αγριμολογος

8.

…ή το Τέλος των ψευδαισθήσεων

Άποψη: Ευχαριστώ, ω Συριζαίοι
Τον Οκτώβριο του 2008, με παρότρυνση του Ρίτσαρντ Ντόκινς (συγγραφέα του βιβλίου «Η περί Θεού αυταπάτη»), η Βρετανική Ανθρωπιστική Ενωση ενοικίασε διαφημιστικό χώρο σε 30 λεωφορεία του Λονδίνου, για να κυκλοφορούν με την επιγραφή: «Πιθανότατα δεν υπάρχει Θεός. Σταματήστε να ανησυχείτε και χαρείτε τη ζωή σας». Θυμήθηκα αυτή την εκστρατεία παρακολουθώντας την ομιλία του κ. Κουτσούμπα στις 16/1/2016. Με φαντάστηκα, ανάμεσα στους αγλαϊσμένους νέους του εντυπωσιακού σε όγκο ακροατηρίου του, να κρατώ, όπως εκείνοι τις κόκκινες σημαίες, ένα πανό με τη φράση: «Αποδείχθηκε ότι δεν υπάρχει σοσιαλιστικός παράδεισος. Σταματήστε να σπαταλάτε τις αγαθές προθέσεις σας και διοχετεύστε τες κάπου πιο δημιουργικά». Μετά την αθεϊστική εκστρατεία, ο Ντόκινς συνέχισε τις έρευνές του στη Βιολογία και τη συγγραφή βιβλίων. Αναρωτιέμαι εάν θα συνέχιζα κι εγώ τη ζωή μου αρτιμελής, στην περίπτωση που εμφανιζόμουν έτσι στη συγκέντρωση του ΚΚΕ.

Μεγαλώνοντας σε μια χώρα με διαρκώς δεξιές κυβερνήσεις και μια επταετή στρατιωτική χούντα ενδιαμέσως, όπου το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» παρέμενε σταθερός ιδεολογικός φάρος που δεν τον κλόνισε ούτε ο σοσιαλισμός του ΠΑΣΟΚ, είχα την εντύπωση πως η Αριστερά ταυτιζόταν, ιστορικά, με την καθολική ψηφοφορία, την κατάργηση της θανατικής ποινής, την ισότητα ανδρών-γυναικών, τον διαχωρισμό κράτους-Εκκλησίας, την αμνησικακία, τη φιλομάθεια και το άνοιγμα στον εξωτερικό κόσμο. Αντίθετα, μια Αριστερά που ζητάει «κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας με επιστημονικό τρόπο», προτείνοντας στα μέλη της «μοναδικό σκοπό ζωής: την κατάκτηση της εξουσίας από τον λαό» (όλα από τον λόγο του κ. Κουτσούμπα), αποτελεί θλιβερή και ταυτόχρονα επικίνδυνη Αριστερά.

Θλιβερή, γιατί αντιμετωπίζει τον «λαό» σαν καλοκάγαθα ρομπότ χωρίς πάθη, επινοημένα από έναν φιλάνθρωπο Φρανκεστάιν, απέναντι σε βδελυρούς καπιταλιστές, οι οποίοι παραδόξως, καίτοι ολιγάριθμοι, καταφέρνουν να δυναστεύουν. (Ξεχνώντας ότι άνθρωποι «του λαού» στελέχωσαν το Αουσβιτς, τα γκούλαγκ, τη νομενκλατούρα του σταλινικού τερατουργήματος, τους Ερυθροφρουρούς ή τους Κόκκινους Χμερ.)

Και επικίνδυνη γιατί γίνεται ολοένα πιο εθνοκεντρική, παρουσιάζει τις αυταπάτες της σαν ιστορική νομοτέλεια (συγχέοντας τον Μαρξ με τον Κοέλιο) και προσφέρει άλλοθι ανιδιοτελούς αγωνιστή σε κάθε νεαρό αριβίστα, κατά τον ίδιο τρόπο που η υπηρέτηση της στρατιωτικής θητείας παρέχει τεκμήριο πατριωτισμού σε κάθε μελλοντικό λαμόγιο.

