[Διαχρονικές επενδύσεις Μίσους, μέσω της Άγνοιας του χυλού
31/01/2020 § Σχολιάστε
Από τους …άγιους πατέρες της Εκκλησίας Α.Ε.
από twitter
***
Διαβάστε: >>>Τα Άπαντα της Μεγάλης Επιχείρησης >>>
[Περικλής Κοροβέσης, 50 χρόνια «Ανθρωποφύλακες»·
21/01/2020 § Σχολιάστε
Περικλής Κοροβέσης, Ανθρωποφύλακες, Επετειακή ένατη έκδοση (1969-2009), με Εισαγωγές των Πιέρ Βιντάλ Νακέ και Δημήτρη Ραυτόπουλου και νέα Επίμετρα των Γιάνη Γιανουλόπουλου, Δημήτρη Ψαρρά και Περικλή Κοροβέση. Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Αθήνα 2019, σελ. 141 (συν φωτογραφικό παράρτημα)
Από το τεύχος 113, Ιανουάριος 2020 της Athens Review of Books
Το αριστούργημα (και από λογοτεχνικής απόψεως) του Περικλή Κοροβέση Ανθρωποφύλακες δεν είναι απλώς μια πολύ καλογραμμένη μαρτυρία από έναν ταλαντούχο συγγραφέα, ούτε αφορά μόνο τους έλληνες που υπέστησαν βασανιστήρια επί χούντας· είναι τόσο πυκνό, βαθύ και ανθρώπινο, που μένει χαραγμένο στο μυαλό του αναγνώστη, όπως το Αν αυτό είναι ο άνθρωπος του Πρίμο Λέβι ή το Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς του Σολζενίτσιν. Επειδή η ύλη του τεύχους της ARB είχε ουσιαστικά κλείσει, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το επίμετρο του Δημήτρη Ψαρρά. Θα μας δοθεί όμως η ευκαιρία να μιλήσουμε αναλυτικότερα γι’ αυτό το οδυνηρά απολαυστικό έργο σε επόμενο τεύχος.
Δύο βιβλία σφράγισαν τη δικτατορία της 21ης Απριλίου. Το πρώτο ήταν το πολύτομο Πιστεύω μαςτου Γεωργίου Παπαδόπουλου, ένα «Μάιν Καμπφ» αλά ελληνικά, με τη συμπυκνωμένη σοφία του δικτάτορα. Το δεύτερο ήταν οι Ανθρωποφύλακες, η προσωπική μαρτυρία του Περικλή Κοροβέση για το απάνθρωπο εκείνο καθεστώς, βασισμένη σε όσα κατέθεσε στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τα βασανιστήρια που υπέστη. Το πρώτο εκδόθηκε με χρήματα του δημοσίου και διανεμήθηκε με το ζόρι σε σχολεία και κρατικές υπηρεσίες. Το δεύτερο εκδόθηκε σε 25 πολυγραφημένα αντίτυπα, από τον ίδιο τον συγγραφέα, που το χτύπησε στο στένσιλ και το τύπωσε στον πολύγραφο (παρανόμως) στο φουαγιέ του «Τζον Νοξ» στη Γενεύη με δικά του έξοδα ελλείψει χορηγού. Το βιβλίο ακολούθησε την αυτόνομη πορεία του και κυκλοφόρησε παράνομα ‒τυπωμένο πια‒ στην Ελλάδα.
Ο Περικλής κατανίκησε τον Παπαδόπουλο ως συγγραφέας. Ενώ κανείς δεν ασχολείται πια με το Πιστεύω μας, οι Ανθρωποφύλακες διατηρούν ατόφια τη λογοτεχνική και πολιτική τους αξία. Και ξαναγυρίζουμε σ’ αυτούς, προκειμένου να αποκρούσουμε τις ανιστόρητες συγκρίσεις της χούντας με τις σημερινές ελλειμματικές ευρωπαϊκές δημοκρατίες, αλλά και για να κατανοήσουμε τον ρόλο της βίας στα καθεστώτα έκτακτης ανάγκης, καθώς και την ευκολία με την οποία ο άνθρωπος μετατρέπεται σε βασανιστή. Και κυρίως: να ξαναδώσουμε το πραγματικό της νόημα στη λέξη «αντίσταση».
