[πασιφιστές και πλάνες της λογικής·

09/03/2022 § Σχολιάστε

Περι ομαδων και παραταξεων που ειτε συμπαθούν την επιτιθεμενη Ρωσια, ειτε μισούν τη Δύση

©Papanikos 7.3.2022

Αντιπολεμικό κίνημα και πλάνες της λογικής

Αυτές τις ημέρες, ομάδες και παρατάξεις που είτε συμπαθούν την επιτιθέμενη Ρωσία, είτε μισούν τη Δύση, κάνουν πολύ λόγο για την ανάγκη φιλειρηνικού κινήματος: ο πασιφισμός τους μού φαίνεται ένα τέχνασμα για να μην πάρουν σαφή θέση και για να επιδείξουν ηθική ανωτερότητα. Υπάρχει όμως ένα παράδοξο της ηθικής: ιστορικά, οι πασιφιστές σαν αυτούς που μας περιβάλλουν σήμερα απορρίπτουν την πολεμική βία αλλά όχι τη βία γενικά, η αριστερά διαχωρίζει τη δική της επαναστατική βία από τη βία που θεωρεί «καταστολή», «δεξιά τρομοκρατία», «κρατική κατάχρηση εξουσίας» και τα λοιπά. Οι αναρχο-πασιφιστές των αρχών του 20ού αιώνα αντιτίθεντο στον πόλεμο, αλλά τοποθετούσαν βόμβες ή διέπρατταν δολοφονίες: ήταν ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος βίας. Όπως είναι φυσικό, οι κομμουνιστές ευνοούσαν και ευνοούν τις βίαιες εξεγέρσεις και τις ανατροπές καθεστώτων, αποθεώνουν τον μαχητικό εθνικισμό έναντι φανταστικών ή αληθινών εχθρών, ενώ δηλώνουν ότι στηρίζουν το δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση. Μπροστά στον καλό σκοπό, αδιαφορούν για τις ανθρώπινες απώλειες ή για τα βίαια εγκλήματα. Αλλά, βεβαίως, όταν στις συγκρούσεις δεν εμπλέκονται ένας καλός και ένας κακός με τον απλοϊκό τρόπο με τον οποίον βλέπουν τον κόσμο, στρέφονται προς τον πασιφισμό: Ανάθεμα τον πόλεμο!

Συχνά, η αντιπολεμική στάση απορρέει από άγνοια των διεθνών σχέσεων, από σφάλματα της λογικής και από συγκεκριμένα συμφέροντα. Για παράδειγμα, το φιλειρηνικό κίνημα κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας στις αρχές της δεκαετίας του 1950 συνδεόταν με παραπληροφόρηση γύρω από το ποιος είχε ξεκινήσει τον πόλεμο (το ότι δηλαδή η βόρεια Κορέα είχε εισβάλει στη νότια) και, προπάντων, με την ευθυγράμμιση των «ειρηνιστών» με τη Σοβιετική Ένωση και τους δορυφόρους της. Με λίγα λόγια, οι ειρηνιστές επιζητούσαν ειρήνη με παράδοση της νότιας Κορέας στη βόρεια. Όσο για το Βιετνάμ, όπου επανελήφθη περίπου το ίδιο σενάριο παραπληροφόρησης και φιλοσοβιετισμού, το φιλειρηνικό κίνημα κέρδισε έδαφος, και δικαίως, διότι ο πόλεμος παρατράβηξε παίρνοντας εγκληματική τροπή και εξαντλώντας όλες τις πλευρές. Ωστόσο, η έκκληση για ειρήνη δεν ήταν απαραιτήτως ειλικρινής: σε πλείστες περιπτώσεις, απέρρεε από αντιδυτισμό και αντιαμερικανισμό διευκολύνοντας τις σοβιετικές βλέψεις. Το «κίνημα της ειρήνης» που αναπτύχθηκε από το 1958 ήταν εξαρχής βιτρίνα των κομμουνιστών παρότι συνδεόταν με ένα ευρύτερο ρεύμα εναντίον των πυρηνικών όπλων. Το χαρτί της ειρήνης έπαιζε κυρίως η αριστερά ενισχύοντας το ηθικό της πλεονέκτημα.