Ανατριχιάζει κανείς ακούγοντας εκπροσώπους του ΚΚΕ να προσδοκούν «να πάρουν επιτέλους οι εργάτες στα χέρια τους και το μαχαίρι και το πεπόνι». Διότι, αν «πεπόνι» είναι τα παραγωγικά μέσα, το «μαχαίρι» δεν μπορεί παρά να είναι αληθινό. Πώς αλλιώς ένα 30 ή 40%, το οποίο θα έφερνε το ΚΚΕ στην εξουσία, θα επέτρεπε την κοινωνικοποίηση του 100% των παραγωγικών μέσων; Κοινωνικοποίηση μόνον όσων μέσων κατέχουν οι ψηφοφόροι του κόμματος γίνεται ανέκδοτο. Συνεπώς, θα χρειαστεί μαχαίρι. Βλέπουμε πώς «κοινωνικοποιεί» τα εργοστάσια της Β. Κορέας ο Κιμ Γιονγκ Ουν ή τις πηγές πετρελαίου σε μέρη υπό την εξουσία του ο ISIS. Τέτοια προοπτική εισηγείται το κατά τα άλλα «τιμημένο» για τους αντιφασιστικούς του αγώνες ΚΚΕ;

Κύρια ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης ήταν να πάψουν οι συνεχείς συρράξεις μεταξύ των κρατών της και να υπάρξουν συνθήκες στοιχειώδους κοινωνικής ειρήνης για κάθε κράτος. Οπου να ισορροπούν οι ανισότητες ανάμεσα στον πλούτο των πιο επινοητικών ή εργατικών και την πενία των πιο άτυχων. Κι όπως έδειξε η συνέχεια, ο πληθυσμός κάθε κράτους προτιμά να κυβερνάται στο κέντρο, ακόμα και όταν δεν κυβερνάται από το κέντρο. Κάπου εκεί έβλεπα, επί δεκαετίες, τον ρόλο μιας μη κομμουνιστικής Αριστεράς. Στο να υποχρεώνει τις δεξιές κυβερνήσεις να γίνονται πιο κεντρώες και τις κεντρώες να μην εκφυλίζονται σε ευνοιοκρατίες.

Να απαιτεί αμερόληπτη δικαιοσύνη, να ελέγχει την ισότητα ευκαιριών και να εμποδίζει την εγκατάλειψη των κατατρεγμένων. Οχι μια Αριστερά που να κατακτά την εξουσία, με υποστήριξη της πιο λαϊκιστικής Δεξιάς, και να ισχυρίζεται πως, επειδή ο παππούς Θοδωρής ή ο θείος Λαοκράτης υπέφεραν στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, με εξορίες και διώξεις, τα εγγόνια ή τα ανίψια τους δικαιούνται διορισμούς και εξασφάλιση όποιων συγγενών εξ αίματος ή εξ αγχιστείας προέκυψαν στο μεταξύ.

Αν αυτό είναι η μη κομμουνιστική Αριστερά, μια Αριστερά που ναι μεν δεν προχωρά σε άμεση κοινωνικοποίηση των παραγωγικών μέσων, την αφήνει όμως να επέλθει μοιραία, με το θεμελιακό της αίτημα για δικαιοσύνη να καταλήγει διαχείριση φιλευσπλαχνίας από μια νέα νομενκλατούρα, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του έχουν τη βαθιά ευγνωμοσύνη μου. «Faut pas mourir con», δεν πρέπει να αφήνεσαι να πεθάνεις βλαξ, συμβουλεύουν οι Γάλλοι. Κι αν δεν μεσολαβούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ίσως πέθαινα νομίζοντας πως υπάρχει Αριστερά που δεν αντιστρατεύεται τις ανισότητες από φθόνο, ώστε να τις αναπαραγάγει επ’ ωφελεία της, Αριστερά του ορθολογισμού, όχι της βουλησιαρχίας, Αριστερά που συμβιβάζεται, ώστε να μην εξαθλιώσει τη ζωή του συνόλου με πρόσχημα πως υπερασπίζει κάποιαν αδικημένη μειοψηφία.

Στον ένα χρόνο «αριστερής κυβέρνησης» βεβαιώθηκα ότι διατηρούσα ακόμη μιαν εικόνα κοσμοπολίτικης Αριστεράς του 19ου αιώνα. Μπορώ τώρα να κλείσω τον βίο μου λιγότερο αφελής. Ευχαριστώ, λοιπόν, ω Συριζαίοι.

*

Του ομότιμου καθηγητή του ΑΠΘ ©Πέτρου Μαρτινίδη στην «Κ» 

*

*

Διαβάστε όλα: [τα όνειρα καπνός]

Σχέδιο του Κωνσταντίνου Παπαμιχαλόπουλου

«Με την σημερινή τροποποίηση, καταρχήν καταργούνται τα τεράστια ποσά που όριζε, με προφανή δόλο υπέρ των εκβιαστών, ο νομοθέτης ως κατώτερα όρια αποζημίωσης. Και τίθεται ο πιο λογικός φραγμός στη βιομηχανία αγωγών που αυτοί έχουν αναπτύξει.»

