αγριμολογος

Μέσω της Κατερίνα Σχινάς, στο τελευταίο της «Λόγου Χάριν», διαβάζουμε:

Νέα εποχή

το τελευταίο τεύχος Νο 542 της "Βιβλιοθήκης"

Σε μένα, λοιπόν, πέφτει το θλιβερό καθήκον να γράψω τον επικήδειο της στήλης. Και, εκπροσωπώντας αυτοβούλως τους υπόλοιπους συναδέλφους, μέλη της συντακτικής ομάδας της «Βιβλιοθήκης», να συνθέσω τον αποχαιρετιστήριο λόγο του εντύπου μας, όπως το ξέρατε ώς τώρα. Από την επόμενη Παρασκευή, η «Β» κυκλοφορεί σε νέα μορφή, ως «καταφύγιο θηραμάτων», όπως προσφυώς την ονομάζει ο νέος της διευθυντής, Γιώργος Χρονάς. Ολότελα ανανεωμένη, ολότελα διαφορετική. Περισσότερο «λογοτεχνική» και λιγότερο σχολιαστική. Εξού και οι στήλες εξαλείφονται, μαζί και το «Λόγου χάριν». Αποχαιρετισμός ή επικήδειος, λοιπόν, όπως τον θέλετε.

‘Η μάλλον όχι – τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Στους αποχαιρετισμούς δίνει κανείς υπόσχεση ή ευχή νέας συνάντησης, μετατεθειμένης στο μέλλον• στους επικήδειους, ο αποχωρισμός είναι οριστικός. Επάνοδος δεν υπάρχει. Η αυλαία πέφτει, ο αποχωρών εξαφανίζεται για πάντα. Οσοι επιμένουν να τον θυμούνται, το πολύ να τον νεκρολογούν: να μιλούν για τις αρετές του εκλιπόντος, για το «δυσαναπλήρωτο κενό» που αφήνει κ.λπ. – πράγματα ούτως ή άλλως πληκτικά και, βεβαίως, άκρως σχετικά.

Τα τελευταία λόγια αυτής της στήλης, λοιπόν, δεν θα είναι ούτε αποχαιρετιστήρια ούτε επικήδεια. Θα είναι υπομνηστικά. Θα επαναλάβουν, σαν σε ρόχθο, όσα είχαν πριν από πέντε χρόνια φιλοξενηθεί στην ίδια αυτή θέση, με αφορμή τα πέμπτα γενέθλια της «Βιβλιοθήκης». Διαπιστώνοντας ότι, αν τότε τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα, σήμερα ενδέχεται να είναι και αφόρητα• ότι αν τότε η υπεράσπιση του Λόγου έμοιαζε ακόμη εφικτή, σήμερα η επιμονή σ’ αυτήν φαντάζει έως και γελοία. Ενας γραφικός αναχρονισμός.

Κοντά έντεκα χρόνια έζησε η «Βιβλιοθήκη» όπως την ξέραμε. Με τους συνεργάτες της να προσπαθούν, στο μέτρο των δυνατοτήτων του ο καθένας, να ανταποκριθούν στην ευθύνη των «φυσικών οδηγών» του μέσου αναγνώστη (όπως όριζε ο Φάνης Κακριδής τους ειδικευμένους δημοσιογράφους, βιβλιοπαρουσιαστές και κριτικούς) – να βοηθήσουν, δηλαδή, αυτόν τον αναγνώστη «να ξεχωρίσει τον χαλκό από το μάλαμα». Να βρει τον δρόμο του μέσα στον, πραγματικά συντριπτικό, όγκο της βιβλιοπαραγωγής, που του προκαλεί ίλιγγο, αν όχι αίσθημα ανεπάρκειας. Δεν θελήσαμε να τον κολακέψουμε τον αναγνώστη μας, να τον παραδώσουμε στην ευτέλεια, να τον υποτιμήσουμε, ούτε ασφαλώς και να τον χειραγωγήσουμε. Αντιθέτως, επιχειρήσαμε -κάποτε αντιτιθέμενοι ακόμη και στην ίδια την εφήμερη φύση της εφημερίδας- να του υπενθυμίσουμε ότι καλό θα ήταν να μην αρκείται στην πληροφόρηση• να μην περιορίζεται στο δευτερογενές κείμενο (την κριτική ή τη βιβλιοπαρουσίαση), αλλά να ερεθίζεται απ’ αυτό για να προσέλθει στην πρωτογενή πηγή, το βιβλίο, διεκδικώντας, επιτέλους, τον αργό χρόνο της ανάγνωσης, μέσα στη βραδύτητα του οποίου ξεδιπλώνεται κάθε εσωτερικευμένη εμπειρία – και η αισθητική εμπειρία, πρωτίστως. Αυτόν το χαρακτήρα είχαν και τα αφιερώματα: να δώσουν στα τεύχη της «Βιβλιοθήκης» προοπτική, συνέχεια και διάρκεια, αποτελώντας τον πυρήνα μιας προσπάθειας που αρνείται να γίνει «μιας χρήσης».

