ΕφραιμΑΚΗΣ
18/04/2012 § Σχολιάστε
Όταν οι συμπτώσεις είναι πολλές, τότε τα μαθηματικά έχουν πρόβλημα.
Ας δούμε λοιπόν τις συμπτώσεις. Η Δικαιοσύνη υποστηρίζει πως η offshore εταιρεία Torcaso συνδέεται με τον ξάδελφο του Άκη Τσοχατζόπουλου, Νικόλαο Ζήγρα ο οποίος επισήμως εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης. Χρήματα ωστόσο από τους λογαριασμούς εισπράττει ο κοσμικός της Βορείου Ελλάδας Γιώργος Σαχπατζίδης. Η Torcaso ενοχοποιείται για είσπραξη ποσών που προέρχονται από μίζες οπλικών συστημάτων.
Η Torcaso είναι και παλιά ιδιοκτήτρια του σπιτιού που αγόρασε ο Τσοχατζόπουλος. Από την Torcaso αγόραζε ακίνητα και η ομάδα του Εφραίμ τον καιρό των επενδύσεων. Για την ακρίβεια με τις αγορές από την offshore του Άκη ξεκίνησε το σχέδιο «μπλοκ επιταγών αντί για ευαγγέλιο».
Δύο ακόμη φίλοι του Τσοχατζόπουλου εμπλέκονται στην υπόθεση των υποβρυχίων και είναι κατηγορούμενοι. Ο ένας είναι ο Γιάννης Μπλέτσιος. Η γερμανική Δικαιοσύνη υποστηρίζει πως υποδείχτηκε από τον ίδιο τον Τσοχατζόπουλο για να συμμετέχει στην ομάδα που θα διαχειριζόταν τις μίζες που έδινε η γερμανική εταιρεία HDW σε έλληνες κρατικούς λειτουργούς. Ο άλλος είναι ο Σωτήρης Εμμανουήλ, πρόεδρος των Ναυπηγείων την εποχή που καταδύονταν οι μίζες σε τσέπες μέσω της επιχείρησης. Ο Σωτήρης Εμμανουήλ (ο κύριος στη φωτογραφία με κύκλο), ήταν αυτός που αποχαιρέτησε τον Εφραίμ την μέρα της σύλληψής του. Είναι σύμβουλός του και φυσικά βαθιά θρησκευόμενος. Οι εντιμότατοι φίλοι του Άκη, και βέβαια οι offshore εταιρείες συναντούν τον κύκλο του Βατοπεδίου. Ίδιοι πελάτες, ίδιοι φίλοι. Ζούμε στη χώρα των συμπτώσεων. Και των πτώσεων απ’ τα σύννεφα ως γνωστόν
***
Σύμφωνα πάντα με το πόρισμα όμως, το «δεξί χέρι» του πρώην υπουργού και κατηγορούμενος Νίκος Ζήγρας, φέρεται ότι πήρε στα χέρια του για λογαριασμό του Ακη Τσοχατζόπουλου από το 1999 έως το 2005 ποσά που αγγίζουν τα 22,5 εκατομμύρια ευρώ, και συγκεκριμένα 11.582.000 δολάρια, 11.411.000 ευρώ και 2.960.000 ελβετικά φράγκα.
Χαρακτηριστικό είναι το σημείο του πολυσέλιδου πορίσματος όπου φαίνεται ο στενός συνεργάτης του πρώην υπουργού και κατηγορούμενος Νίκος Ζήγρας να επιδίδεται σε ένα κρεσέντο αγορών ως εκπρόσωπος της γνωστής από την υπόθεση του Βατοπαιδίου off-shore εταιρίας Torcasso, αν και ήταν πολύ βαριά ασθενής.
Στις 18 Νοεμβρίου του 1999 αγοράζονται από την Torcasso:
- 1 αίθουσα 1.000 τ.μ. σε κτίριο της οδού Κηφισίας
- 1 αίθουσα 964 τ.μ. στο ίδιο κτίριο
- 22 θέσεις στο υπόγειο του κτιρίου έναντι 1,400 δισ. δρχ.
11 ημέρες αργότερα, στις 29 Νοεμβρίου του 1999, η Torcasso αγοράζει το ακίνητο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου αντί 300.000.000 δρχ.