Αν και στους κόλπους αυτού του κινήματος υπήρχαν πολλά άτομα και ομάδες που είχαν ζήσει τις φρικαλεότητες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και δεν ήθελαν να τις ξαναζήσουν, στην πραγματικότητα η Αμερική ήταν εκείνη που θεωρούνταν πολεμοχαρής, ιμπεριαλιστική και πυρηνικά επικίνδυνη. Αλλά ποιος θα μπορούσε να αδικήσει τους ειρηνιστές εκείνης της εποχής; Τις ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία τις έριξαν οι ΗΠΑ, όχι η ΕΣΣΔ. Όλα τα ημαρτημένα πληρώνονται.

Η έκκληση για διπλωματία είναι, φυσικά, η πιο εύλογη χειρονομία. Αλλά δεν λειτουργεί πάντοτε. Ο Στάλιν προσπάθησε να αποφύγει τον πόλεμο με το Σύμφωνο Μόλοτοφ-Ρίμπεντροπ, πλην όμως δεν τον απέφυγε και εκ των υστέρων η κίνησή του θεωρήθηκε ανήθικη. Γενικά μιλώντας, η επίθεση του Άξονα που πυροδότησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διέψευσε τις ιδέες των πασιφιστών: μπορούσαμε να διαπραγματευτούμε ειρηνικά με τον Χίτλερ; Όχι, δεν μπορούσαμε. Είναι σχεδόν αδύνατο να διαπραγματευτεί κανείς ειρηνικά σε κατακτητικό πόλεμο.

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ24 κάνουν μια εντελώς λανθασμένη εκτίμηση των διεθνών σχέσεων θεωρώντας υπ’ αριθμόν 1 εχθρό το ΝΑΤΟ και δικαιολογώντας οποιαδήποτε αντίδραση εναντίον του: ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου. Επιπλέον, παγιδεύονται σε μιαν αντίφαση: εφόσον στηρίζουν τα δικαιώματα των λαών, γιατί δεν στηρίζουν το δικαίωμα της Ουκρανίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ; Η απάντησή τους είναι εξαιρετικά αυταρχική: φρονούν ότι αν οι Ουκρανοί θέλουν να συνδεθούν με τη Δύση έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου από τη δυτική προπαγάνδα. Κατά τη γνώμη τους, το «σωστό» είναι αυτό που θεωρούν αυτοί «σωστό»· όλα τα άλλα είναι παραπληροφόρηση και χειραγώγηση. Κατά τη γνώμη τους, η ειρήνευση είναι η λύση όταν επιτίθενται οι Ρώσοι, αλλά όταν επιτίθενται οι Αμερικανοί η λύση είναι η αντίσταση των λαών.

Κείμενο της μισητής συγκεκριμένων γνωστών παρατάξεων, της έξοχης ©Σώτης Τριανταφύλλου

[περίεργες «συμπτώσεις»…

07/03/2022 § Σχολιάστε

Γυναίκα στο Χάρκοβο τραυματισμένη από ρωσικό βομβαρδισμό [iefimerida.gr]

Ρουβλια, Aριστερα και ακραιοι ―Το ουκρανικό μας ανοίγει τα μάτια

Οι μεγαλύτεροι φαν του Πούτιν είναι ακριβώς οι ίδιοι που υπονομεύουν σταθερά και δημόσια την ενωμένη Ευρώπη και το ευρώ: δύο ακροδεξιοί πολιτικοί (Μαρίν Λεπέν, Ερίκ Ζεμούρ) και δύο αριστεροί (Ζαν-Λικ Μελανσόν και ΚΚΓ). Αυτοί, μόλις ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία, ανέλαβαν εργολαβικά το «ξέπλυμα» του Πούτιν, κόντρα στην γαλλική κοινή γνώμη που συγκλονίζεται με τη δυστυχία του ουκρανικού λαού και καταδικάζει τον Ρώσο εισβολέα. Τα τέσσερα αυτά ακραία κόμματα -που τάσσονται ανοιχτά κατά της φιλελεύθερης Δύσης και του ευρωπαϊκού οικοδομήματος-, ξεγυμνώθηκαν μόλις μπήκαν τα πρώτα ρωσικά τανκς στην Ουκρανία.

