αγριμολογος

Ο…  Λόγος μη πρωτοκόλλησης του CD

Για το θέμα (βλ. προηγούμενη ανάρτηση) μάλιστα που τον «ενοχοποιεί» δηλαδή ότι δεν πρωτοκόλλησε το αρχείο, ο κ. Παπακωνσταντίνου απάντησε: «Τι ακριβώς λοιπόν να πρωτοκολλήσω; Ένα CD με απόρρητα στοιχεία; Θα έπρεπε να εκτυπώσουμε τα αρχεία και να πρωτοκολληθούν οι φωτοτυπίες. Εκανα μια στάθμιση και αποφάσισα ότι ήταν απόρρητα και δεν πρωτοκόλλησα. Δεν μου είπε και κανείς υπηρεσιακός και δύο επικεφαλής του ΣΔΟΕ ότι δεν μπορούν να την αξιοποιήσουν επειδή δεν έχουν πρωτοκολληθεί. Δεν είναι ουσιώδες αυτό το θέμα».

Παρά την απίστευτη αυτή δήλωση, πήρε το καπελάκι του κι έφυγε. Καμία συνέπεια. Δεν θα τον ενοχλήσει -ούτε τον ενόχλησε ποτέ κανείς. Σπίτι του. Ελεύθερος. Προσωπικά, ούτε που σκέφτηκα τον…   λαμπρό θεσμό της Δικαιοσύνης, αυτός  δεν «αγωνίζεται» παρά μόνο για τη διατήρηση των αποδοχών του, και σε αυτό δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους επαγγελματικούς κλάδους που χαρακτηρίζονται από την ίδια απουσία κοινωνικής συνείδησης κι ευθύνης.

Ακούσατε εσείς ποτέ να γίνεται λόγος για κινητοποιήσεις δικαστικών και εισαγγελέων με αποκλειστικό αίτημα τη γενικότερη «δυσλειτουργία» του κλάδου τους στη μη-απονομή της δικαιοσύνης; Ακούσατε εσείς ποτέ, να διαμαρτύρονται, συνολικά ως κλάδος, για τον αντισυνταγματικό, επαίσχυντο, νόμο του ρήτορα  Βενιζέλου, το νόμο «Περί Ευθύνης Υπουργών»; -Να μην επεκταθώ στους, επίσης ανύπαρκτους σε αυτά τα ζητήματα, δικηγορικούς συλλόγους…

Το αίσθημα της μη απονομής της δικαιοσύνης είναι οριζοντίως κοινωνικά γενικευμένο, δεν εντοπίζεται μόνο στον επίσημο θεσμό της. Το ζήτημα της λίστας δεν είναι παρά ένα μόνο  επεισόδιο ανάμεσα στα τόσα, μυριάδες άλλα, που βολικά λιμνάζουν και στοιβάζονται, καλύπτοντας τη διαφθορά και τη διαπλοκή μιας γενικευμένης κοινωνικής, παιδευτικής και ηθικής κρίσης. Η πολιτικοοικονομική κρίση δεν είναι παρά το αποτέλεσμα.

.

Κοντινό το παρελθόν του 2000. Νωπές οι μνήμες των ημερών των χουντοδουλικών «ταυτοτήτων» όπου μαύρα ράσα και μαύρες πολιτικές αναξιοπρεπείς ρόμπες (ανάμεσά τους και νυν κυβερνητικοί… σωτήρες). Μια τότε, της πρώτης προσπάθειας εκσυγχρονισμού της χώρας από την κυβέρνηση Σημίτη και ένας κάποιος ασήμαντος πολιτικός, ονόματι  Κώστας Καραμανλής, να υπογράφει υπέρ της μισαλλοδοξίας ενός δημοψηφίσματος που αφορούσε και στρεφόταν άμεσα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων –όλα για ένα καθαρά κρατικό έγγραφο: Η Ταυτότητα των πολιτών. Στη μόνη ευρωπαϊκή χώρας που εδόθη πολιτικό βήμα σε δεσπότες και σε κάθε λογής επαγγελματίες εκπροσώπους του Θεού. Εκατομμύρια υπέγραψαν. Τέτοια παραφροσύνη για ένα θέμα που δεν χωρούσε καμία συζήτηση διότι αφορούσε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν ξεχάστηκε η «αδιαφορία» της πλειοψηφίας των πολιτικών, όλων των παρατάξεων –κυρίως η βουβαμάρα τους. Ομερτά.  Στη μνήμη έμεινε και η τότε αυτόκλητη «καλοπροαίρετη διαμεσολάβηση» του πολιτικού ρήτορα, και νυν εθνικού σωτήρος Ευάγγελου Βενιζέλου, της παράταξης που έμεινε στην ιστορία για την πληθώρα παραγωγή μικρών και μεγάλων Άκη-δων επί σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Σήμερα ζούμε τις προεκτάσεις, τις συνέπειες της τότε ιδιότυπης «ομερτάς» του πολιτικού κόσμου μπροστά στο φαινόμενο που έσπειρε τα φαινόμενα του ταλιμπανισμού, του φασισμού, του ναζισμού και του μίσους στο άλλο, το διαφορετικό. Αυτή ήταν η μη-θέση της πλειοψηφίας των πολιτικών: Η Σιωπή, η ίση Απόσταση.

