήσεων.
Αι νεώτεραι κυρίαι βαδίζουν πάντοτε προς τα αριστερά των πρεσβυτέρων και τότε ανασηκώνουν το φόρεμα των αριστερόθεν και εάν και εφόσον ο νεώτερος αναγκασθή τυχαίως να βαδίση προς τα δεξιά πρεσβυτέρου, επιζητεί την πρώτην κατάλληλον περίστασιν δια να επανέλθη προς τα αριστερά.
*
[βασισμένο εν μέρει σε σημειώσεις από φυλλάδιο-οδηγό συμπεριφοράς και ηθών δεκαετίας 1945-1955…]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
plaisir: Κλαυδία μου, προφυλάττομεν τα ενδύματά μας·
17/01/2017 § Σχολιάστε
Amor fati: Cardinale
Γοητευτική μου Κλαυδία,
Πριν ακόμη εξέλθωμεν της οικίας, πρέπει να τακτοποιούμεν καλώς την ενδυμασίαν μας. Είνε απρεπές να φορώμεν καθ’ οδόν τα χειρόκτια, να κομβώνωμεν τα ενδύματα ή να στερεώνωμεν τα υποδήματά μας.
Σημειώνω: Εν καιρώ βροχής ή με ήλιον πρέπει να κρατώμεν με προσοχήν την ομβρέλλαν, ώστε να μη ενοχλή τους άλλους. Ποτέ δεν την κρατούμεν κάτω από την μασχάλην, διότι ημπορούμεν να κτυπήσωμεν κανένα διαβάτη• διά να αποφύγωμεν εις στενόν πεζοδρόμιον την σύγκρουσιν, πρέπει να υψώνωμεν ή να χαμηλώνωμεν κατά τας περιστάσεις την ομβρέλλαν μας.
Κλαυδία,
Ας μη παραλείπωμεν να ανασηκώνωμεν τα φορέματά μας, όταν ο δρόμος έχει σκόνην ή λάσπην. Με τον μικρόν αυτόν κόπον όχι μόνον προφυλάττομεν τα ιδικά μας ενδύματα, αλλά και δεν σκονίζομεν αδίκως τους άλλους. Διότι, εάν πάθη η ενδυμασία μας βλάβην τινά, πρέπει να εισέλθωμεν ταχέως εις την πρώτην ανοικτήν θύραν ή και να κρούσωμεν κλεισμένην, ζητούντες την άδειαν να εισέλθωμεν και επιδιορθώσωμεν την βλάβην.
*
[βασισμένο εν μέρει, σε σημειώσεις από φυλλάδιο-οδηγό συμπεριφοράς και ηθών δεκαετίας 1945-1955…]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
το Τσακάλι και ο Λύκος
29/12/2016 § Σχολιάστε
Μία φορά και έναν καιρό, το Τσακάλι και ο Λύκος προσλήφθηκαν από έναν άνθρωπο ως έμμισθοι υπηρέτες. Καταμεσής της νύχτας το Τσακάλι σηκώθηκε κρυφά και άλειψε την ουρά του Λύκου με λίπος· στη συνέχεια, έφαγε την υπόλοιπη ποσότητα αποθηκευμένου λίπους στο σπίτι. Το πρωί, ο άνθρωπος ξυπνά, βλέπει όλο το λίπος εξαφανισμένο, και αίφνης σκέφτηκε, γνωρίζοντας τον χαρακτήρα του, το Τσακάλι. «Για πήγαινε δες την ουρά του Λύκου», δήλωσε ο κανάγιας, «και θα δεις ποιος είναι ο κλέφτης». Ο άνθρωπος πήγε, είδε την πασαλειμμένη ουρά του Λύκου με το λίπος, και στη συνέχεια άρχισε να τον χτυπά τόσο άγρια, που παραλίγο να αφήσει εκεί την τελευταία του πνοή.
