[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός: Όταν το κόμμα αποφασίζει τι είδους μουσική πρέπει να ακούει ο λαός

12/06/2020 § Σχολιάστε

48.

photo: stepamag.gr

Ενημερωτικό σημείωμα του Τμήματος επιστήμης και κουλτούρας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Σ.Ε για «τον αρνητικό ρόλο στην υπόθεση της κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης» της δυτικής χορευτικής και τραγουδιστικής μουσικής.

2 Αυγούστου 1954
Κεντρική Επιτροπή του Κ.Κ.Σ.Ε.

Το τελευταίο διάστημα στο Τμήμα επιστήμης και κουλτούρας της Κ.Ε. του Κ.Κ.Σ.Ε άρχισαν να καταφτάνουν ενδείξεις αναφορικά με τη νέα εξαιρετικών διαστάσεων διάδοση στην καθημερινή ζωή της δυτικής τραγουδιστικής και χορευτικής μουσικής. Η τελευταία ακούγεται καθημερινά κατά την διάρκεια πολλών ωρών στις κατασκηνώσεις των πιονιέρων, στα σανατόρια, στους οίκους ανάπαυσης, στους θερινούς κήπους και πάρκα, στα τραίνα, στα γήπεδα κλπ, δηλαδή εκεί σε μέρη αναψυχής με μεγάλη συγκέντρωση του πληθυσμού.

Κύριος «εισαγωγέας» αυτής της αμερικανικής, αγγλικής και γερμανικής μαζικής μουσικής είναι ο μουσικός δίσκος.

Στα μέσα του προηγούμενου έτους με απόφαση του πρώην υπουργού πολιτισμού της Ε.Σ.Σ.Δ συντρόφου Πονομαρένκο η χορευτική μουσική άρχισε να μεταδίδεται πιο πλατιά από το ραδιόφωνο, αυξήθηκε και η παραγωγή μουσικών δίσκων αυτού του είδους.

Παρόλα αυτά, εάν στο ραδιόφωνο οι εγγραφές σύγχρονης χορευτικής μουσικής στην πλειοψηφία των περιπτώσεων μεταδίδονται σε συγκεκριμένη αναλογία (με τις εγγραφές σοβιετικής μουσικής, ελαφρά χορευτικής ρωσικής μουσικής), στα μέρη μαζικής αναψυχής, όπου ουσιαστικά απουσιάζει οποιοσδήποτε έλεγχος, οι «δυτικές» εγγραφές έγιναν βασικές στις ραδιοφωνικές μεταδόσεις. Για άλλη μια φορά γνώρισαν μεγάλη διάδοση μεταξύ της νεολαίας, καθορίζοντας τις προτιμήσεις της, προκαλώντας μη υγιή αντίδραση όσον αφορά την απόκτηση ειδικά τέτοιων δίσκων, αυξημένο ενδιαφέρον για τις μουσικές εκπομπές των ξένων ραδιοσταθμών κλπ.

Όπως έδειξε η επιθεώρηση, οι εμπορικές οργανώσεις, λόγω των εμπορικών τους συμφερόντων, αξιοποιώντας το ενδιαφέρον αυτό, άρχισαν ενεργά να επιδρούν και στην αγορά δίσκων από τα εργοστάσια. Προς απόδειξη των ανωτέρω αρκεί να παραθέσουμε ορισμένα νούμερα. Εάν το Α’ τρίμηνο του 1953 τα εργοστάσια παρήγαγαν 1071 χιλιάδες δίσκους χορευτικής μουσικής, τότε στο Β’ τρίμηνο του ιδίου έτους παρήχθησαν 1695 χιλιάδες δίσκων αυτής της θεματολογίας. Αυτή η απότομη αύξηση παραγωγής δίσκων χορευτικής μουσικής – σε βάρος όλων των άλλων ειδών – σε κάποιο βαθμό μπορεί να γίνει ανεκτή. Παρόλα αυτά την προσοχή μας τραβάει ένα άλλο γεγονός: εάν το Α’ τρίμηνο του 1953 από το 1071 χιλιάδες δίσκων η δυτική μουσική αποτελούσα μόνο με 27 χιλιάδες δίσκους, τότε στο Δ’ τρίμηνο του ιδίου έτους ο αριθμός τους έφτασε τις 327 χιλιάδες, ενώ το Α’ τρίμηνο του 1954 τις 665 χιλιάδες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το 1954 η παραγωγή δυτικών δίσκων αποτελούσε περισσότερο από το 50% της συνολικής παραγωγής ελαφράς μουσικής.

