against apartheid and racism…
22/03/2015 § Σχολιάστε
Durban 1989, South Africa
André Brink: an excerpt from A Dry White Season :
[…]I wanted to help. Right. I meant it very sincerely. But I wanted to do it on my terms. And I am white, and they are black. I thought it was still possible to reach beyond our whiteness and blackness. I thought that to reach out and touch hands across the gulf would be sufficient in itself. But I grasped so little, really: as if good intentions from my side could solve it all. It was presumptuous of me. In an ordinary world, in a natural one, I might have succeeded. But not in this deranged, divided age. I can do all I can for Gordon or scores of others who have come to me; I can imagine myself in their shoes, I can project myself into their suffering. But I cannot, ever, live their lives for them. So what else could come of it but failure?
Whether I like it or not, whether I feel like cursing my own condition or not — and that would only serve to confirm my impotence — I am white. This is the small, final, terrifying truth of my broken world. I am white. And because I am white I am born into a state of privilege. Even if I fight the system that has reduced us to this I remain white, and favored by the very circumstances I abhor. Even if I’m hated, and ostracized, and persecuted, and in the end destroyed, nothing can make me black. And so those who are cannot but remain suspicious of me. In their eyes my very efforts to identify myself with Gordon, whit all the Gordons, would be obscene. Every gesture I make, every act I commit in my efforts to help them makes it more difficult for them to define their real needs and discover for themselves their integrity and affirm their own dignity. How else could we hope to arrive beyond predator and prey, helper and helped, white and black, and find redemption?
On the other hand: what can I do but what I have done? I cannot choose not to intervene: that would be a denial and a mockery not only of everything I believe in, but of the hope that compassion may survive among men. By not acting as I did I would deny the very possibility of that gulf to be bridged.[…]
Η αναπαραγωγή του μίσους με συγγράμματα για πολεμικές αποζημιώσεις που θα συντάσσουν στρατιωτικοί και θα μοιράζονται στα σχολεία…
14/03/2015 § Σχολιάστε
Συνέλθετε, αργότερα θα είναι αργά!
Διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες
Ο τίτλος προέρχεται από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και ταιριάζει γάντι στη νέα (;) κυβέρνηση, που στηρίζεται, κυρίως, από παλιά υλικά.
του Θωμά Τσάτση στο protagon.gr
Και έχει ιδιαίτερη σημασία όταν ένας από τους Δώδεκα Αποστόλους υπενθυμίζει στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ», ότι άλλα έλεγαν ως θεωρητικοί και αντιπολιτευόμενοι πριν από 50 ημέρες και άλλα κάνουν σήμερα στην πράξη.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο τι έλεγαν πριν και τι κάνουν σήμερα, μετονομάζοντας την τρόικα σε θεσμούς (μήπως εκπροσώπους των θεσμικών οργάνων θα ήταν καλύτερα;) και το μνημόνιο σε Master FAFA.
Το τεράστιο ζήτημα είναι ότι τρέφουν και αναπαράγουν το μίσος με συγγράμματα για τις πολεμικές αποζημιώσεις που θα συντάσσουν στρατιωτικοί και θα μοιράζονται στα σχολεία, ενισχύουν τον θεσμό των παρελάσεων και οδηγούν τη χώρα στο μακρύ παρελθόν. Όλα αυτά με κυβέρνηση που στηρίζουν 149 βουλευτές της Αριστεράς!
Τι μπορεί να συμβολίζει η πρωτοβουλία του υπουργείου Άμυνας που σε ανακοίνωσή του αναφέρει: «Η όλη προώθηση του στόχου για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα συνδέεται άμεσα και με μια παράλληλη εκστρατεία αποκατάστασης της ιστορικής μνήμης και αντιναζιστικής-αντιφασιστικής θωράκισης της νέας γενιάς, τόσο στα σχολεία, όσο και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ως πρώτο βήμα για αυτό τον σκοπό εξετάζεται η έκδοση και διανομή σε σχολεία και στρατόπεδα ειδικού εντύπου».
Θα τους ζηλεύει ακόμη και ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος, που τόσα χρόνια δίδασκε στις σχολές της Αστυνομίας και δεν κατάφερε να προωθήσει ένα σχέδιο ακροδεξιάς έμπνευσης όπως αυτό.
Και στον αντίποδα: Για τον διαχωρισμό Εκκλησίας-Πολιτείας; Για το Σύμφωνο Συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών; Κουβέντα, ούτε μια λέξη.
Η χώρα βαδίζει με γοργά βήματα προς τη χρεοκοπία, αλλά έχει αξιοπρέπεια. Μπορεί σε λίγο καιρό όλοι οι πολίτες να είναι υποχρεωμένοι να μην καταναλώνουν πάνω από 300 KW ρεύμα κάθε μήνα – όπως όλοι όσοι ενταχθούν στον υπό ψήφιση νόμο για την ακραία φτώχεια – αλλά θα είναι επιτέλους ίσοι και έχουν έναν εχθρό.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα παίρνουν προκαταβολές και θα εξοφλούνται με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που θα αντιστοιχούν σε χαρτιά για να κρατούν σημειώσεις, αλλά δεν θα υπάρχει μνημόνιο. Και όπως πάντα, θα μας φταίνε οι άλλοι. Όχι εμείς πάντως που κάναμε ό,τι μπορούσαμε για πείσουμε τους Ευρωπαίους ότι θέλουμε να αλλάξουμε τη χώρα, αλλά εκείνοι δεν μας αφήνουν.