*
[Πατροπαράδοτο Νοτίου Αφρικής (κυρίως Ζulu, Xhosa, Ndembele) σε ελεύθερη απόδοση του αγριμολόγου]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
[περί θρεπτικού, σαδιστικού περιεχομένου·
09/12/2016 § Σχολιάστε
Πυρήνας του σαδισμού, κοινός σ’ όλες του τις εκφράσεις, είναι το πάθος να έχει κανείς απόλυτο και απεριόριστο έλεγχο πάνω σ’ ένα ζωντανό πλάσμα, είτε ζώο είτε παιδί, είτε άντρα είτε γυναίκα. Το ν’ αναγκάσουμε κάποιον να δοκιμάσει πόνο ή εξευτελισμό χωρίς να μπορεί να προστατέψει τον εαυτό του είναι μια εκδήλωση απόλυτου ελέγχου άλλα όχι και η μοναδική. Το άτομο πού ασκεί απόλυτο έλεγχο πάνω σ’ ένα άλλο ζωντανό πλάσμα κάνει αυτό το πλάσμα αντικείμενο του, ιδιοκτησία του, ενώ ταυτόχρονα γίνεται θεός γι’ αυτό το πλάσμα. […] Ο σαδισμός δεν έχει ουσιαστικά πρακτικό σκοπό, δεν είναι «επιφανειακός» αλλά μορφή αφοσίωσης. Είναι η μεταμόρφωση της αδυναμίας στην εμπειρία της παντοδυναμίας, είναι η θρησκεία των ψυχικά ανάπηρων. […] Ο σαδιστής θέλει να γίνει κύριος της ζωής, γι’ αυτό και επιδιώκει να διατηρήσει τη ζωή στο θύμα του. Κι αυτό είναι πού τον διακρίνει ουσιαστικά από το καταστροφικό άτομο. Ο καταστροφέας θέλει να εξοντώσει το άτομο, να το εξαφανίσει, να καταστρέψει την ίδια τη ζωή, ό σαδιστής γυρεύει την αίσθηση πως ελέγχει και πνίγει τη ζωή. Ένα άλλο γνώρισμα τού σαδιστή είναι πώς τον ερεθίζουν μόνο τα αβοήθητα άτομα και ποτέ τα ισχυρά. Για παράδειγμα, δεν αισθάνεται καμιά σαδιστική ικανοποίηση αν πληγώσει έναν εχθρό σε μια μάχη ίσου προς ίσο, επειδή σ’ αυτή την κατάσταση η πρόκληση μιας πληγής δεν είναι έκφραση έλεγχου. Για το σαδιστικό χαρακτήρα μόνο μια θαυμαστή ιδιότητα υπάρχει-η δύναμη, θαυμάζει, αγαπάει και υποτάσσεται μόνο σε κείνους πού έχουν δύναμη, ενώ περιφρονεί και θέλει να ελέγχει τους ανίσχυρους πού δε μπορούν να τον πολεμήσουν. Ο σαδιστικός χαρακτήρας φοβάται όλα όσα δεν είναι βέβαια και προβλέψιμα, όλα όσα τού προσφέρουν εκπλήξεις που θα τον ανάγκαζαν ν’ αντιδράσει αυθόρμητα και γνήσια. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο φοβάται τη ζωή. Η ζωή τον τρομάζει ακριβώς επειδή από τη φύση της είναι απρόβλεπτη και αβέβαιη. […] Οι ρωμαίοι καίσαρες πρόσφεραν στο κοινό θεάματα κυρίως σαδιστικής φύσης. Η σύγχρονη κοινωνία προσφέρει παρόμοια θεάματα με τη μορφή των ρεπορτάζ στις εφημερίδες και την τηλεόραση γύρω από εγκλήματα, πολέμους, αγριότητες, όπου το περιεχόμενο δεν είναι ανατριχιαστικό, δεν είναι και θρεπτικό —όπως τα δημητριακά των παιδικών τροφών πού προωθούνται από τα ίδια μέσα μαζικής ενημέρωσης και φθείρουν την υγεία των παιδιών. Αυτή η πολιτιστική τροφή δεν προσφέρει ενεργοποιητικά ερεθίσματα άλλα προωθεί την παθητικότητα και την αδράνεια. Στην καλύτερη περίπτωση προσφέρει διασκέδαση και συγκίνηση, αλλά σχεδόν ποτέ τη χαρά• κι αυτό γιατί η χαρά απαιτεί ελευθερία…
[Erich Fromm, Η ανατομία της ανθρώπινης καταστροφικότητας – Τόμος 1ος, μτφρ: Τζένη Μαστοράκη, εκδόσεις Μπουκουμάνη 1973 via Politeianet.gr]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
αγριμολογος 