Διαβάστε τι γράφει ο δημοσιογράφος Θωμάς Τσάτσης στο protagonγια την τότε εποχή και τις συνέπειές της:

«…τότε όμως εκτός από τους βαλλόμενους, δεν απάντησε κανένας. Σιώπησαν και πάλι. Αφήνοντας το θηρίο να τραφεί και να μεγαλώσει.
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με όσα συνέβησαν αυτές τις ημέρες έξω από το θέατρο «Χυτήριο» ή συμβαίνουν καθημερινά σε περιοχές της Αθήνας με θύματα αλλοδαπούς και …αλλόθρησκους;
Κάποιοι από εκείνους που πριν δέκα χρόνια είχαν βγει στους δρόμους με στόχο να γίνει δημοψήφισμα για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, τώρα όχι σαν όχλος και με τη μορφή ομάδων προστασίας της φυλής, πολιτικά νομιμοποιημένοι ηθικά ενισχυμένοι εμφανίστηκαν για να αναζητήσουν το δίκιο τους. Και μαζί μ’ έναν ιεράρχη, που πολλές φορές έχει επιτεθεί χυδαία σε εκπροσώπους μειονοτήτων, κατέθεσαν μήνυση κατά των συντελεστών μιας θεατρικής παράστασης.
Ο ιεράρχης δεν έχει υποστεί καμία συνέπεια για όσα ρατσιστικά έχει πει πολλές φορές. Στις συνεδριάσεις της Ιεράς Συνόδου και της Ιεραρχίας οι μητροπολίτες προστατεύουν μόνο τα δικά τους δικαιώματα.
Δεν ζούμε σε εποχή παραλογισμού. Ζούμε σε μια εποχή που κάποιοι προσπαθούν με κάθε τρόπο και κυρίως ως θεσμικοί εκπρόσωποι να ιδρύσουν ένα κράτος κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και αυτό είναι οργανωμένο. Όχι από παράλογους πολιτικούς και αντιδραστικούς ιεράρχες, αλλά από αυθεντικούς εκφραστές του ρατσισμού που έχουν ως στόχο να νομιμοποιήσουν τη δράση τους. Και ό,τι δεν τους αρέσει να διακόπτεται, να ελέγχεται και να καταδικάζεται με συνοπτικές διαδικασίες.
Οι βουλευτές, οι ιεράρχες και το τσούρμο που τους συνοδεύει είναι η «θεσμική» θωράκιση, που έχουν σήμερα, όλοι όσοι πριν από δέκα και πλέον χρόνια ήταν πολιτικοί καιροσκόποι, αντιδραστικοί μητροπολίτες και γραφικοί διαδηλωτές.
Σήμερα μπορούν να εκφωνούν λόγους στη Βουλή, να κηρύττουν το μίσος και να επευφημούνται από το κοινό τους.
Για να εκτραφεί όμως αυτό το τέρας που κάθε μέρα γίνεται μεγαλύτερο έβαλαν και κάποιοι άλλοι το λιθαράκι τους. Πρόκειται για εκείνους που μετά τα «Δεκεμβριανά» του 2008 δεν ανέλυσαν τους κινδύνους του φαινομένου της βίας αλλά απλά το ερμήνευσαν. Πρόκειται για εκείνους που στο ανακάτεμα της πλατείας βρήκαν το δημοκρατικό άρωμα των μαζών. Πρόκειται τέλος, για όσους επικρότησαν την περίοδο εκείνη τη διακοπή θεατρικών παραστάσεων στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης. Και έτσι φτάσαμε μέχρι εδώ. Με βήματα αργά και σταθερά».

***

Και λίγος Σουρής, δεν βλάφτει…
«Ελλάς πατρίς μου, δεν σ’ αγαπώ,
για σε δεν καίω κι’ εγώ λιβάνι,
πάντα για σένα κακά θα ‘πω,
κι’ ούτε σου πλέκω ποτέ στεφάνι.

Όμως συγχώρει τον μισητόν,
πατρίς γλυκεία και τροφοδότις,
κι’ εις τόσο πλήθος πατριωτών
ας είναι κι’ ένας μη πατριώτης».