Ειρωνεία της τύχης. Ο Παπαδόπουλος έχει περιλάβει στους τόμους του Πιστεύω μας σχεδόν όλες τις δηλώσεις και τις συνεντεύξεις του, φυσικά κατάλληλα φτιασιδωμένες, προκειμένου να απαλειφθεί κάπως η αφόρητη ρητορική του. Στις ελάχιστες συνεντεύξεις που έχουν παραλειφθεί από αυτό το κόρπους της σκέψης του δικτάτορα ξεχωρίζουν οι δυο που έχουν άμεση σχέση με τους Ανθρωποφύλακες. Βέβαια είχαν δημοσιευτεί ‒και μάλιστα πανομοιότυπες‒ στον Τύπο της εποχής.
Η πρώτη αναφερόταν στην παρουσίαση της μαρτυρίας του Κοροβέση στο αμερικανικό περιοδικό Look (Μάιος 1969). Ήταν παραμονές της κατάθεσής του στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Ο Παπαδόπουλος εμφανίστηκε εξαιρετικά εκνευρισμένος από τις αποκαλύψεις: «Διερωτώμαι [σ.σ. σε σχέση με το δημοσίευμα], μήπως είχε δίκαιον πριν από χρόνια κάποιος Άγγλος πρωθυπουργός, όταν εχαρακτήριζε τον Τύπον ως πόρνην, όταν σήμερον ημείς, οι οποίοι επιθυμούμεν να χαρακτηριζόμεθα ως πολιτισμένη ανθρωπότης αποδεχόμεθα τας πλέον ευφαντάστους και κακοήθεις συκοφαντίας τας οποίας θα ημπορούσε να κατασκευάσει εις τον εγκέφαλόν του ένας ψυχοπαθής με πιστοποιητικόν νοσοκομείου ως ψυχοπαθούς και με τας οποίας ημείς ερχόμεθα να «διαφωτίζωμεν» δέκα εκατομμύρια αναγνωστών εις τον κόσμον; […] Και διά να τελειώνω την επί του δημοσιεύματος του «Look» θέσιν μου, εξ υποχρεώσεως προς την ιστορίαν του ελληνικού λαού, διά τον σεβασμόν προς την αλήθειαν, εξ υποχρεώσεως προς την ανάγκην να πληροφορηθούν κάποτε οι άνθρωποι ότι μόνον με τον σεβασμόν προς την αλήθειαν δυνάμεθα να επιβιώσωμεν εν ειρήνη και ελευθερία και θεωρών ότι οι υπεύθυνοι και ιδιοκτήται και αρχισυντάκται του περιοδικού δεν έχουν ευθύνην επί του δημοσιεύματος, το οποίον παρεισέφρησεν εις τας σελίδας των, τους καλώ, με εξουσιοδοτημένον αντιπρόσωπόν των, φέροντα εν συνοδεία και τον καταμηνυτήν, διά τον οποίον αναλαμβάνω και την κάλυψιν της ελευθερίας του και της ασφαλείας του και τα έξοδά του, να επισκεφθούν την χώραν, να ερευνήσουν την αλήθειαν αυτών τα οποία εδημοσίευσαν, και τους υπόσχομαι ότι τους υπευθύνους των τυχόν αληθειών τας οποίας θα διαπιστώσουν, θα τους εκτελέσω εις την Πλατείαν Συντάγματος, αναλαμβάνων απολύτως την ευθύνην».[1](…)
Ένα μήνα αργότερα από την αρχική του δήλωση, ο Παπαδόπουλος σε άλλη συνέντευξη ανακαλούσε την αρχική του πρόσκληση: «Το περιοδικόν Look παρεξήγησε την πρόσκλησίν μου, η οποία ευθέως ανεφέρετο εις δημοσιογραφικήν έρευναν. Ενόμισε το περιοδικόν ότι του εζήτησα να στείλει εξεταστικήν των πραγμάτων επιτροπήν και μάλιστα επιτροπήν συγκροτουμένην από πρόσωπα τα οποία εκ της μέχρι τούδε, επί διετίαν, ιστορίας των, έχουν αποδείξει την προκατάληψίν των εναντίον μας και έχουν πάρει την θέσιν των συκοφαντών μας. Δι’ επιστολής διηυκρινίσθη εις το «Look» ότι εμμένω εις την θέσιν, ότι είμαι έτοιμος να δεχθώ τον οιονδήποτε δημοσιογράφον διά δημοσιογραφικήν έρευναν και μόνον».[2]
