η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός·

12/02/2019 § Σχολιάστε

32.

photo ©nypost.com

Σλάβοϊ Ζίζεκ: Εγχειρίδια για να κόψουμε τους όρχεις του καπιταλισμού

Ο ©Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης γράφει στο Αthens Review of Books για τον «ριζοσπάστη διασκεδαστή»

«Ο σύγχρονος φιλόσοφος που δεν ένιωσε
ποτέ σαν τσαρλατάνος είναι τόσο ελαφρόμυαλος
που το έργο του πιθανόν και δεν αξίζει να διαβαστεί».
Λέσεκ Κολακόφσκι

O Σλοβένος φιλόσοφος και ψυχαναλυτής που αυτοπροσδιορίζεται ότι ανήκει στη «ριζοσπαστική αριστερά» μιλάει για όλα και για όλους με τη βεβαιότητα ότι έχει απαντήσεις στα πάντα· οι ατάκες του, τα ανέκδοτά του, οι παραδοξολογίες του δεν χαρακτηρίζουν το πρόσωπο ενός φιλοσόφου, αντίθετα τον κατατάσσουν στην κατηγορία του δημαγωγού, του λαϊκιστή, του ανθρώπου που κάνει επίδειξη των γνώσεών του και ικανοποιείται πολύ και ο ίδιος. Η σεμνότητα λείπει, η προσπάθεια κατανόησης του ανθρώπινου πόνου δεν υπάρχει, αντίθετα οι συμβουλές του για δράση και ανατροπή αφθονούν εκφραζόμενες με υπερβολική φλυαρία.

O Ζίζεκ δεν εκφράζει κάποια συνεκτική σκέψη, απλώς προσπαθεί μέσω της φιλοσοφικής πολυπλοκότητας και των αποσπασμάτων από διαφόρους φιλοσόφους, εκτός τόπου και χρόνου, μαζί με την επίκληση σταρ του κινηματογράφου και της τηλεόρασης να θεμελιώσει έναν άναρχο και ευρηματικό λόγο. Δεν δημιουργεί ερωτήματα, δίνει μόνο «απαντήσεις».

Το επιστημονικό και φιλοσοφικό του οπλοστάσιο δεν έχει ευρύτερη απήχηση, όμως ο λαϊκισμός του και οι «ριζοσπαστικές» αριστερές υποσχέσεις του απευθύνονται σε ένα πλατύ ακροατήριο, έμπλεο αφέλειας, αθωότητας και νεανικού πάθους.
Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι μετά απ’ όλα όσα συνέβησαν στον 20ό αιώνα, η διανοητική εντιμότητα και η θαρραλέα στάση απέναντι στις ολοκληρωτικές εξουσίες είναι το ελάχιστο που απαιτείται από τους πνευματικούς ανθρώπους. Η ανευθυνότητα και ο λαϊκισμός, με υποσχέσεις για επίγειους παραδείσους, δεν έχουν σχέση με διανοούμενους. Ο Ζίζεκ λειτουργεί ως «φιλόσοφος» του λαϊκισμού με τη βεβαιότητα που του δίνει η ιστορική ανευθυνότητα του μαρξισμού-λενινισμού, δηλαδή του σταλινισμού.

« Read the rest of this entry »

Advertisements

η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός·

09/11/2018 § Σχολιάστε

31.

Image Credit: theguardian.com /adjusted by agrimologos.com

Το Τείχος του Βερολίνου

Berliner Mauer στα Γερμανικά. Πρόκειται για ένα τοίχο ύψους 2 μέτρων, που χώριζε το Βερολίνο σε Ανατολικό και Δυτικό. Οι Δυτικοί το ονόμασαν «Τείχος του Αίσχους». Χτίστηκε το 1961 από τις αρχές της Ανατολικής Γερμανίας για να συγκρατήσει τη φυγή των κατοίκων της προς τη Δύση και γκρεμίστηκε από τους Βερολινέζους και των δύο πλευρών στις 9 Νοεμβρίου 1989, όταν άρχισαν να αποσαθρώνονται τα καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Υπήρξε το κατ’ εξοχήν σύμβολο του «Ψυχρού Πολέμου» μεταξύ «δημοκρατικής» Δύσης και της «κομμουνιστικής» Ανατολής.

Μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου το 1945, η ηττημένη Γερμανία χωρίστηκε σε τέσσερις ζώνες κατοχής, τη διοίκηση των οποίων ανέλαβαν οι νικήτριες δυνάμεις, Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Σοβιετική Ένωση. Με ανάλογο τρόπο χωρίστηκε και το Βερολίνο, η πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της Πρωσίας, της Αυτοκρατορικής Γερμανίας και της Ναζιστικής Γερμανίας, σύμφωνα με τα όσα είχαν συμφωνηθεί το 1944 στο Λονδίνο.

Το Βερολίνο βρισκόταν μέσα στη ζώνη επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, γεγονός που δημιούργησε πολλά από τα κατοπινά προβλήματα. Το Μάρτιο του 1948 οι Δυτικές δυνάμεις αποφάσισαν να ενώσουν τους τομείς που έλεγχαν και να δημιουργήσουν τη Δυτική Γερμανία. Το ίδιο έπραξαν και με το Βερολίνο. Οι Σοβιετικοί αντέδρασαν με τον χερσαίο αποκλεισμό των Δυτικών τομέων της πόλης στις 24 Ιουνίου 1948. Οι Δυτικοί Σύμμαχοι άρχισαν να εφοδιάζουν το Δυτικό Βερολίνο μόνο από αέρος με τις περίφημες αερογέφυρες.

Στις 30 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου στο Ανατολικό Βερολίνο εγκαταστάθηκε ξεχωριστή δημοτική αρχή, με αποτέλεσμα τον ολοκληρωτικό χωρισμό του Βερολίνου σε Ανατολικό και Δυτικό. Το 1949 τα γερμανικά εδάφη που κατείχε η Σοβιετική Ένωση αποτέλεσαν ίδια κρατική οντότητα, με την ονομασία Λαϊκή Δημοκρατική της Γερμανίας ή Ανατολική Γερμανία. Μετά τον χωρισμό της Γερμανίας σε Ανατολική και Δυτική η επικοινωνία ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου έγινε εξαιρετικά δύσκολη.

Σταδιακά άρχισε να παρατηρείται ένα κύμα φυγής των Ανατολικογερμανών προς τη Δύση, ιδίως μετά την εργατική εξέγερση του Ιουνίου του 1953, που συντρίφτηκε από τους Σοβιετικούς. Για να σταματήσουν τη μαζική έξοδο των πολιτικών προσφύγων, οι αρχές της Ανατολικής Γερμανίας με τη σύμφωνη γνώμη των Σοβιετικών αποφάσισαν την ανέγερση ενός φράχτη. Τυπικά, η απόφαση εγκρίθηκε από τη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση (Volkskammer) και τη νύχτα της 12ης προς τη 13η Αυγούστου 1961 άρχισε να υψώνεται ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου ένα διαχωριστικό συρματόπλεγμα, που εμπόδιζε την ελεύθερη επικοινωνία του Δυτικού με το Ανατολικό Βερολίνο και την υπόλοιπη Ανατολική Γερμανία.

Αργότερα, καθώς οι σχέσεις μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας οξύνονταν, το συρματόπλεγμα αντικαταστάθηκε με τοίχο από μπετόν, ως 2 μέτρα ύψος, ενισχυμένο με συρματόπλεγμα στην κορυφή. Φρουρείτο σε καθορισμένες από τις ανατολικογερμανικές αρχές διόδους και από σκοπιές κατά διαστήματα, σε όλο το μήκος του, που έφθανε τα 45 χιλιόμετρα. Η απομόνωση του Δυτικού Βερολίνου από την ενδοχώρα της Ανατολικής Γερμανίας εξασφαλίστηκε με ηλεκτροφόρα καλώδια και προβολείς που σάρωναν κάθε σπιθαμή του γυμνού εδάφους.