Στα καταστήματα του λιανεμπορίου σε μεγάλες ποσότητες διατέθηκαν προς πώληση παλιές μετεγγραφές και εν μέρει νέες εγγραφές αμερικανικής, αγγλικής, γερμανικής χορευτικής μουσικής.

Τα τμήματα πώλησης δίσκων στα καταστήματα σχεδόν εξ ολοκλήρου «στράφηκαν» προς τις πωλήσεις αυτών ειδικά των δίσκων. Όπως δείχνει και η πρακτική, οι πωλητές των καταστημάτων αυτών είχαν άριστη γνώση αυτών των δίσκων, ενώ την ίδια στιγμή δεν γνωρίζουν τίποτα για τους υπόλοιπους, ενώ αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό κάθε άλλη «σοβαρή» μουσική, εκφράζοντας συχνά την γνώμη τους στους αγοραστές.

Όλα αυτά οδήγησαν στο ότι αυξήθηκε κατά 25 φορές (μέσα σε ένα χρόνο!) η παραγωγή δυτικής χορευτικής μουσικής και παρόλα αυτά δεν μπορεί να ικανοποιήσει την ζήτηση που υπάρχει για δίσκους αυτού του είδους. Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύτηκαν πολλά συνεταιριστικά ραδιόφωνα, τα οποία άρχισαν να εκδίδουν με ημιπαράνομο τρόπο δίσκους αυτής της δυτικής χορευτικής μουσικής, αλλά και δίσκους των Λεσένκο, Βερτίνσκι κ.ά. γύρω από τα καταστήματα που πωλούν δίσκους, αλλά και στις λαϊκές αγορές, για παράδειγμα του Λένινγκραντ, του Λβοφ και άλλων πόλεων γνωρίζει ευρεία διάδοση το «κάτω από το τραπέζι» εμπόριο τέτοιων δίσκων.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι παρόμοια φαινόμενα μπορούν να διαδραματίσουν αρνητικό ρόλο στην υπόθεση της κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης των πλατιών μαζών και πριν απ’ όλα, της σοβιετικής νεολαίας, θεωρούμε αναγκαία:

  • Να υποδείξουμε στο Υπουργείο Πολιτισμού της Ε.Σ.Σ.Δ και στο Υπουργείο Εμπορίου της Ε.Σ.Σ.Δ την λανθασμένη πολιτική παραγωγής δίσκων ελαφράς μουσικής και να τους προτείνουμε να επανεξετάσουν το πρόγραμμα παραγωγής τους.
  • Να προτείνουμε στη Γενική Διεύθυνση Λογοτεχνία (σύντροφο Ομελτσένκο) να ενισχύσει τον έλεγχο πάνω στην έκδοση δίσκων διαφόρων συνεταιριστικών οργανώσεων και άλλων παρόμοιων οργανισμών, που δεν έχουν το δικαίωμα έκδοσης δίσκων.
  • Να προτείνουμε στο Υπουργείο Πολιτισμού της Ε.Σ.Σ.Δ, στην Πανενωσιακή Κεντρική Ένωση Συνδικάτων, στην Κ.Ε. της Πανενωσιακής Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας, μέσα από τα όργανά τους κατά τόπους να ενισχύσουν τον έλεγχο για την μετάδοση δίσκων στους χώρους μαζικής αναψυχής (σανατόρια, αστικά πάρκα, παιδικούς σταθμούς κλπ).
  • Να προτείνουμε στις εφημερίδες «Πράβντα» και «Σοβιέτσκαγια κουλτούρα» να δημοσιεύσουν άρθρα επί του συγκεκριμένου ζητήματος σε ένα από τα αμέσως προσεχή τους τεύχη.

Ο αναπληρωτής προϊστάμενος του Τμήματος επιστήμης και κουλτούρας της Κ.Ε. του Κ.Κ.Σ.