*

[Διάβαστε ολόκληρο το κείμενο της Σοφίας Γιαννακά με τον χαρακτηριστικό τίτλο:
Ρούβλια, Aριστερά και ακραίοι -Το ουκρανικό μας ανοίγει τα μάτια

[τα «ναι μεν αλλά» απέναντι σε εγκληματικές ενέργειες·

05/03/2022 § Σχολιάστε

Από τη σειρά «Έπαφος», χαρακτικό ©στράτος φουντούλης, 1998

μην παραξενεύεστε για την υποκρισία που επιδεικνύουν σήμερα με την αταβιστική αντι-δυτική στάση και τα «ναι μεν αλλά» απέναντι σε εγκληματικές ενέργειες. Ούτε για το γεγονός, φυσικά, οτι απολαμβάνουν όλα τα προνόμια του πολίτη του δυτικού κόσμου (τα μεγαλύτερα που έχει γνωρίσει εως σήμερα η ανθρωπότητα δηλαδή)

ο ©Ευτύχης Βαρδουλάκης στο facebook

Ο Σαρτρ, τον οποίο απεχθάνομαι όσο κανέναν άλλο «διανοούμενο», για το χυδαίο ναρκισσισμό του και την αξιοθρήνητη διαδρομή του από συνήγορος των γκουλαγκ μέχρι παρκετέζα του Χομεϊνί, είχε πει μια από τις πιο κυνικές και σιχαμένες φράσεις που έχουν ειπωθεί: «αφιέρωσα όλη τη ζωή μου για να υποστηριζω ένα σύστημα στο οποιο ο ίδιος δεν θα ήθελα να ζω ούτε μια μέρα».

Όταν πολλοί (και οι επίγονοι τους) έχουν μεγαλώσει με τα «επαναστατικά» τσιτάτα αυτού του τύπου, μην παραξενεύεστε για την υποκρισία που επιδεικνύουν σήμερα με την αταβιστική αντι-δυτική στάση και τα «ναι μεν αλλά» απέναντι σε εγκληματικές ενέργειες. Ούτε για το γεγονός, φυσικά, οτι απολαμβάνουν όλα τα προνόμια του πολίτη του δυτικού κόσμου (τα μεγαλύτερα που έχει γνωρίσει εως σήμερα η ανθρωπότητα δηλαδή), αλλά ταυτόχρονα μισούν τον ίδιο, τις αξίες που τον θεμελίωσαν, τα πάντα όλα, συντασσόμενοι (ευθέως ή συγκεκαλυμμένα) με κάθε λογής αυταρχικά φασισταριά ανά την υφήλιο.

Δίπλα σε αυτούς βάλτε και εκείνους που ό,τι και να συμβεί, για οποιοδήποτε θέμα, θεωρούν ότι οφείλουν να διαφοροποιούνται από τη «μάζα», φτάνοντας συχνά στο σημείο να υιοθετούν κάθε παλαβομάρα, επειδή έτσι αισθάνονται «ψαγμένοι» και «αντισυστημικοί» ικανοποιώντας τον λανθάνοντα ναρκισσισμό τους και έχετε ένα «εξαιρετικό» αντι-δυτικό κοκτέιλ.

Να πούμε βέβαια οτι η Δύση δεν είναι αλάνθαστη. Ήταν πολλοί αυτοι που είχαν διαφωνήσει με τον δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ, που αντιμετώπιζαν με σκεπτικισμό την «Αραβική Άνοιξη», που ασκούσαν κριτική για την νωθρότητα στα μεγάλα και την υστερια στα μικρα που χαρακτήριζε την ΕΕ των τελευταίων ετών και που ήταν συχνά απέναντι σε «μόδες» της Δύσης. Αλλά αυτά λύνονται με τους θεσμούς και τις διαδικασίες που οι δημοκρατικές κοινωνίες εχουν δημιουργήσει, όχι με την αποδυνάμωση της απέναντι σε αυταρχικούς ηγέτες και αυταρχικά καθεστώτα, στα οποια οι «αντισυστημικοί» στόκοι δεν θα άντεχαν ούτε μια μέρα, εκτός φυσικά αν ήταν μέλη της εκεί αυταρχικής νομενκλατούρας.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι μιλά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