***

ΥΓ:

Στα ανθρώπινα δικαιώματα κατατάσσονται και τα εργασιακά δικαιώματα που τα τελευταία χρόνια έχουν καταβαραθρωθεί. Επιφυλάσσομαι…

Το τρώτε το παστίτσιο;

Ένα κείμενο με το βλέμμα της κοινής λογικής, μακριά από φανατισμούς και δογματισμούς κάθε είδους, του αγαπητού, προσωπικού φίλου, Δημήτρη Φύσσα στην Athens Voice… -Απολαύστε το, γιατί ο ορθολογισμός έχει κι αυτός, εκτός των άλλων, και ομορφιά.

Όπως «μαζί με το πλοίο εφευρέθηκε το ναυάγιο» ή «μαζί με την ιδοκτησία εφευρέθηκε η κλοπή», έτσι και μαζί με το θεό εφευρέθηκε η αθεΐα. Όταν η Παλαιά Διαθήκη γράφει «και είπεν άφρων εν καρδία αυτού∙ ουκ έστιν θεός» («Ψαλμοί» ιγ΄ 1), μας δείχνει πράγματι ότι η αθεΐα είναι τόσο παλιά όσο και η θρησκεία. Όταν ο «Προμηθέας» του Ασχύλου λέει, 2.500 χρόνια πρν, «τους θεούς μισώ όλους με μια κουβέντα», αυτό κάτι δείχνει. Και μαζί με την αθεΐα γεννήθηκαν φυσικά κι ο αγνωστικισμός, ο αντιθρησκευτισμός, ο αντικληρικαλισμός, η ανάλογη δοκιμιογραφία και –αναπόφευκτα– η σάτιρα των θεουσικών στοιχείων. Διαβάστε π.χ. Λουκιανό, ειδικά το «Ζευς ελεγχόμενος» ή το «Θεών διάλογοι». Διαβάστε ντε Σαντ, τη «Φιλοσοφία στο μπουντουάρ». Θυμηθείτε ότι το κεντρικό θέμα στο «Όνομα του ρόδου» του Έκο είναι το χαμένο δεύτερο βιβλίο «Περί ποιητικής» του Αριστοτέλη, που πραγματεύεται την κωμωδία, βιβλίο που οι καλόγεροι του Μεσαίωνα δεν το θέλουν καθόλου και το καταστρέφουν, γιατί η χριστιανική θρησκεία δεν ανέχεται το χιούμορ.

Καμιά θρησκεία, μεταφυσική ή πολιτική (γιατί έχουμε και τέτοιες) δεν ανέχεται το χιούμορ, ιδιαίτερα όταν στόχος είναι η ίδια. Στην Παλαιά Διαθήκη, στα Ευαγγέλια ή στο Κοράνι, χιούμορ δεν υπάρχει. Το ίδιο στο «Κομουνιστικό μανιφέστο» ή στο «Ο αγών μου». Ούτε ο Παύλος, ούτε ο Μωάμεθ, ούτε ο Μάο, ούτε ο Φράνκο καταλάβαιναν ποτέ τους από γέλιο. Και οι συνεχιστές τους σήμερα στην ίδια γραμμή βαδίζουν: βλοσυροί, φανατικοί, κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας, κηρύσσουν ο καθένας το δικό του θεό, που είναι ο «μοναδικός σωστός» και θα σώσει (από τι;) κάθε πιστό που υποτάσσεται πλήρως σ’ αυτόν και μόνο. Χωρίς χιούμορ, εννοείται.

Κόντρα όμως στις θρησκείες, στους κάθε λογής παπάδες και με πολλή δυσκολία, αναπτύχτηκε τελικά στις δυτικές δημοκρατίες μια διττή αντιθρησκευτικότητα: λογική αντίδραση και σάτιρα. «Δεν μπορεί να μας λέτε τις μπαρούφες σας, να μας τις φοράτε καπέλο και να απαιτείτε να μη μιλάμε. Δεν μπορεί να δεχόμαστε τα παραμύθια σας αδιαμαρτύρητα». Αυτή είναι η ουσία του θέματος.

Απαιτήθηκε ελευθερία λόγου και κατάργηση της λογοκρισίας, προκειμένου τα γραπτά έργα των παραπάνω κατευθύνσεων να μπορέσουν να κυκλοφορήσουν. Πολλοί συγγραφείς το πλήρωσαν με τη ζωή τους ή, αργότερα, με αφορισμούς, που –τότε– οδηγούσαν σε πλήρη κοινωνική απομόνωση. Αλλά από τον Σπινόζα του 17ου αιώνα μέχρι τον Ροΐδη του 19ου κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι – κάθε βήμα στην ελευθερία του πνεύματος κατακτήθηκε με αντίστοιχο βήμα εξαναγκασμού των θρησκειών σε υποχώρηση. Και φάνηκε καθαρά, για τους σκεπτόμενους ανθρώπους, ότι μόνο ο περιορισμός της ιερότητας (του άβατου, του απαραβίαστου, του ταμπού, του μη κρινόμενου) μπορεί ν’ αυξήσει την ελευθερία της έκφρασης.