Γιατί το βιβλίο απαιτεί τον χρόνο τού Εγώ μας, χρόνο βαθύ, αληγή, άτρυτο, χρόνο αντίθετο προς την αμεσότητα της σύγχρονης επικοινωνίας, χρόνο που προστατεύει το περιεχόμενο, το αίσθημα και την ενδοσκόπηση. Και σ’ αυτόν τον χρόνο -τα όρια του οποίου μπορεί και πρέπει να λησμονήσει ο αναγνώστης προκειμένου να εγκαταλείψει ό,τι τον κρατά δέσμιο στον συνεχή ενεστώτα ενός τυφλού παρόντος, χωρίς αγωνίες, χωρίς αναζητήσεις, χωρίς ανάγκη για υπέρβαση- τάχτηκε όλα αυτά τα χρόνια η «Βιβλιοθήκη». Επενδύοντας πάνω απ’ όλα στο κείμενο, χωρίς να φοβάται τη μεγάλη έκταση ή τη «στρυφνότητα» των θεμάτων. Θεωρώντας ότι δεν υπάρχουν «στρυφνά» θέματα, αλλά μόνο στυφή και άχαρη, διεκπεραιωτική και πεζή διαπραγμάτευση. Οσο γι’ αυτήν εδώ τη στήλη, όσο κι αν δεν το κατάφερνε πάντα, στόχο είχε να ανταποκριθεί στην ανάγκη του ιδανικού αναγνώστη, που δεν είναι παρά μία, επίμονη και αναμφίλεκτη: η αναζήτηση του νοήματος, ακόμη και υπό το καθεστώς της γραφειοκρατίας της πληροφορίας.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΝΑ

«βιβλιοθήκη» τεύχος 542 – τελευταίο (27/02/2009) –

Ο πολιτισμός δεν φαίνεται μόνο σε εγκαίνια Μουσείων όπως το Εθνικό Αρχαιολογικό (σήμερα), φαίνεται κυρίως όταν ζεις, σέβεσαι και συντηρείς την ποιότητα της καθημερινής ζωής μέσα στη μοναδικότητα του χώρου. Την μοναδικότητα που προσδίδει χαρακτήρα στο περιβάλλον της πόλης σου και η ατμόσφαιρα που αναδύεται μέσα από τον χώρο. Λίγα νεοκλασικά κτίρια έμειναν, τα υπόλοιπα εξαφανίστηκαν στη χοάνη της κακής χρήσης του μπετόν, τα λίγα αυτά μαρτυρούν το χρόνο τον αλλοτινό, κουβαλούν μνήμες, αναφέρονται σε γραπτές μαρτυρίες, είναι σημεία αναφοράς ενός ιστορικού γίγνεσθαι, μαρτυρούν την πορεία και εξέλιξη της πόλης, δείχνουν ότι η πόλη αυτή ήταν κάποτε παρούσα σε κάθε νέα κοινωνική πραγματικότητα. Υπήρξε. Η διαχείριση της μνήμης είναι ζήτημα σημαντικό, απαιτεί παιδεία.

Η Διεύθυνση Μελετών – Τμήμα Παραδοσιακών Κτιρίων και Μνημείων του Δήμου Αθηναίων είχε καταθέσει μελέτη στο ΥΠΠΟ για τη μετατροπή του τεράστιου κυλινδρικού «αεριοφυλακίου», βιομηχανική κατασκευή του 1909, σε «χώρο συνάθροισης κοινού και συναυλιών».

…σε «χώρο συνάθροισης κοινού και συναυλιών» θέλει να μετατρέψει ο Δήμος Αθηναίων το περίφημο κι αναγνωρίσιμο σε όλους όσους περνούν από την οδό Πειραιώς:  Το «Αεριοφυλάκιο Δ15» στη Τεχνόπολη. Εκείνη η Ελλάδα της βιομηχανικής εποχής, δεν υπήρξε κατά τους σπουδαγμένους μας ταγούς. Το παράδοξο (δεν είναι το μόνο) είναι ότι το ίδιο το ΥΠΠΟ έχει κηρύξει τα κτίρια στο Γκάζι…διατηρητέα μνημεία. Όμως δεν μας διαφεύγει ότι ένας ««χώρος συνάθροισης κοινού και συναυλιών» είναι μια σίγουρη πηγή εσόδων. Το χρήμα προέχει…

Το γεγονός ότι ο μεταλλικός αυτός κύλινδρος ονόματι «Αεριοφυλάκιο Δ15» είναι το πιο σημαντικό βιομηχανικό μνημείο (τεχνικό επίτευγμα της εποχής του)- σύμβολο της Αθήνας, είναι –κατά τους πολιτισμένους δημαρχιακούς μας ταγούς–  ζήτημα δευτερεύον.