Τι μεσολάβησε μεταξύ των δύο δηλώσεων του Παπαδόπουλου; Μα η κατάθεση του Κοροβέση στις 16.6.1969 ενώπιον της υποεπιτροπής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η οποία εξέταζε τη λεγόμενη «Ελληνική Υπόθεση», μετά από προσφυγές τεσσάρων ευρωπαϊκών κρατών εναντίον της Ελλάδας (Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Ολλανδία), με την κατηγορία της παραβίασης της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από το καθεστώς της χούντας. Η κατάθεση του Κοροβέση που καταλαμβάνει στην περιληπτική της μορφή 17 σελίδες στον επίσημο τόμο που εκδόθηκε για την υπόθεση έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου και των μηχανισμών επιβολής του δικτατορικού καθεστώτος και μαζί με άλλες μαρτυρίες και ντοκουμέντα που δημοσιοποιήθηκαν τότε, υποχρέωσε τη χούντα να αποσυρθεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης, προκειμένου να αποφύγει την ατιμωτική αποπομπή.[3]
Οι αποκαλύψεις του περιοδικού Look απασχόλησαν και το αμερικανικό Κογκρέσο, όπου καταγράφηκε η αρχική πρόσκληση του Παπαδόπουλου, και μάλιστα με έγγραφο της ελληνικής πρεσβείας της Ουάσιγκτον, καθώς και η απάντηση του περιοδικού, το οποίο ανακοίνωσε ότι θα επισκεφτούν την Ελλάδα ο συντάκτης του άρθρου Christopher S. Wren, ο φωτογράφος Thomas R. Koenig, ο δικηγόρος James Becket, και το μέλος του Κογκρέσου Donald Edwards.[4] Λίγες μέρες αργότερα, ο Παπαδόπουλος υπαναχώρησε άτακτα, ομολογώντας εμμέσως την αλήθεια των καταγγελλομένων.
_______________
[1] Νέα Πολιτεία, 8.6.1969.
[3] Yearbook of the European Convention on Human Rights, 1969, The Greek Case, Martinus Nijhoff, Χάγη 1972, σ. 274-291.
[Ντροπή! Γιατί δεν επενέβη η Ελληνική Αστυνομία;
20/01/2020 § Σχολιάστε
Ακροδεξιοί ξυλοκόπησαν στο Σύνταγμα τον δημοσιογράφο της Deutsche Welle, Θωμά Ιακόμπι.
«Με χτυπούσαν τέσσερα λεπτά, δεν επενέβη κανείς»…
Κάλυπτε συγκέντρωση για το μεταναστευτικό – προσφυγικό στο Σύνταγμα….
Σύμφωνα με όσα ανέφεραν αστυνομικές πηγές, ο φωτορεπόρτερ δέχθηκε ξαφνικά επίθεση από άγνωστα άτομα, μόλις τον είδαν να τραβάει φωτογραφίες από τη συγκέντρωση, ενώ όταν έσπευσαν αστυνομικοί στο σημείο για να τον βοηθήσουν εκείνος τούς είπε ότι επιφυλάσσεται για κάθε νόμιμο δικαίωμά του και πως πρόκειται να καταθέσει μήνυση. Η αστυνομία δεν έχει προχωρήσει σε κάποια προσαγωγή έως αυτήν την ώρα.