Τα τρία ακίνητα της οδού Κηφισίας πωλήθηκαν το 2007 από την Torcasso στο Βατοπαίδι αντί 6.000.000 ευρώ, ενώ το ακίνητο που είχε αγοράζει η off-shore στην Κόμνα Τράκα τον Φεβρουάριο του 2000 έναντι 240.000.000 δρχ. πωλείται επίσης στο Βατοπαίδι για 3.700.000 ευρώ.
[MegaTv]
Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας
16/02/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας
Το κείμενο «Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας» δημοσιεύτηκε ολόκληρο με τις αρχικές υπογραφές χτες στο απεργιακό φύλλο της Ελευθεροτυπίας και είναι αναρτημένο στο ιστολόγιο koindim.wordpress.com ανοιχτό σε όσες και όσους επιθυμούν να το υπογράψουν. Πρόκειται για ένα αρχικό κείμενο-πλαίσιο, πρωτοβουλία 130 διανοούμενων, που προσδοκά να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ενός συντεταγμένου κριτικού διαλόγου και κοινωνικών παρεμβάσεων «για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας».
***
Η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται τόσο από την κρίση όσο και από τις αδιέξοδες συνταγές αντιμετώπισής της. Υποχωρούν θεσμοί που συγκροτήθηκαν μέσα από πολλούς αγώνες και θυσίες στη μεταπολεμική Ελλάδα: οι κοινωνικές ασφαλίσεις, το σύστημα δημόσιας υγείας και περίθαλψης, η εκπαίδευση, οι συγκοινωνίες, το φυσικό και αστικό περιβάλλον, η δυνατότητα ασφαλούς διαβίωσης, στοιχειώδη δημόσια αγαθά που συνιστούν την ελληνική εκδοχή ενός ήδη λειψού και απαξιωμένου κοινωνικού κράτους κατεδαφίζονται, με αποτέλεσμα η κοινωνία να οδηγείται στην ασφυξία.
Προβάλλεται εκβιαστικά το δίλημμα: λιτότητα ή χρεοκοπία; Ωστόσο, δεν πρόκειται για δίλημμα αλλά για αρνητικό άθροισμα: και λιτότητα και χρεοκοπία. Η ανά τρεις μήνες απειλή αποβολής της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι ηθικά ανοίκεια και οικονομικά καταστροφική, γιατί ενισχύει την βαριά ύφεση, μετατρέποντας την Ευρώπη σε κεντρικό παράγοντα αβεβαιότητας, οικονομικής αστάθειας και βαθέματος της κρίσης. Η ίδια η Ευρώπη διαμορφώνει τις συνθήκες ώστε η Ελλάδα να μην τηρεί τις δανειακές της υποχρεώσεις.
Κάθε μέρα γίνεται πιο φανερό ότι η συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, που κορυφώθηκε με την ψήφιση του Μνημονίου 2, δεν είναι μια πορεία διάσωσης και εξόδου ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος, αλλά μια πορεία καταστροφική, βασισμένη στην κοινωνική αδικία. Την κρίση δεν την υφίστανται όσοι εκμεταλλεύτηκαν το κράτος και το δημόσιο συμφέρον επί δεκαετίες, αλλά οι πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή επιχείρηση αναδιανομής πλούτου και ισχύος, που υπονομεύει το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, δημιουργώντας ακραίες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Ταυτόχρονα, επανεμφανίζεται δυναμικά ο εθνικισμός ενώ εντείνονται ο ρατσισμός και η ξενοφοβία.
Η ψευδώνυμη χρήση της έννοιας της «μεταρρύθμισης» είναι ενδεικτική για την αδυναμία υπέρβασης της κρίσης. Και αυτοί ακόμη που ήλπιζαν ότι η κρίση θα αποτελούσε ευκαιρία εξυγίανσης και τολμηρής θεσμικής ανανέωσης αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» διαλύουν την κοινωνία. Ο λόγος που κυριαρχούσε στο εσωτερικό και εντείνεται στο εξωτερικό είναι ηθικολογικός, τιμωρητικός και ενοχοποιητικός. Κάθε αντίρρηση και κριτική επισείει την κατηγορία του «λαϊκισμού», του «συντεχνιασμού» και του «αντιευρωπαϊσμού». Αφού πρώτα στιγματίστηκε η μεταπολίτευση και το πνεύμα δημοκρατίας που έφερε στον τόπο, παρακολουθήσαμε και τον εξαγνισμό της άκρας δεξιάς, με τη συμπερίληψή της στην κυβέρνηση. Παράλληλα, πυκνώνουν οι προτάσεις για κυβερνήσεις «αρίστων», για συνασπισμούς τεχνοκρατών που θα «σώσουν» τη χώρα. Πρόκειται για ισχυρές αντιδημοκρατικές και αυταρχικές τάσεις, που εκμεταλλεύονται, με λαϊκιστικό τρόπο, τα δικαιολογημένα αισθήματα αποτροπιασμού απέναντι στην παλιά τάξη πραγμάτων που καταρρέει. Ωστόσο, σε αντίθεση με έναν ρηχό «εθνικά υπερήφανο» λόγο εναντίον των δανειακών συμβάσεων, δεν νοσταλγούμε, βέβαια, αυτή την τάξη.
