Ας θυμηθούμε: Η ΕΣΗΕΑ για τον τυποκτόνο νόμο Βενιζέλου…
05/03/2015 § Σχολιάστε
Το… μακρινό 31 Οκτωβρίου 2013
Με αφορμή την καταχρηστική αγωγή του ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά εναντίον της Athens Review of Books
Ένα ακόμα κρούσμα αγωγής για υπέρογκη αποζημίωση, στον ελληνικό Τύπο, με βάση τον νόμο 1178/1981 του οποίου μία αυστηρότατη διάταξη επαυξήθηκε με τον νόμο 2243/30 του 1994, για να γεννηθεί το έκτρωμα του περιβόητου «τυποκτόνου νόμου του Βενιζέλου».
Το κρούσμα ήλθε να καταγγείλει με ανακοίνωσή του το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ. Η ανακοίνωση, με τίτλο «Να καταργηθεί αμέσως ο τυποκτόνος νόμος 1178/81», αναφέρει:
Το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ ζητεί, για άλλη μια φορά, την κατάργηση του τυποκτόνου νόμου 1178/81, ο οποίος έχει δημιουργήσει μια βιομηχανία αγωγών που μοναδικό σκοπό έχουν να φιμώσουν τον Τύπο και τους δημοσιογράφους. Η πρόσφατη αγωγή του Βαρδή Βαρδινογιάννη, με την οποία ζητεί 8 εκατ. ευρώ από την εφημερίδα «Το Χωνί», δύο δημοσιογράφους και έναν αρθρογράφο, είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας των αγωγών, που έχουν υποβληθεί όλα αυτά τα χρόνια και οι οποίες έχουν κοινά χαρακτηριστικά.
Συγκεκριμένα, οι θιγόμενοι ζητώντας υπέρογκα ποσά από Μέσα και δημοσιογράφους στην ουσία επιχειρούν να τους εξοντώσουν, να εμποδίσουν τη δημοσιογραφική έρευνα και να σταματήσουν τις αποκαλύψεις. Επιθυμούν η δημοσιογραφία στη χώρα μας να μην είναι αποκαλυπτική, αλλά ελεγχόμενη. Να μην ενοχλεί και να μην ασχολείται με θέματα που θίγουν συμφέροντα.
Το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει απερίφραστα την προσπάθεια ποινικοποίησης του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και καλεί την Πολιτεία να άρει κάθε εμπόδιο και περιορισμό στην άσκηση του.
Τέλος, διακηρύσσουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι κανένας τυποκτόνος νόμος δεν μπορεί να τρομάξει τους συναδέλφους και να τους αποτρέψει από την άσκηση της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας.
>>> Το νομοθετικό πλαίσιο ανήκει στις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ο νόμος 1178 (14/16 Ιουλίου 1981) «περί αστικής ευθύνης του Τύπου και άλλων διατάξεων», ψηφίστηκε από την κυβέρνηση Ράλλη. Μέσω αυτού επιχειρήθηκε να καθοριστούν τα όρια της αστικής ευθύνης του Τύπου στην περίπτωση κατά την οποία θιγόταν η τιμή και η υπόληψη οποιουδήποτε ατόμου από δημοσιεύματα. Η προστασία αποσκοπούσε στη χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη την οποία υπέστη ο θιγείς και την ουσιαστική αποκατάσταση της τιμής του θιγέντος, με την καταχώρηση στον Τύπο περίληψης της απόφασης που έκανε δεκτή την αγωγή του θιγέντος. Η ευθύνη για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης βάρυνε όχι μόνο τον συντάκτη αλλά και τον εκδότη (ή διευθυντή) και την ιδιοκτησία του εντύπου. Όμως, η αυστηρότητα της διάταξης αυτής επαυξήθηκε με τον νόμο 2243/30 (Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 1994), που αποκαλείται «τυποκτόνος νόμος Βενιζέλου». Να τον… χαιρόμαστε! Όχι τον νόμο…
socialist… construction? -no comment indeed
14/02/2015 § Σχολιάστε
Democracy of One / Δημοκρατια του Ενος
Ποιος είσαι ρε μεγάλε…
Στις συγκεκριμένες περιόδους της ανθρωπότητας, του παρελθόντος (Στάλιν και όχι μόνο) αλλά και για τα υπολείμματα του παρόντος (Κιμ Γιονγκ Ουν) -σε αυτά φέρω ευχαρίστως τον τίτλο του αντικομουνιστή.
Η ελευθερία της έκφρασης και του λόγου, Πάνω και πολύ πέρα απ’ Όλα, τα υπόλοιπα Μακράν και Πάντα θα έπονται.
plaisir: Le manifeste censuré de Camus
12/02/2015 § Σχολιάστε
Το λογοκριμένο μανιφέστο του Αλμπέρ Καμύ
Il est difficile aujourd’hui d’évoquer la liberté de la presse sans être taxé d’extravagance, accusé d’être Mata-Hari, de se voir convaincre d’être le neveu de Staline.
Pourtant cette liberté parmi d’autres n’est qu’un des visages de la liberté tout court et l’on comprendra notre obstination à la défendre si l’on veut bien admettre qu’il n’y a point d’autre façon de gagner réellement la guerre.