Σύμφωνα με όσα μετέδωσε ο ΣΚΑΪ επρόκειτο για ομάδα των ακροδεξιών που πλησίασε τον δημοσιογράφο, ο οποίος έχει σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ για τη Χρυσή Αυγή, και του ζήτησαν τα στοιχεία ταυτότητάς του. Εκείνος αρνήθηκε και στη συνέχεια η ομάδα των ακροδεξιών του επιτέθηκε χτυπώντας τον στο κεφάλι. Οι δράστες του πήραν και την κάμερά του. Ο δημοσιογράφος κατάφερε να διαφύγει με τη βοήθεια συναδέλφων του δημοσιογράφων κατά των οποίων επίσης κινήθηκαν οι ακροδεξιοί.
Ο Θωμάς Ιακόμπι είναι ένας εκ των δύο σεναριογράφων του ντοκιμαντέρ «Χρυσή Αυγή Προσωπική υπόθεση» το οποίο σκηνοθέτησε η Angélique Kourounis και είχε δεχθεί και παλαιότερα επίθεση.
Τι δήλωσε ο ίδιος:
«Πέρσι σχεδόν την ίδια μέρα, έγινε το ίδιο κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης για το Μακεδονικό. Με αναγνώρισαν γιατί μαζί με την Ανζελίκ Κουρούνη είχαμε κάνει την ταινία «Χρυσή Αυγή: Μια προσωπική υπόθεση». Σήμερα μου την πέσανε και επί τέσσερα λεπτά με χτυπούσαν μέχρι που ήρθαν τα ΜΑΤ και εξαφανίστηκαν δια μαγείας. Κανείς δεν επενέβη, αυτό ήταν το πιο σοκαριστικό, όχι ότι μου την έπεσαν οι φασίστες, δεν περίμενα κάτι άλλο από αυτούς τους ανθρώπους. Δεν έχουν τίποτα άλλο μέσα στην γκάμα δραστηριοτήτων τους παρά βία και μίσος. Χαίρομαι που για δεύτερη φορά ήμουν τυχερός και δεν έβγαλαν μαχαίρι, γκλομπ ή σιδερογροθιές, όπως με τον Παύλο Φύσσα.
Νόμιζα ότι με τόση πολλή αστυνομία μπορούσα να κάνω τη δουλειά μου σήμερα, όμως έκανα πάλι λάθος. Δεν είναι όμως λόγος να κρυφτώ και δεν θα φοβηθώ. Θα βγει κι αυτό στην δεύτερη ταινία που ετοιμάζουμε τώρα για τη Χρυσή Αυγή»…
[Η τάξη υπηρετεί την ελευθερία, όχι αντίστροφα
23/12/2019 § Σχολιάστε
Γιώργος Σεφέρης: «Αυτός είναι ο θίασός μας, με αυτόν θα παίξουμε»
από τους –μπα δεν είν’ φασίστες– που δεν τους αρέσουν τα Κυριακάτικα εορταστικά του κοσμάκη (μολότοφ ανάμεσα σε κόσμο και πολλά παιδιά). Είναι κατά του συστήματος, μη νομίζετε…
Ένα ψύχραιμο κείμενο ορθολογικής σκέψης
Του Χρήστου Χωμενίδη στο Capital.gr
O μόνος τρόπος μερικές φορές για να δεις καθαρά την πραγματικότητα είναι να την περιγράψεις όσο πιο απλά μπορείς. Σαν να την παρουσίαζες σε κάποιον εντελώς άσχετο. Ο οποίος μόλις προσγειώθηκε εντός της. Πάμε λοιπόν!
Γεγονός πρώτο: Ιεραρχώντας οι πολίτες τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, σε υψηλότατη προτεραιότητα τοποθετούν τη δημόσια τάξη. Δηλαδή την έλλειψή της.