Π. Ταράσοφ
Ο προϊστάμενος του τμήματος
Μπορίς Γιαρουτσόφσκι

Απόφαση: «Ο Τ. Ταράσοφ παρακαλείται να αναφέρει προσωπικώς. Σολοφιόφ. 06/08.1954»
Σημειώσεις επί του εγγράφου: «Να δοθεί στο Τ. Ποσπέλοφ, Π.Ν. Μάλιν. 02/08/1954. «Να τεθεί στο αρχείο. Έγινε σύσκεψη με τον συν. Ποσπέλοφ. Α. Σολοφιόφ. 16/07/1954».

*

Μετάφραση από τα ρωσικά ©Δημήτρης Β. ΤριανταφυλλίδηςΠεριοδικό Στέπα
*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός: «κόλπο είναι για να ελέγχουν καλύτερα τις μάζες»

06/05/2020 § Σχολιάστε

47.

Ποιος ιός, κόλπο είναι για να ελέγχουν καλύτερα τις μάζες. Στην κοινωνία που οραματιζόμαστε δεν θα υπάρχουν ιοί ούτε και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, διότι στη κοινωνία που οραματιζόμαστε δεν γίνεται να διαμαρτυρηθείς ενάντια στον εαυτό σου, στο δικό σου κράτος. Άρα, αν διαμαρτυρηθείς, στην ουσία θα θέλεις το κακό του λαού, και ο λαός δεν θα στο επιτρέψει. Στην κοινωνία που οραματιζόμαστε ο λαός θα μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του, αρκεί να συμβαδίζουν με την αναπόφευκτη Ιστορική Αναγκαιότητα και να μην τάσσονται ενάντιά Της. Αν δεν με πιστεύεις, ρώτα και τρανούς ποιητές (Αραγκόν, Νερούδα, Μπρεχτ, Ρίτσος κ.α.) που έγραψαν τόσα γι’ αυτή την ανθρωπιστική κοινωνία που οραματιζόμαστε. Πίστεψέ με λοιπόν. Το μέλλον αναπόφευκτα, μας ανήκει. Ιός είναι μόνο ο Καπιταλισμός, ηλίθιε.

*

[Από fcbk 05/05/2020

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός: Λένιν προς Στάλιν: εξοντώστε τους!

06/04/2020 § Σχολιάστε

46.

 

Δεν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να έκανα λάθος.
Bertrand Russell

Τα ιδεώδη που κάποτε ανιδιοτελώς, για χρόνια στρατεύτηκα
Στρ. Φουντ.

16.02.1922

Σύντροφε Στάλιν !
Αναφορικά με το ζήτημα της απέλασης από τη Ρωσίας των μενσεβίκων, των λαϊκών σοσιαλιστών, των καντέτων και των ομοίων τους, θα ήθελα να θέσω ορισμένα ερωτήματα σχετικά με το γεγονός ότι αυτή η επιχείρηση είχε ξεκινήσει πριν την άδεια μου και δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι τώρα.

Έχουν «ξεριζωθεί» αποφασιστικά όλοι οι λαϊκοί σοσιαλιστές; Ο Πεσεχόνοφ, Μιακότιν, Γόρνφελτ; Πετριστσέφ και άλλοι. Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει όλοι να απελαθούν. Είναι χειρότεροι από οποιονδήποτε Εσέρο, γιατί είναι πολύ πιο έξυπνοι.

Το ίδιο και ο Α.Ν. Ποτρέσοφ, Ιζγκόεγιε και όλοι οι συνεργάτες του περιοδικού «Εκονομίστ» (Ο Οζέροφ και πολλοί άλλοι). Οι μενσεβίκοι:  Ροζάνοφ (πονηρός γιατρός), Βιγντόρτσικ (Ο Μιγκούλο και άλλοι παρόμοιοι), η Λιουμπόβ Νικολάγιεβνα Ράντσενκο και η νεαρή της κόρη (κακεντρεχείς εχθροί του μπολσεβικισμού)· ο Ν. Α. Ροζκόφ (θα πρέπει να απελαθεί, είναι αμετανόητος)· ο Σ. Λ. Φράνκ (συγγραφέας της «Μεθοδολογίας). Η επιτροπή για την παρακολούθηση του Μάντσεφ, Μέσσινγκ και άλλα, θα πρέπει να καταρτίσει καταλόγους, και θα πρέπει μερικές εκατοντάδες τέτοιων κυρίων να τους απελάσει ανελέητα. Θα καθαρίσουμε την Ρωσία για πολύ.