Ας θυμηθούμε: Η ΕΣΗΕΑ για τον τυποκτόνο νόμο Βενιζέλου…
05/03/2015 § Σχολιάστε
Το… μακρινό 31 Οκτωβρίου 2013
Με αφορμή την καταχρηστική αγωγή του ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά εναντίον της Athens Review of Books
Ένα ακόμα κρούσμα αγωγής για υπέρογκη αποζημίωση, στον ελληνικό Τύπο, με βάση τον νόμο 1178/1981 του οποίου μία αυστηρότατη διάταξη επαυξήθηκε με τον νόμο 2243/30 του 1994, για να γεννηθεί το έκτρωμα του περιβόητου «τυποκτόνου νόμου του Βενιζέλου».
Το κρούσμα ήλθε να καταγγείλει με ανακοίνωσή του το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ. Η ανακοίνωση, με τίτλο «Να καταργηθεί αμέσως ο τυποκτόνος νόμος 1178/81», αναφέρει:
Το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ ζητεί, για άλλη μια φορά, την κατάργηση του τυποκτόνου νόμου 1178/81, ο οποίος έχει δημιουργήσει μια βιομηχανία αγωγών που μοναδικό σκοπό έχουν να φιμώσουν τον Τύπο και τους δημοσιογράφους. Η πρόσφατη αγωγή του Βαρδή Βαρδινογιάννη, με την οποία ζητεί 8 εκατ. ευρώ από την εφημερίδα «Το Χωνί», δύο δημοσιογράφους και έναν αρθρογράφο, είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας των αγωγών, που έχουν υποβληθεί όλα αυτά τα χρόνια και οι οποίες έχουν κοινά χαρακτηριστικά.
Συγκεκριμένα, οι θιγόμενοι ζητώντας υπέρογκα ποσά από Μέσα και δημοσιογράφους στην ουσία επιχειρούν να τους εξοντώσουν, να εμποδίσουν τη δημοσιογραφική έρευνα και να σταματήσουν τις αποκαλύψεις. Επιθυμούν η δημοσιογραφία στη χώρα μας να μην είναι αποκαλυπτική, αλλά ελεγχόμενη. Να μην ενοχλεί και να μην ασχολείται με θέματα που θίγουν συμφέροντα.
Το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει απερίφραστα την προσπάθεια ποινικοποίησης του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και καλεί την Πολιτεία να άρει κάθε εμπόδιο και περιορισμό στην άσκηση του.
Τέλος, διακηρύσσουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι κανένας τυποκτόνος νόμος δεν μπορεί να τρομάξει τους συναδέλφους και να τους αποτρέψει από την άσκηση της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας.
>>> Το νομοθετικό πλαίσιο ανήκει στις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ο νόμος 1178 (14/16 Ιουλίου 1981) «περί αστικής ευθύνης του Τύπου και άλλων διατάξεων», ψηφίστηκε από την κυβέρνηση Ράλλη. Μέσω αυτού επιχειρήθηκε να καθοριστούν τα όρια της αστικής ευθύνης του Τύπου στην περίπτωση κατά την οποία θιγόταν η τιμή και η υπόληψη οποιουδήποτε ατόμου από δημοσιεύματα. Η προστασία αποσκοπούσε στη χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη την οποία υπέστη ο θιγείς και την ουσιαστική αποκατάσταση της τιμής του θιγέντος, με την καταχώρηση στον Τύπο περίληψης της απόφασης που έκανε δεκτή την αγωγή του θιγέντος. Η ευθύνη για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης βάρυνε όχι μόνο τον συντάκτη αλλά και τον εκδότη (ή διευθυντή) και την ιδιοκτησία του εντύπου. Όμως, η αυστηρότητα της διάταξης αυτής επαυξήθηκε με τον νόμο 2243/30 (Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 1994), που αποκαλείται «τυποκτόνος νόμος Βενιζέλου». Να τον… χαιρόμαστε! Όχι τον νόμο…
socialist… construction? -no comment indeed
14/02/2015 § Σχολιάστε
Democracy of One / Δημοκρατια του Ενος
Ποιος είσαι ρε μεγάλε…
Στις συγκεκριμένες περιόδους της ανθρωπότητας, του παρελθόντος (Στάλιν και όχι μόνο) αλλά και για τα υπολείμματα του παρόντος (Κιμ Γιονγκ Ουν) -σε αυτά φέρω ευχαρίστως τον τίτλο του αντικομουνιστή.
Η ελευθερία της έκφρασης και του λόγου, Πάνω και πολύ πέρα απ’ Όλα, τα υπόλοιπα Μακράν και Πάντα θα έπονται.
αγριμολογος 