Παρατηρείται εδώ και αρκετά χρόνια στην Ελλάδα μιά γενικευμένη ανασφάλεια που δηλητηριάζει την καθημερινότητα. Δεν αφορά αποκλειστικά στα κρούσματα «εξεγερσιακής» βίας. Περισσότερο θίγει τους πολίτες το κοινό έγκλημα. Η διάχυτη αίσθηση πως εάν μια δράκα φτωχοδιαβόλων ή μεγαλοκακοποιών βάλει εσένα, το σπίτι ή το μαγαζί σου στο μάτι, δεν έχεις ουσιαστικά περιθώριο αντίδρασης. Θα ορμήσουν, θα αρπάξουν, θα βιαιοπραγήσουν πιθανότατα. Δεν μιλάμε για τα ακριβά προάστια αλλά και για τις μικροαστικές και τις λαϊκές γειτονιές. Όταν -τον Οκτώβριο- μπούκαραν στο διαμέρισμά μου και αφαίρεσαν ό,τι πρόφτασαν, εντάχθηκα στη θλιβερή χορεία των τρεισίμισι και πλέον χιλιάδων θυμάτων διαρρήξεων ετησίως μονάχα στην Κυψέλη. Συνειδητοποίησα πως οι μισοί σχεδόν γνωστοί και φίλοι μου έχουν υποστεί τα ίδια ή και χειρότερα.
Η παραπάνω θλιβερή κατάσταση είναι πιθανόν αναμενόμενη σε μία χώρα που γονάτισε από την πολυετή οικονομική κρίση και κατακλύζεται από αλλεπάλληλα προσφυγικά και μεταναστευτικά κύματα. Υπάρχει εκεί έξω ανέχεια, οργή, απελπισία. Πρέπει να αντιμετωπισθεί -ή να τιθασσευθεί τουλάχιστον- ώστε να μην οδηγήσει στην απόλυτη ανομία. Αυτή η αναγκαιότητα διαμόρφωσε καθοριστικά την ψήφο των Ελλήνων στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019.
Γεγονός δεύτερο: Σχηματίζοντας κυβέρνηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εμπιστεύθηκε το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ο Χρυσοχοΐδης συγκεντρώνει χαρακτηριστικά που φαίνεται να τον καθιστούν τον ιδανικό για τη θέση στην παρούσα τουλάχιστον συγκυρία. Σε προηγούμενη θητεία του, χάρη εν πολλοίς σε εκείνον, πιάστηκε η «17 Νοέμβρη». Δεκάδες υπουργοί είχαν προηγηθεί και είχαν αποδειχθεί φλύαροι και άγονοι. Ο Χρυσοχοΐδης έχει τρωθεί προσωπικά από το έγκλημα, η στυγερή δολοφονία του υπασπιστή του Γιώργου Βασιλάκη το 2010 τον ακολουθεί ως ανεπούλωτο τραύμα. Ο Χρυσοχοΐδης έχει σοβαρό και στιβαρό προφίλ, απέχει από πομφόλυγες και πολιτικαντισμούς. Προέρχεται επίσης από το Πασόκ, απολαμβάνει άρα ευρύτερης αποδοχής.
Αναλαμβάνοντας ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, επέλεξε να ρίξει ιδιαίτερο βάρος στο «πολιτικό» έγκλημα, το οποίο -εδώ και χρόνια- διαπλέκεται ή καλύπτει το αμιγώς ποινικό. Κοινό μυστικό πως στα Εξάρχεια, για παράδειγμα, κουμάντο δεν κάνουν οι αντιεξουσιαστές τής συμφοράς αλλά οι μαφίες. Ίσως και οι προβολείς της δημοσιότητας να έπεσαν πάνω σε αυτή του κυρίως τη δραστηριότητα, που εκ των πραγμάτων είναι η πιο θεαματική. Με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ξεκίνησε η εκκαθάριση των σχολών από κακοποιά είτε απλώς άσχετα προς την εκπαιδευτική διαδικασία στοιχεία. Η εικόνα τού Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ) πριν και μετά έδωσε πόντους στη φρέσκια κυβέρνηση. Ξεκίνησε παράλληλα η ΕΛΑΣ να εκκενώνει τις καταλήψεις.