Αναφορικά με τον Λέζνιεφ (πρώην «Ημέρα») θα πρέπει να σκεφτούμε καλά αν θα πρέπει να τον απελάσουμε ή όχι; Θα είναι πάντα ύπουλος, απ’ όσο μπορώ να κρίνω διαβάζοντας τα άρθρα του.

Ο Οζέροφ, όπως και όλοι οι συνεργάτες του «Εκονομίστ», – είναι εχθροί ανελέητοι. Όλους πρέπει να τους πετάξουμε έξω από τη Ρωσία.

Θα πρέπει να το κάνουμε αυτό αμέσως. Προς το τέλος της δίκης των Εσέρων, όχι αργότερα. Να συλλάβουμε μερικές εκατοντάδες και χωρίς εξηγήσεις να τους πούμε: αναχωρείτε κύριοι!

Όλους τους συγγραφείς του «Οίκου Λογοτεχνών, της «Σκέψης» της Πετρούπολης· Το Χάρκοφ θα πρέπει να το σαρώσουμε, δεν το γνωρίζουμε καλά, είναι όμως για μας «εξωτερικό». Θα πρέπει να το εκκαθαρίσουμε γρήγορα, όχι αργότερα από το τέλος της δίκης των Εσέρων.

Να δώσετε μεγάλη προσοχή στους λογοτέχνες της Πετρούπολης (οι διευθύνσεις βρίσκονται στο «Νόβιαγια ρούσκαγια κνίγκα», Νο 4, 1922, σελ 37) και στον κατάλογο των ιδιωτικών εκδοτικών οίκων (σελ 29).

Με κομμουνιστικούς χαιρετισμούς
Λένιν

__________
Φυλάσσεται στα Κρατικά Αρχεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας

Τμήμα 2, Φάκελλος 1338, φύλλο 1, χειρόγραφο.

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Κοσμομόλσκαγια Πράβντα, 12 Φεβρουαρίου 1992 και στη συνέχεια στο βιβλίο «Β. Ι. Λένιν, Άγνωστα ντοκουμέντα, 1891 – 1922» Μόσχα, 1999, σελ 544 – 545

Μετάφραση από τα ρωσικά ©Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης >>> stepamag.com

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός: Η απολυτότητα οδηγεί στην αυτοαπομόνωση και στην ιστορική καθυστέρηση

16/03/2020 § Σχολιάστε

45.

Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης (1942-11 Μαρτίου 2020):

Το φάντασμα του ολοκληρωτισμού πάνω απ’ την Ελλάδα

Φαντάσματα από το ιστορικό παρελθόν κάποιων σκουριασμένων ιδεολογιών, που έχουν ταφεί στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, κάνουν απειλητικά την εμφάνισή τους στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας και προσπαθούν να την επιστρέψουν σε άλλες εποχές, από τις οποίες έχουν απελευθερωθεί οι λαοί της Ευρώπης.

Η ελληνική σταλινογενής αριστερά φιλοδοξεί με ιδεολογικά εργαλεία που δεν λειτουργούν στον σύγχρονο κόσμο, όχι μόνο να αλλάξει την Ελλάδα αλλά να μεταμορφώσει και την Ευρώπη. Δυστυχώς, όταν οι φαντασιώσεις διαμορφώνονται όχι από πρωτογενές υλικό αλλά από τα κατάλοιπα και τα ράκη ουτοπιών που εγκλημάτησαν στη διάρκεια του 20ού αιώνα τότε τα πράγματα είναι σοβαρότερα. Τα φαντάσματα αυτά δεν έχουν δυνατότητες επιβίωσης γιατί στερούνται ιστορικού οξυγόνου και μόνο τυφλωμένοι φανατικά εγκέφαλοι τα επικαλούνται. Αυτή η επίκληση οδηγεί σε έναν κλειστό και απομονωμένο κόσμο όπου η ιδεολογία αυτή όλα τα κατάλοιπα του ιστορικού παρελθόντος προσπαθεί να τα εμφανίσει ως ιστορία.