Certes, toute liberté a ses limites. Encore faut-il qu’elles soient librement reconnues. Sur les obstacles qui sont apportés aujourd’hui à la liberté de pensée, nous avons d’ailleurs dit tout ce que nous avons pu dire et nous dirons encore, et à satiété, tout ce qu’il nous sera possible de dire. En particulier, nous ne nous étonnerons jamais assez, le principe de la censure une fois imposé, que la reproduction des textes publiés en France et visés par les censeurs métropolitains soit interdite au Soir républicain (le journal, publié à Alger, dont Albert Camus était rédacteur en chef à l’époque), par exemple. Le fait qu’à cet égard un journal dépend de l’humeur ou de la compétence d’un homme démontre mieux qu’autre chose le degré d’inconscience où nous sommes parvenus.
Προς υπεράσπιση της ελευθερίας του κριτικού λόγου
10/02/2015 § Σχολιάστε
©ytringsfrihed.nu
Εδώ και πέντε χρόνια o νυν υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς απειλεί την καταξιωμένη για την ποιότητα και το κύρος της Athens Review of Books, έχοντας υποβάλει αγωγή αστικής αποζημίωσης. Με αυτήν ζητεί «αποζημίωση» 250. 000 ευρώ εξαιτίας της δημοσίευσης μιας επιστολής αναγνώστη ο οποίος τον χαρακτήριζε ως «τον πιο ακραίο και φανατικό, σκληρό και αμείλικτο κνίτη της γενιάς μας/του, έναν πραγματικό γκαουλάιτερ του σταλινισμού», δηλαδή φανατικό προπαγανδιστή των αλήστου μνήμης σταλινικών καθεστώτων (Γιαρουζέλσκι, Χόνεκερ, Μπρέζνιεφ κ.λπ.). O Ν. Κοτζιάς υπέβαλε αυτή την αγωγή, τη στιγμή που είναι, μεταξύ άλλων, ο συγγραφέας του προπαγανδιστικού βιβλίου «Η Πολωνία κι εμείς» υπέρ της σταλινικής στρατιωτικής δικτατορίας στην Πολωνία το 1982. Δεν θεωρούμε περιττό να σημειώσουμε ότι με αυτόν τον τρόπο ο «ενάγων» προφανέστατα επεδίωκε, το 2010 που υπέβαλε τη αγωγή, να μην γίνονται αναφορές στο παρελθόν του ως σκληρού προπαγανδιστή των σταλινικών καθεστώτων, καθώς τότε ήταν στενός συνεργάτης, ήδη από το 1996, του Γιώργου Παπανδρέου.
Ο Ν. Κοτζιάς, προκειμένου να θεμελιώσει τις απαιτήσεις του, ισχυρίζεται ψευδέστατα, με τον πιο παράλογο και αυθαίρετο τρόπο, ότι ο συντάκτης της επιστολής (και άρα και η Athens Review of Books που την φιλοξένησε) τον χαρακτήρισε δήθεν σαν «Ράινχαρτ Χάιντριχ» και «Γιούλιους Στράιχερ» και «Γιόζεφ Γκέμπελς», σαν «επιτελάρχη ακραίων απολυταρχικών, γενοκτονικών, καθεστώτων!» και άλλα παρόμοια. Οι συνέπειες της όλης κατασκευής του είναι καφκικές / οργουελιανές.
Μια τέτοια μεθόδευση, η οποία διαστρέφει την ουσία της κριτικής στο πρόσωπο του Κοτζιά, δεν απειλεί μόνο την Athens Review of Books, απειλεί ανοιχτά την ελευθερία του Τύπου. Ο Ν. Κοτζιάς, ενώ έχει ενεργή δημόσια παρουσία και πολιτική δράση δεκαετίες τώρα, αξιώνει να μην αντιμετωπίζεται ως πολιτικό πρόσωπο, όποτε τον βολεύει, αλλά ως ιδιώτης του οποίου το πολιτικό παρελθόν και η δράση μένουν στο απυρόβλητο της δημόσιας κριτικής.
Στις 5 Μαρτίου γίνεται η δίκη στο Εφετείο Αθηνών. Η ύπαρξη της Athens Review of Books εδώ και έξι χρόνια τιμά τα γράμματα και την ελεύθερη σκέψη. Αν γίνουν δεκτές οι απαιτήσεις του Ν. Κοτζιά, η Athens Review of Books προφανώς θα κλείσει. Όσοι υπογράφουμε το παραπάνω κείμενο θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να αποτρέψουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν υπερασπιζόμαστε μόνο το δικαίωμα της Athens Review of Books στον κριτικό λόγο, υπερασπιζόμαστε την ελευθερία του λόγου και του Τύπου. Πρέπει επιτέλους να αλλάξει ο νόμος της ανελευθερίας του λόγου, ο οποίος επιτρέπει την άσκηση τόσων καταχρηστικών αγωγών που χρησιμοποιούνται πολλές φορές ως μέσον εκβιασμού ή και αθέμιτου πλουτισμού.
Η υπογραφή όλων μας είναι αναγκαία – Ε Δ Ω
Διαβάστε: Πανεπιστημιακοί εναντίον Κοτζιά: Υπερασπιζόμαστε τον κριτικό λόγο >>> Στις Στάχτες
αγριμολογος 