Από τον ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΣΙΛΑΚΗ

Στον περίφημο νόμο 4356/2015 για το Σύμφωνο Συμβίωσης που ψηφίστηκε πρόσφατα υπήρχαν «και άλλες διατάξεις», μία εκ των οποίων ήταν το άρθρο 37 με το οποίο εξορθολογίστηκε ο νόμος της ανελευθερίας του λόγου, το εγκληματικό εργαλείο των εκβιαστών. Έχω γράψει πολλά για τον άνομο αυτό νόμο, ώστε δεν χρειάζεται να επεκταθώ εδώ.

Αν μη τι άλλο ο σκοπός ενός τέτοιου νόμου είναι να εξασφαλίζει την αποκατάσταση σε περίπτωση συκοφαντίας και μάλιστα το συντομότερο δυνατόν. Και αυτό ακριβώς κάνει το εν λόγω άρθρο 37, για το οποίο οφείλουμε συγχαρητήρια στους εισηγητές του και σε όσους το υποστήριξαν. Πολλά πρέπει να γίνουν για την κατοχύρωση και διεύρυνση της ελευθερίας της έκφρασης, ωστόσο και μόνο ότι εντάχθηκε σε νόμο που αφορούσε τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα είναι από μόνο του κάτι σημαντικό.

Κατά έναν δραματικό αλλά και συμβολικό τρόπο, η ανεκδιήγητη απόφαση 4034/2015 του Εφετείου Αθηνών σφράγισε λοιπόν το άδοξο τέλος του άθλιου ισχύοντος νόμου, τερματίζοντας τη λογοκριτική ιστορία του. Η «βιομηχανία» των αστικών αγωγών για αδικήματα Τύπου ξεκίνησε εναντίον μου το 1999 (δικαιώθηκα δύο φορές στο ΕΔΔΑ[1]) και τερματίστηκε με αυτή την πρόσφατη καταδίκη της Athens Review την οποία διευθύνω.

Έχω περιγράψει αλλού («Προτάσεις για ένα νόμο ελευθερίας του Τύπου», ΕφΣυν, 19 Ιουνίου 2015) πώς ο N. 1178/1981, όπως τον χειροτέρεψαν οι νόμοι Βενιζέλου 2243/1994 και 2328/1995, έγινε ακριβώς εργαλείο εκβιασμού, φίμωσης και αθέμιτου πλουτισμού από αυτούς που έχουν κάνει επικερδές επάγγελμα την υπεράσπιση της δήθεν θιγείσας τιμής και η υπόληψής τους και το απόλυτο εργαλείο για δημόσια πρόσωπα ώστε να επιβάλουν τη λογοκρισία στην κριτική στην οποία δείχνουν σφοδρή δυσανεξία. Ότι μετατράπηκε σε μάστιγα της ελευθερίας του λόγου και του Tύπου.[2]

Με την σημερινή τροποποίηση, καταρχήν καταργούνται τα τεράστια ποσά που όριζε, με προφανή δόλο υπέρ των εκβιαστών, ο νομοθέτης ως κατώτερα όρια αποζημίωσης. Και τίθεται ο πιο λογικός φραγμός στη βιομηχανία αγωγών που αυτοί έχουν αναπτύξει. Συγκεκριμένα, ο νέος νόμος προβλέπει αυτό που θα έπρεπε να ήταν αυτονόητο, ότι ο αδικηθείς, πριν ασκήσει αγωγή για την προσβολή που θεωρεί ότι υπέστη, υποχρεούται να καλέσει με έγγραφη, εξώδικη πρόσκλησή του τον ιδιοκτήτη του εντύπου ή τον διευθυντή του να αποκαταστήσει την προσβολή με την καταχώριση σε αυτό κειμένου που του υποδεικνύει. Στο κείμενο αυτό προσδιορίζονται και οι λέξεις ή φράσεις που θεωρήθηκαν προσβλητικές και πρέπει να ανακληθούν και οι λόγοι για τους οποίους η συγκεκριμένη αναφορά υπήρξε προσβλητική. Η αποκατάσταση θεωρείται ότι επήλθε αν συμβεί η εν λόγω δημοσίευση εντός διαστήματος δέκα ημερών, αν πρόκειται για εφημερίδα, ή στο αμέσως επόμενο τεύχος αν πρόκειται για περιοδικό. Αν κάποιος που θεωρεί ότι εθίγη υποβάλει αγωγή χωρίς να ζητήσει αποκατάσταση, αυτή απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Η αγωγή αποζημίωσης μάλιστα επί επαράτου νόμου μπορούσε να υποβληθεί εντός πέντε (5) ετών, ενώ τώρα μόνον εντός έξι (6) μηνών. Έτσι σταματάει ο εκβιασμός, η αυτολογοκρισία ή λογοκρισία με την απειλή αγωγής επί 5 χρόνια.

*

Διαβάστε τη συνέχεια στην ιστοσελίδα της Athens Review of Books