Η σταλινική όμως ιδεολογία έχασε την αίγλη της, ως υπόσχεση του φωτεινού μέλλοντος, και παραμένει ως θρησκευτική πίστη στους οπαδούς της, οι οποίοι τώρα υπόσχονται την αξιοπρέπεια, την περηφάνια, τις λαμπρές εθνικές παραδόσεις και την Ιστορία ως ένα νέο υποκατάστατο της ιδεολογίας τους. Εδώ βέβαια συναντώνται με άλλες κατά το παρελθόν εχθρικές ιδεολογίες, αλλά για τις ανάγκες της χειραγώγησης και την άνοδο στην εξουσία όλα επιτρέπονται. Έτσι διαμορφώνεται η κοινή μήτρα του εθνολαϊκισμού όπου συμβιώνουν οι σταλινογενείς της «αριστεράς» με τους «ψεκασμένους» και η κοινή πλέον καπηλεία των εννοιών της αξιοπρέπειας, της περηφάνιας και του Έθνους και επιδεικνύεται κατανόηση ακόμη και για οπαδούς του ναζισμού. Ένα από τα στοιχεία που τους ενώνει είναι το μίσος για τη Δύση και τη Δημοκρατία και η αγάπη προς τον ολοκληρωτισμό. Υπάρχει ένα νεφέλωμα φαντασιώσεων, υποσχέσεων και κενής ρητορικής, αλλά κανένα σαφές πρόταγμα για το μέλλον.

Η σταλινογενής αριστερά επιστρέφει με μια φθαρμένη και ιστορικά ηττημένη ιδεολογία, επιβολής του βολονταρισμού ως αναγκαιότητας, σε ένα ερημικό τοπίο όπου θέλει να εμφανίσει την ταπείνωση και την υποβάθμιση ως αξιοπρέπεια και περηφάνια. Αυτή είναι μια προσπάθεια χειραγώγησης του λαού ως ανώνυμων μαζών, κάτι που είναι αδιανόητο να πετύχει στη σημερινή εποχή αλλά μπορεί να οδηγήσει σε ιστορική περιπέτεια. Το κίνημα διαμαρτυριών ετερόκλητων δυνάμεων, που πήρε την εξουσία με ψεύτικες υποσχέσεις και αξιοποιώντας το μίσος, υπόσχεται μόνο τυχοδιωκτισμό αφού δεν έχει προοπτική στη σημερινή Ευρώπη.

Τα πρότυπα αυτής της «αριστεράς», οι μεγάλοι χειραγωγοί του παρελθόντος, όπως οι Λένιν, Μάο, Τσαουσέσκου και Μιλόσεβιτς, δρούσαν σε άλλες συνθήκες αλλά και τότε οδήγησαν τους λαούς τους σε ταπείνωση, υποσχόμενοι επίσης αξιοπρέπεια. Αν το 2015 αξιοποιείται η ίδια ιδεολογική ρητορική δεν είναι μόνο κωμικοτραγικό αλλά και ενέχει κινδύνους για τη ζωή και την πραγματική αξιοπρέπεια εκατομμυρίων συμπατριωτών μας. Η προσπάθεια του νεαρού χειραγωγού, του οποίου η κουλτούρα και η πολιτική ωριμότητα διαμορφώθηκε από τον ακτιβισμό και από τα σταλινικά εγχειρίδια του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού, τα οποία έχουν καταργηθεί παντού, και ο αρρωστημένος βολονταρισμός του να αλλάξει σε έξι μήνες την Ελλάδα και μέσω αυτής την Ευρώπη, εκφράζει άγνοια και των κινδύνων και της ιστορίας.