Ελλάδα και Ευρώπη βυθίζονται σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη κρίση, που δείχνει όχι μόνο τις θεσμικές αδυναμίες της Ένωσης, αλλά και τη διαχείρισή της από τις συντηρητικές ηγεσίες με νεοφιλελεύθερες συνταγές. Όσο και αν μοιάζει δύσκολο, οφείλουμε να εργαστούμε για μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη, που θα προβάλλει τις ιστορικές και πολιτικές της αξίες, δίνοντας νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση — άλλωστε, η λύση δεν μπορεί να είναι εθνική, αλλά πρέπει να ανταποκρίνεται στις διαστάσεις της ηπείρου μας, και όχι μόνο. Σήμερα ταπεινώνουν τους Έλληνες, αύριο τους υπόλοιπους λαούς, σπέρνοντας δυσπιστία και μίσος ανάμεσά τους. Πρόκειται για μια καταστροφική στιγμή στην ευρωπαϊκή ιστορία. Έτσι, η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα συνιστά πολιτικό διακύβευμα για όλη την προοδευτική Ευρώπη.
Απέναντι στον άκριτο και εντέλει ταξικό λόγο οφείλουμε να προτάξουμε την κριτική σκέψη, την καθημερινή εμπειρία και τις ανάγκες των πολιτών, ιδίως αυτών που πλήττονται άδικα από την κρίση. Όσοι και όσες υπογράφουμε το κείμενο, επιθυμούμε να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Μια μεγάλη συμπαράταξη, που θα φέρνει κοντά ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους, με στόχο να αποκαταστήσει το νόημα των λέξεων, τη δημιουργική επικοινωνία ανάμεσα σε κοινωνικούς χώρους και πολίτες με διαφορετικές εντάξεις, που συμμερίζονται τις θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας, τις συντεταγμένες δηλαδή της ιδιότητας του πολίτη σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα.
Απορρίπτοντας τη λογική του «μονόδρομου», τα ανιστόρητα στερεότυπα που ενοχοποιούν την ελληνική κοινωνία καταρρακώνοντας τη συλλογική αξιοπρέπειά μας, επιδιώκουμε να αναδείξουμε, εντός κι εκτός Ελλάδας, τις συνέπειες της κρίσης. H ελληνική κρίση είναι μέρος μιας συνολικότερης κρίσης, η οποία αλλάζει θεμελιακά την ιστορική εποχή που ζούμε. Σ’ αυτήν τη μεταιχμιακή περίοδο είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι διακυβεύονται τόσο η έννοια του κοινωνικού, όσο και η δημοκρατία και τα δικαιώματα του πολίτη.