01/03/2022 § Σχολιάστε

«Δεν ξέρω πια πώς να χαιρετάω τον κόσμο – κάθε μέρα μπορεί να είναι η τελευταία και είναι η τελευταία για πολλούς ανθρώπους. Μιλάω στο όνομα των συμπολιτών μου που υπερασπίζονται την ελευθερία πληρώνοντας μεγάλο τίμημα. Χαίρομαι που μπορούμε να ενώσουμε όλες τις χώρες της Ε.Ε. αυτό έχει ένα τίμημα, πολύ υψηλό, μια τραγωδία»
[…]
«Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Δύο επαναστάσεις, ένας πόλεμος και πέντε ημέρες από την εισβολή της Ρωσίας. Ξέρετε, δεν διαβάζω κάποιο χαρτί.. αυτά μας τελείωσαν… εδώ ζούμε με τη ζωή και με το θάνατο. Σήμερα, χάνονται ζωές για τις αξίες, τις αρχές μας, την ελευθερία. Οι καλύτεροί μας άνθρωποι φεύγουν, οι πιο δυνατοί, οι πιο αξιόλογοι. Συχνά λέμε ότι θα τα καταφέρουμε, θα νικήσουμε και χαίρομαι που μπορούμε πλέον να πούμε ότι το κάνουμε. Θα τα καταφέρουμε. Θα νικήσουμε έναντι όλων.

Χαίρομαι που αγκαλιάζετε την ευρωπαϊκή επιλογή της Ουκρανίας, αυτός είναι ο στόχος. Θα ήθελα να ακούσω και από εσάς ότι αυτή η επιλογή που κάναμε προς την Ευρώπη είναι καλοδεχούμενη. Σήμερα το πρωί δύο πύραυλοι cruise χτύπησαν το κέντρο του Χάρκοβο. Εκεί που ζουν τόσοι Ρωσόφωνοι, πάνω από 20 πανεπιστημιακά ιδρύματα είναι εκεί.

Η πόλη με πανεπιστημιακά ιδρύματα, με νέους, έξυπνους ανθρώπους με φιλικές σχέσεις μεταξύ τους. Πρόκειται για την μεγαλύτερη πλατεία. Δύο πύραυλοι cruise χτύπησαν τη μεγάλη πλατεία με δεκάδες νεκρούς. Μαχόμαστε για τη γη μας, τη χώρα μας, την ελευθερίας μας. Παρότι όλες οι χώρες μας δέχονται επίθεση, κανείς δεν μπορεί να μας σταματήσει. Όλες οι πλατείες μας, θα ονομάζονται πλατείες ελευθερίας. Κανείς δεν θα μας λυγίσει. Είμαστε δυνατοί. Θέλουμε τα παιδιά μας να ζήσουν.

Και ο Πούτιν θα μας πει ότι πρόκειται για μια επιχείρηση που χτυπά στρατιωτικές υποδομές. Τι εννοεί; Εργάζονται παιδιά εκεί. Ο λαός μας έχει υψηλό ηθικό, δίνουμε μια μάχη για τα δικαιώματα, την ελευθερία, τη ζωή μας, τη επιβίωσή μας. Αυτό μας ωθεί. Θέλουμε όμως να είμαστε και ισότιμα μέλη της Ευρώπης. Πιστεύω ότι σήμερα δείχνουμε σε όλους το τι είμαστε. Ότι η Ε.Ε θα είναι πολύ πιο ισχυρή μαζί μας. Χωρίς εσάς, η Ουκρανία θα βρεθεί μόνη. Αποδείξτε ότι είστε στο πλευρό μας. Ότι δεν θα μας εγκαταλείψετε. Ότι είστε όντως ευρωπαίοι. Αποδείξτε ότι το φως θα νικήσει το σκοτάδι. Να ζήσει η Ουκρανία. Τιμή και δόξα».

[ο μεταφραστής σε κάποια στιγμή της ομιλίας λύγισε κι έβαλε τα κλάματα]

Where Am I?

You are currently browsing the ζητήματα ελευθερίας category at αγριμολογος.