©Rebecca Horn -Work on Paper/acrylic and pencil on paper
207.0 x 175.0 Size (cm), courtesy: Sean Kelly, New York

Ας έχουν κάποιοι στο νού τους, πριν βγάλουν τα όποια συμπεράσματά τους, ότι η χώρα μας, δεν κήρυξε πόλεμο εναντίον κ α ν ε ν ό ς φτωχού πρόσφυγα ή μετανάστη. Η χώρα μας επίσης δεν κήρυξε πόλεμο εναντίον καμίας χώρα. Δέχεται έναν ιδιότυπο, εκβιαστικό πόλεμο με ασπίδα άμαχους και φτωχούς-θύματα πολέμων και ‘δραπέτες’ από χώρες κοινωνικής ανέχειας και φτώχειας για μια καλύτερη ζωή, που χρησιμοποιεί η γείτονα χώρα.

Και ερωτώ, εάν η χώρα μας, αφήσει αμέτρητες αυτές ορδές (αργότερα θα γίνουν εκατοντάδες χιλιάδες) προσφύγων/μεταναστών που κυριολεκτικά σπρώχνονται απροκάλυπτα από την Τουρκία προς τα σύνορά μας, όλοι αυτοί Πού θα πάνε, ποιοί θα τους δεχτούν, αφού ξέρουμε και είναι γνωστό ότι οι άλλες γειτονικές χώρες στα βορειο-δυτικά μας έχουν τα σύνορά τους κλειστά;

Καμία σοβαρή, ρεαλιστική πρόταση δεν υπάρχει από όλους τους ψευτο-ανθρωπιστές, όποια παραταξιακή σημαία και αν υπηρετούν ή δεν υπηρετούν. Ανάμεσά σε όλους αυτούς βρίσκονται και γνήσιοι, ρομαντικοί ανθρωπιστές, που συμπονούν τους κατατρεγμένους συνανθρώπους μας, με τους τελευταίους μοιράζομαι, τα ίδια ακριβώς αισθήματα.

Η χώρα μας όμως δεν είναι ο Θύτης και δέχεται εισβολή.

Και πρέπει η εισβολή αυτή να αποτραπεί.

___

ΥΓ: Η εισβολή που δεχόμαστε, δεν δικαιολογεί το μίσος των ακροδεξιών και φασιστών που χαίρονται ζητώντας να βουλιάζουν οι βάρκες στο Αιγαίο και να αφήνονται να πνιγούν οι ναυαγοί. Άλλο φύλακας των συνόρων και άλλο στυγνός δολοφόνος αμάχων. 

Αυθαιρεσία XXXX

photo ©agrimologos.com

Ένα τρέμουλο στη ραχοκοκαλιά. Κάτι έχει αποσυνδεθεί. Η ατμόσφαιρα έχει σκληρύνει στα εσωτερικά τοιχώματα του κρανίου. Ξεφυλλίζει μολυβένιο βιβλίο. Η ατμόσφαιρα με στο σπίτι σκληρή. Τσιμέντο. Αδυνατεί να σφίξει τους κροτάφους. Το τρέμουλο έγινε θόρυβος βαρύς και σκληρός. Εμφανίστηκε με δύναμη. Απόμακρες και παγωμένες οι πατούσες. Άφησε το βαρύ σαν μολύβι βιβλίο. Άκουσε κάπου το χτύπο ενός ρολογιού. Έκαψε τη πρώτη μολυβένια σελίδα του βιβλίου. Όλα έμοιαζαν πολύ μακρινά. Είχε νυχτώσει. Μακριά στον ορίζοντα του αστικού τοπίου άστραψε. Μύριζε βροχή. Πλησίασε το παράθυρο. Θα του λείψουν οι εικόνες των σπιτιών, των δρόμων με τους περιπατητές, οι φωνές των παιδιών και όλοι οι γνώριμοι θόρυβοι της πόλης. Δημιουργούν αίσθημα ασφάλειας. «Πάρε μαζί σου ομπρέλα» του είπε, «και να αποφύγεις τη σημασία των γεγονότων» πρόσθεσε μέσω της περιφέρειας των γοφών και το χρώμα των ματιών της.

Με καταλαβαίνετε, έτσι δεν είναι;

✻

διαβάστε τις «αυθαιρεσίες»

103 years old

getty images

Kirk Douglas, original name Issur Danielovitch, also called Izzy Demsky, (born December 9, 1916, Amsterdam, New York, U.S. —died February 5, 2020, Los Angeles, California ), American film actor and producer best known for his portrayals of resolute, emotionally charged heroes and antiheroes.

The son of Russian Jewish immigrants, he was born Issur Danielovitch and later became known as Izzy Demsky before taking the stage name Kirk Douglas. He worked as an usher, a bellhop, a waiter, and a professional wrestler while attending St. Lawrence University in Canton, New York (B.A., 1939) and the American Academy of Dramatic Art (1939–41) in New York City. He played mostly minor roles on Broadway before and soon after service in the U.S. Navy (1943–44) and then was drawn to Hollywood. After his first film, The Strange Love of Martha Ivers (1946) with Barbara Stanwyck, Douglas played supporting roles in several notable films, including Out of the Past(1947), Mourning Becomes Electra (1947), and I Walk Alone (1948). He emerged as a star with an Oscar-nominated performance as a ruthless boxer in Champion (1949). In this film, Douglas established a screen persona of a cocky, intense, self-absorbed individual. His on-screen charismamade him an audience favourite despite numerous such roles in which he portrayed men with an abundance of tragic flaws. “I’ve made a career of playing sons-of-bitches,” he once said.

A robust, athletic man with a distinctive, much-imitated voice and a deeply cleft chin, Douglas worked with several renowned directors on some of the most highly regarded films of the 1950s. He portrayed a self-destructive jazz musician, loosely based on cornetist Bix Beiderbecke, in Michael Curtiz’s Young Man with a Horn (1950); an unscrupulous reporter who attempts to capitalize on real-life tragedy in Billy Wilder’s Ace in the Hole (1951, also released as The Big Carnival); a western marshal consumed with guilt over his father’s death in Raoul Walsh’s Along the Great Divide (1951); and a volatile and vengeful cop in William Wyler’s Detective Story (1951). He was cast as a corrupt motion-picture executive in Vincente Minnelli’s The Bad and the Beautiful(1952), and the performance earned Douglas his second Oscar nomination. One of Douglas’s most memorable performances was also one of his most atypical: his intense portrayal of tormented genius Vincent van Gogh in Minnelli’s Lust for Life (1956) earned another Oscar nomination.

*

More at britannica.com

Kirk Douglas (1916-2020) | In Memoriam