***
e-mail για συλλογή υπογραφών: koindim@gmail.com
http://koindim.wordpress.com/
μία Δικαιοσύνη α-λα-καρτ, είναι αναγκαία
29/12/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο μία Δικαιοσύνη α-λα-καρτ, είναι αναγκαία
Αιθίοπας ορθόδοξος ιερέας
Η Δικαιοσύνη λειτουργεί καλύτερα αν είναι φτιαγμένη στα μέτρα του καθενός· θα πρέπει συνταγματικά να κατοχυρωθεί το δικαίωμά της να κρίνει επιλέγοντας την κατάλληλη ποινή ανάλογα τη φυλή, το φύλο, το θρήσκευμα, τη πολιτική, ιδεολογική και σεξουαλική προτίμηση και τοποθέτηση του καθενός, κυρίως δε, θα πρέπει να λαμβάνει πάντα υπόψη της, το κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο-στάτους του κάθε πολίτη. Δεν είναι κάτι ανέφικτο ή ανεφάρμοστο, έχει ήδη δοκιμαστεί στη πράξη από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του έθνους κι έχει να επιδείξει έως τώρα λαμπρά αποτελέσματα που θα τα ζήλευαν κράτη με περίοπτη θέση στη σύγχρονη κοινωνία των εθνών, θα αποφύγω τον πειρασμό να τα αναφέρω λόγω πιθανών διπλωματικών επιπτώσεων, προσέχουμε. Η Βουλή των Ελλήνων έχει καταφέρει να φτιάξει έναν δικό της δικανικό μικρόκοσμο, όπως λέμε «μικροκλίμα», τακτοποιεί τα πιθανά πταίσματα και ουχί κακουργήματα του οίκου της και κατά αυτό τον τρόπο η Δικαιοσύνη μπορεί απρόσκοπτα, χωρίς κοινωνικές τριβές, να παίξει το ρόλο της ως πυλώνας της Δημοκρατίας. Το ίδιο θαρρώ θα μπορούσε να γίνει και με τον άλλον μέγιστο πυλώνα του πολιτεύματός μας, την Εκκλησία. Προτείνω να ενισχυθούν ο ρόλος και οι αρμοδιότητες της εκκλησιαστικής δικαιοσύνης, τόσο όσο χρειάζεται ώστε η κληρικοί μας να τακτοποιούν και εκείνοι, όπως οι βουλευτές μας, τα πιθανά πταίσματα (και ουχί κακουργήματα) του οίκου τους, ούτως ώστε η και η Δικαιοσύνη να προσαρμοστεί στα κελεύσματα του έθνους, αλλά και το πλήρωμα της Εκκλησίας να αφοσιωθεί εις την διαχείριση της μεταθανάτιου ζωής, και Πνεύματός μας. Δεν πάει άλλο με τον διασυρμό διακεκριμένων προσώπων από τον κάθε τυχάρπαστο εισαγγελέα… και για να έρθω στα πρόσφατα γεγονότα: Δικαιολογώ, συμμερίζομαι και συμπαρίσταμαι απολύτως στον αγώνα ορισμένων προχώ και υγιώς σκεπτόμενων ορθοδόξων για τον αθώο κι έντιμο μοναχό Εφραίμ.
οι Αγορές απορρίπτουν «τη χείρα» της Παναγίας
09/12/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο οι Αγορές απορρίπτουν «τη χείρα» της Παναγίας
τι άλλο θα μου ζητήσουν
Ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Πάπας Βενέδικτος ΙΣτ’ αναφέρθηκε «στην εξαιρετικά δύσκολη χρονική στιγμή για την Ιταλία, την ΕΕ και άλλες περιοχές του κόσμου, καθώς σύννεφα ομίχλης φαίνεται να καλύπτουν την πραγματικότητα», απηύθυνε δε προσωπικά μια ικεσία στην Παναγία να παρέμβει «βάζοντας το χέρι της», ώστε όλα αυτά να εξελιχθούν καλώς.
Ακαριαία υπήρξε η απάντηση των αγορών μέσω των οίκων αξιολόγησης Στανταρτ εντ Πουρς, Μούντυς και Φιτς ζητώντας από τον Πάπα να πιέσει την Παναγία να δείξει περισσότερη (δεν διευκρινίζεται πόση) γυμνή σάρκα, «το χέρι μόνο» απορρίπτεται κατηγορηματικά και «δεν βοηθά» στην ανάκαμψη, ανέφεραν χαρακτηριστικά στο CNN ανώτατα στελέχη των προαναφερόμενων οίκων.
Σήμερα στο Βατικανό συνεδριάζει εκτάκτως το Κονκλάβιο των Καρδιναλίων για να συνταχθεί επιστολή προς την Παναγία με τη διαδικασία του κατεπείγοντος προκειμένου να ανταποκριθεί δεόντως η Μεγαλόχαρη. Να σημειωθεί δε, ότι έως τώρα τα ανεπίσημα non-paper που στο παρελθόν έστειλε –ανα τους αιώνας- το Κονκλάβιο στην Παναγία, δε έγιναν ποτέ δεκτά.
Ίδωμεν.
…
Λεπτομέρειες – Ρεπορτάζ στο in.gr
αγριμολογος 