Τί σόι πράγμα είναι η ΕΛΑΣ; Προφανώς ό,τι και η υπόλοιπη ελληνική κοινωνία. Μία ασπαίρουσα αντίφαση. Στις τάξεις της βρίσκεις έξοχους επαγγελματίες μα και νωθρούς δημόσιους υπαλλήλους καθώς και ανθρώπους με μια -λιγότερο ή περισσότερο διεστραμμένη- αίσθηση αποστολής και υπεροχής. Θα υπέθετε κανείς ότι σε σώματα όπως τα ΜΑΤ η τελευταία κατηγορία συναντάται συχνότερα. Δεν διαθέτουμε δυστυχώς έγκυρες μαρτυρίες εκ των έσω, με μοναδική εξαίρεση το βιβλίο του Χρήστου Μπρατάκου «ΜΑΤ, Οι Κρανοφόροι», το οποίο κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις της Εστίας το μακρινό 1990. Όπως και να έχει, αναλαμβάνοντας ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης την πολιτική ηγεσία (και) της ΕΛΑΣ δεν είχε άλλη επιλογή από τη σοφή φράση του Γιώργου Σεφέρη: «Αυτός είναι ο θίασός μας, με αυτόν θα παίξουμε.» Καθώς δε κατέχει πτυχές άγνωστες στον απλό πολίτη, τοποθέτησε ως γενικό γραμματέα του υπουργείου τον κύριο Τσουβάλα, αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας όταν συνέβη η τραγωδία στο Μάτι, στόχο των επικρίσεων τής τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μάς αποκαλύψει ίσως το γιατί.
Εδώ και λίγους μήνες, η ΕΛΑΣ βγάζει έναν εαυτό ασυγκρίτως δυναμικότερο από ποτέ άλλοτε κατά την τελευταία τουλάχιστον δεκαετία. Φέρνει αποτελέσματα, θετικά και αρνητικά.
Οφείλουμε να τής πιστώσουμε το γεγονός ότι και οι δύο επέτειοι κατά τις οποίες η Αθήνα πυρπολούνταν -του Πολυτεχνείου και της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου- κύλησαν φέτος σχεδόν αβρόχοις ποσί, με ελάχιστα έκτροπα.
Πρέπει να της χρεώσουμε -στα πλαίσια αν μη τι άλλο της αντικειμενικής ευθύνης της- τις καταγγελίες (μετά οπτικών και ηχητικών συχνά ντοκουμέντων, ενίοτε ίσως πλαστών) περί υπέρβασης εξουσίας, ασύμμετρης αντιμετώπισης των παραβατικών συμπεριφορών, αυταρχισμού, ωμής και αδικαιολόγητης βίας. Καταγγελίες που κορυφώθηκαν με το περιστατικό της οδού Ματρόζου.
Το τι ακριβώς συνέβη στην οικία Ινδαρέ θα το μάθουμε -ελπίζουμε- στη δίκη που ορίστηκε για τις 15 Μαϊου 2020. Ο ίδιος ο Δημήτρης Ινδαρές στις δηλώσεις του κράτησε αξιοθαύμαστη στάση, υπεράνθρωπη σχεδόν ψυχραιμία. Δεν ξέρω ποιός άλλος στη θέση του θα τιμούσε τόσο το αξίωμα του δημοκρατικού πολίτη.
Το ποιοί επωφελήθηκαν -ή δοκίμασαν να επωφεληθούν- από το γεγονός είναι πασίγνωστο.