Ο απομονωτισμός και η ταπείνωση, ως αξιοπρέπεια και ιστορική προοπτική, εκφράστηκε μεταπολεμικά πληρέστερα από τον Ενβέρ Χότζα, στον αλβανικό παράδεισο, ο οποίος δήλωσε το 1978: «Η Ευρώπη πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο μας, γιατί στην πολιτική προοπτική είναι πίσω από εμάς». Σήμερα η παρανοϊκή αυτή αντίληψη εκφράζεται από τον δήμιο της Β. Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Μήπως η ελληνική σταλινογενής «αριστερά» φιλοδοξεί να τερματίσει πρώτη στην εκτός τόπου και χρόνου κούρσα της σε κάποια έρημο στην ευρωπαϊκή ήπειρο;

Η έλλειψη αυτογνωσίας και η εύκολη καταγγελία των ξένων για όλα τα δεινά μας οδηγεί στον φανατισμό που ενισχύεται από τα ιδεολογικά στοιχεία των ολοκληρωτισμών, του σταλινισμού και του ναζισμού. Ας σοβαρευτούμε και ας ενηλικιωθούμε. Η φυγή στο άγνωστο, σε φαντασιώσεις πάνω στα κατάλοιπα, αποτυχημένων και εγκληματικών ουτοπιών, είναι ο βέβαιος δρόμος προς την καταστροφή. Ο υλισμός της μαρξικής θεωρίας μετατράπηκε στην πορεία της φθοράς του μέσα από την εξουσία σε απόλυτο ιδεαλισμό. Ο Λένιν τόνιζε ότι η ιδεολογία γίνεται υλική δύναμη όταν την ασπαστούν οι μάζες. Η σταλινογενής «αριστερά» επικαλείται τώρα με περίσσια άνεση ότι και η αξιοπρέπεια δεν είναι υλικό στοιχείο αλλά όταν την ενστερνίζονται οι λαοί αποκτά τεράστια δύναμη. Εδώ βέβαια πρόκειται για χειραγώγηση λαών που μετατρέπονται σε μάζες, ενώ την ίδια καπηλεία προωθούν και οι οπαδοί του ναζισμού. Χρειάζεται σωφροσύνη πολίτη και όχι μάζας για να οδηγηθούμε στον πολιτισμό και να ξεφύγουμε από την ιδεολογική βαρβαρότητα.

Αυτές τις μέρες η Ελλάδα και ο βασανισμένος λαός της έχει ήδη την εικόνα του φωτεινού μέλλοντος με τις ουρές στις τράπεζες. Είναι δυνατόν να επιστρέψουμε σε ένα εφιαλτικό παρελθόν που βίωσαν και περιέγραψαν σε εκατοντάδες λογοτεχνικά βιβλία στις χώρες του υπαρκτού σταλινισμού από τη δεκαετία του 1950 έως το ’90, και το εγκατέλειψαν με ανακούφιση;

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες δεν αποδέχονται τον διάλογο. Γι’ αυτές διάλογος σημαίνει προσπάθεια επιβολής με κάθε τρόπο της θέλησής τους. Στο πλαίσιο αυτό η κατάργηση της ηθικής και η συκοφαντία είναι απολύτως επιτρεπτά μέσα για την εξόντωση της διαφορετικής άποψης. Φτάσαμε έτσι στο σημείο, λ.χ., αυτά που έλεγαν παλιά οι ακροδεξιοί για πέμπτη φάλαγγα να λέγονται για όποιον διαφωνεί με την σταλινογενή αριστερά. Η ολοκληρωτική ιδεολογία στοχεύει σε ολοκληρωτική εξουσία, αλλά μνηστήρες υπάρχουν πολλοί. Αυτές οι ιδεολογίες αρνούνται κάθε παρατήρηση και καταγγελία για τα εγκλήματά τους. Αλλά αυτή  . Ας επιχειρήσουμε να διαμορφώσουμε μια κοινωνία πολιτών με θεσμούς, με κοινωνικό κράτος που άλλοι οικοδόμησαν πριν έναν αιώνα και ας περιθωριοποιήσουμε τις εφιαλτικές ιδεολογίες. Ας οργανώσουμε πολιτικά κόμματα με προγράμματα και ας καταργήσουμε τη ρητορική και τη μεγαλοστομία. Ας ενηλικιωθούμε επιτέλους.

*

Athens Review of Books, 29/08/2015, Tεύχος 64 – ΙΟΥΛΙΟΣ – ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

Where Am I?

You are currently browsing the όνειρα καπνός category at αγριμολογος.