Το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διατήρηση της Βιομηχανικής Κληρονομιάς διαμαρτύρεται, ανάμεσα σε άλλα, γιατί η προτεινόμενη αρχιτεκτονική λύση προβλέπει την κατασκευή ενός γιγαντιαίου κυλινδρικού κτιρίου από οπλισμένο σκυρόδεμα, το οποίο θα κατασκευαστεί στη θέση του μεταλλικού κυλίνδρου.

Αν δεν αλλάξει κάτι προβλέπεται να γίνει χειρουργική επέμβαση τύπου… «Α’ Νεκροταφείου», όπου όλοι σχεδόν, οι μνημειακοί τάφοι του, τα νεοκλασικά μαυσωλεία, τα αγάλματα, έχουν περιχαρακωθεί από τοιχία ύψους δύο και πλέον μέτρων από μπετόν, πρόκειται για τα οστεοφυλάκια που τα «περιποιήθηκαν» κατάλληλοι άνθρωποι, και μάλιστα με…παιδεία. («Καθημερινή» κ. Ν. Βατόπουλος)

πηγές
– cityofathens.gr
– lifo.gr
– «Καθημερινή«

γράφτηκαν πολλά και θα γραφτούν ακόμη περισσότερα για την (2η καρμπόν) «ελικοειδή» απόδραση Παλαιοκώστα. Που είναι η έκπληξη. Είναι γνωστό ότι ο Παλαιοκώστας, ανεξαρτήτου «ειδικότητος» ή επαγγέλματος ξεχωρίζει από ένα πλήθος όπου κυριαρχεί η μετριότητα, είναι φανερό. Μέσα σε ένα ανύπαρκτο κράτος-μπάχαλο βρέθηκε να υπηρετεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Χαιρέτησε τους κρατουμένους, ανέβηκε στην ανεμόσκαλα και πέταξε σαν το πουλί. Η άμεση σύλληψή του είναι εθνική προτεραιότητα, όχι για να τον ξαναμπάσουν στη ψειρού, (αυτό είναι μάταιο διότι θα ξανά -δραπετεύσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, δεν νομίζω να έχει κανείς σοβαρή αντίρρηση) αλλά για να τον διορίσουν υπεύθυνο της ασφάλειας των σωφρονιστικών καταστημάτων της χώρας. Να δούμε επιτέλους, έστω μια φορά να διορίζονται οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις.

Έως πότε πια θα βασιλεύει αναξιοκρατία.

.

.

.

στη «Καθημερινή» της Κυριακής 15.02.09 – όχι πως αυτή η καταγραφή είναι η πρώτη κι ούτε διανοούμαι να φανταστώ ότι θα είναι η τελευταία. Δεν ξέρω καν αν αυτό θα έχει κάπου κάποιον θετικό αντίκτυπο, δηλαδή αν μπορεί αυτή η δυσαρέσκεια να εκδηλωθεί και να επέμβει. Αμφιβάλλω. Απλώς καταγράφεται το έλλειμμα εμπιστοσύνης του κόσμου προς τα δύο κόμματα εξουσίας. Δεν βλέπω όμως κάποιον αναδυόμενο αιρετικό λόγο να αντιτάσσεται, να αμφισβητεί όχι μόνο με  θεωρητικά την ουσία, αλλά με δυνατότητα πρακτικής παρέμβασης. Χρειάζεται ένα λόγος παρεμβατικός, θερμός και έγκαιρος γιατί γι’ αυτόν τον ευτελισμό και της έλλειψης εμπιστοσύνης του κοινού προς το πολιτικό μας σύστημα, δεν φταίνε μόνο οι κυβερνώντες και η μη λειτουργία των θεσμών, αλλά και οι υποτελείς «πολίτες» που σιγοντάρουν όλα αυτά τα ευτελή περί «για το καλό του κόμματος», «της παράταξης», «μάλιστα κύριε πρόεδρε», «ο πρόεδρος, το δυνατό μας χαρτί» η ακόμα και για «το καλό της πατρίδας» κ.α. ενθαρρύνοντας κάθε είδους ρητορείες που δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα μέσω ενός αρρωστημένου κομματικού παραγοντισμού, ο οποίος μεταδίδεται με ακατάπαυστη και συνεπέστατη «αθώα» ροή και με χίλιες-δυο μορφές από τα μίντια. Η ριζική μείωση των ρηχών αυτών φαινομένων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω Παιδείας, την οποία δεν διακρίνω να πλησιάζει ούτε καν με τις εκπτώσεις στον άμεσο ορίζοντα.

Θαυμάσια.

.

.

.