Μέχρι που ο Ραούλ Βανεγκέμ μπόρεσε επιτέλους να διακηρύξει στις μέρες μας: «Τίποτα δεν είναι ιερό. Όλα μπορούν να λεχθούν» (εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2005, μτφ. Αναστασία Καραστάση). Κι όταν λέμε όλα, εννούμε όλα. Καμιά λογοκρισία, προληπτική ή εκ των προτέρων. Από κει και πέρα όποιος νομίζει ότι θίγεται, ας πάει στα δικαστήρια.

Αυτά στις δυτικές δημοκρατίες. Το αν η Ελλάδα είναι όντως τέτοια, είναι συζητήσιμο. Δίνει πολλές φορές την εντύπωση ότι είναι μια ενδιάμεση χώρα, όχι καθαρή θεοκρατία βέβαια, αλλά ούτε και δυτική δημοκρατία. Όχι Σαουδική Αραβία ή Βόρεια Κορέα, μα πιο κοντά στην πουτινική Ρωσία, την ερντογανική Τουρκία ή την τσαβεσική Βενεζουέλα, παρά στη Γαλλία ή τη Δανία της ΕΕ.

Ο «Γέρων Παΐσιος» (τι όνομα κι αυτό – τρισβάρα τα ελληνικά των, όπως θα ’λεγε κι ο Καβάφης) ήταν ένας καλόγερος στο λεγόμενο «Άγιον Όρος» (γράφε: στον Άθωνα) που πέθανε το 1994. Πολλοί απ’ όσους τον είχαν γνωρίσει διατείνονται πως ήταν ένας απλός και ωραίος τύπος. Υπάρχει όμως ένα προβληματάκι: όπως και άλλοι της κατηγορίας του, επιδόθηκε σε προφητείες  και σε θαύματα , τα οποία και συνεχίζει (!) μετά το θάνατό του .

Δεν θέλει και πολύ, στην Ελλάδα ζούμε, ο Παΐσιος έγινε πρώτο όνομα (για το πόσο εύκολο είναι, διαβάστε το «Ώ του θαύματος» του Νίκου Κουνενή, εκδ. «Μεταίχμιο», Αθήνα 2006). Βιβλία και ντιβιντί που αναφέρονται σ’ αυτόν γίνονται ανάρπαστα, εφημερίδες της δεξιάς που τα περιλαμβάνουν ως προσφορές ξεπουλάνε μάνι μάνι, το διαδίκτυο γεμίζει παϊσισμό. Ράσο και μονέδα: αχτύπητος και δοκιμασμένος συνδυασμός («άγιες ζώνες», «ιερές μούμιες» και συναφή σύνεργα των θαυματοποιείων).

Ε, επόμενο ήταν να υπάρξει και η σάτιρα. Τι Παΐσιος, τι Παστίτσιος, να και η σχετική σελίδα στο Facebook. Και να η χρυσή ευκαιρία για τη Χρυσή Αυγή ν’ απομακρυνθεί ντροπαλά από το παγανιστίζον και μυστικιστικό παρελθόν της, εμφανιζόμενη ως παλαιόθεν χριστιανορθόδοξη οργάνωση (πολύ σπάνιο η ακροδεξιά να μην είναι και θρησκόληπτη). Μετά από ερώτησή της στη Βουλή (και με σύμφωνη γνώμη, υποθέτω, της πλειονότητας της κοινωνίας) η αστυνομική Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (ΥΔΗΕ) έκλεισε τη σελίδα και συνέλαβε τον 27άχρονο διαχειριστή της.

Αυτό ο νόμος το επιτρέπει μόνο για κακούργημα. Επειδή σίγουρα δεν πρόκειται για κακούργημα, πολύ θα ήθελα να δω πώς θα καλύψουν τις ενέργειες του ΥΔΗΕ οι πολιτικοί προϊστάμενοί του. Στο μεταξύ, η Ένωση των Άθεων συγκεντρώνει χρήματα για τη νομική υπεράσπιση του διαχειριστή.

…

Υ.Γ. Το λογοτεχνικό «παστίτσιο» το μάθαμε από το Σεφέρη. Για τη σημασία του όρου στην τέχνη εδώ

.