Οι «αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες», με τις οποίες η ηγεσία τού Σύριζα -ελλείψει, επί τού παρόντος, συγκροτημένης αντιπολιτευτικής στρατηγικής- δυστυχώς συμπορεύεται. Οι εμπορευόμενοι προς ίδιον κέρδος την ευαισθησία και τη διαφορετικότητα. Οι εξ’επαγγέλματος ή καθ’έξιν υπερασπιστές των δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων μόνο όσων οι ίδιοι γουστάρουν. Οι άνθρωποι που κατά τις «ηρωικές» ημέρες του αντιμνημονιακού αγώνα καμάρωναν να γιαουρτώνουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, αγάλλονταν με τον αιματηρό προπηλακισμό του Κωστή Χατζηδάκη και την επίθεση στον Γιώργο Κουμουτσάκο. Οι οποίοι τήρησαν σιγήν ιχθύος για την τραγωδία στη Μαρφίν. Που υιοθέτησαν τη θεωρία της «καλής βίας», αφού -κατά την άποψή τους- κακή βία ήταν μόνο τα μνημόνια και τα συμπαρομαρτούντα τους. Που σφύριζαν αδιάφορα όταν ο Πάνος Καμμένος κραύγαζε «λιντσάρετε τον Πάχτα!».
Ποιοί άλλοι; Κάτι πολιτικάντηδες του καφενείου, διαπρύσιοι κήρυκες του «νόμου και της τάξης» με τον τρόπο τής μετεμφυλιακής, χωροφυλακίστικης Δεξιάς. Κάτι τηλεοπτικά ανομήματα, τυχάρπαστοι που ενώ ανήκουν -ως μη όφειλαν- στο κόμμα του Παύλου Μπακογιάννη εκπέμπουν τον διχαστικότερο λόγο. Σαν εκείνον τον φρέσκο βουλευτή ο οποίος -αναμετρόμενος με το έρεβος- σχολίασε τον Δημήτρη Ινδαρέ ως εξής: «Αφού δεν μπόρεσε να διακριθεί ως πετυχημένος σκηνοθέτης στη μυθοπλασία του κινηματογράφου, ελπίζει σε νέα καριέρα μετατρέποντας την πραγματικότητα σε μύθο, προς τέρψιν των ιδεοληπτικών συντρόφων του τής αριστεράς.» Ο εν λόγω συκοφαντεί τον Ινδαρέ, που όλες οι ταινίες του έχουν βραβευθεί και η προσφορά του στον κινηματογράφο πανθομολογείται.
Τα δύο πολιτικά άκρα είναι, έτσι κι αλλιώς, τούβλα στον ίδιο τοίχο. Τα συνδέει η λάσπη.
Καθήκον οπωσδήποτε τού Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη προσωπικά είναι να μην δίνει στα άκρα πατήματα. Και ακόμα περισσότερο να σέβεται και να περιφρουρεί την αυταξία του καθενός μέσα στην ελληνική επικράτεια, ακόμα και όταν ενέχεται σε εγκλήματα.
Προτάθηκαν τις τελευταίες ημέρες διάφοροι τρόποι ώστε η ΕΛΑΣ να (αυτό)πειθαρχήσει. Πιο πειστικότερος ακούγεται ο πιο απλός. Να φέρουν οι αστυνομικοί, επιχειρούντες, κάμερες. Ώστε η αλήθεια να βγαίνει ακαριαία στο φως. Ώστε κανείς, όσο κακόπιστος κι αν είναι, να μην μπορεί να αμφισβητήσει τα γεγονότα. Θα πρόσθετα και κάτι ακόμα. Το ίδιο το υπουργείο να επικοινωνήσει παγκοίνως, σύντομα και κατανοητά, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του πολίτη οσάκις έρχεται αντιμέτωπος με την αστυνομία. Ώστε ο καθένας να γνωρίζει ακριβώς τα όρια του. Ώστε κανείς να μην μπορεί να πει «δεν ήξερα»…
Η μάχη της δημόσιας τάξης πρέπει να κερδηθεί. Προς το συμφέρον ιδίως των λιγότερο προνομιούχων. Αυτό όμως δεν θα γίνει εάν δεν εμπεδωθεί η αυτονόητη σε μια δημοκρατία θέση: Η τάξη υπηρετεί την ελευθερία. Όχι το αντίστροφο.
Καλά Χριστούγεννα.
* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας/em>
αγριμολογος 