Η Δύση εκμεταλλεύτηκε ιδεολογικά το γεγονός για να καταδείξει την ανελευθερία και την καταπίεση που επικρατούσε στις κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Στις 26 Ιουνίου 1963 ο Αμερικανός πρόεδρος Κένεντι επισκέφθηκε το διαιρεμένο Βερολίνο και αρχίζει το λόγο του με την περίφημη φράση: «Ich bin ein Berliner» (Είμαι κι εγώ Βερολινέζος). Πάντως, σε μία προσπάθεια να χαλαρώσει η ένταση, οι τέσσερις νικήτριες δυνάμεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπέγραψαν τον Σεπτέμβριο του 1970 τη Συμφωνία του Βερολίνου, η εφαρμογή της οποίας ανατέθηκε στους αξιωματούχους των δύο γερμανικών κρατών.

Με την άνοδο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης το 1986 ένας άνεμος αλλαγής άρχισε να φυσά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Οι πολιτικές της «περεστρόικα» και της «γκλάσνοστ» βρήκαν πεδίο εφαρμογής και στις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Με το άνοιγμα των συνόρων των άλλων σοσιαλιστικών χωρών προς τη Δύση, ένα νέο κύμα ανατολικογερμανών πολιτών διέφευγε στη Δυτική Γερμανία μέσω της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας.

Η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας αιφνιδιασμένη από τις εξελίξεις αποφάσισε να ανοίξει κι αυτή τα σύνορα της χώρας με τη Δύση στις 9 Νοεμβρίου 1989. Μετά την εξέλιξη αυτή, το Τείχος που χώριζε το Βερολίνο για 28 χρόνια δεν είχε λόγο ύπαρξης και άρχισε να κατεδαφίζεται πάραυτα, με πρωτοβουλία των Βερολινέζων. Ένα χρόνο αργότερα, στις 3 Οκτωβρίου 1990, η Γερμανία επανενώθηκε.

Στη διάρκεια των 28 χρόνων της ύπαρξης του Τείχους, τουλάχιστον 136 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν στη Δύση. Το πρώτο θύμα υπήρξε η 58χρονη νοσοκόμα Ίντα Ζίκμαν, η οποία σκοτώθηκε στις 22 Αυγούστου 1961 στην προσπάθειά της να διαφύγει στο Δυτικό Βερολίνο, όπου ζούσε η αδελφή της. Τελευταίος χρονολογικά στη μακάβρια λίστα ήταν ο 33χρονος άνεργος ηλεκτρολόγος Βίνφριντ Φρόιντενμπεργκ, ο οποίος κατάφερε μ’ ένα αυτοσχέδιο αερόστατο να περάσει στο Δυτικό Βερολίνο, αλλά για κακή του τύχη αυτό κατέπεσε και συνετρίβη, με αποτέλεσμα να βρει ακαριαίο θάνατο (29 Αυγούστου 1989).

*

πηγή: sansimera.gr

 

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός·

13/10/2018 § Σχολιάστε

30.

Περασμένες ιστορίες, και διηγώντας τες να κλαις, που λένε, και αν τις θυμήθηκα τώρα, είναι γιατί ο Καμμένος υπουργός Τσίπρα δήλωσε στην Ουάσιγκτον ότι ποτέ δεν ήταν ισχυρότεροι οι δεσμοί της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, όσο αυτά τα τρία τελευταία χρόνια. Και προς απόδειξη αυτού (των ακατάλυτων δεσμών), ανακοίνωσε ότι θα δημιουργηθούν και άλλες βάσεις, στον Βόλο, τη Λάρισα, την Αλεξανδρούπολη!
Ο φερετζές του Τσίπρα για τις εξαγγελίες Καμμένου, ασφαλώς θα είναι το ακόλουθο: ότι αυτά τα λέει ο Καμμένος, εγώ δεν ξέρω τίποτε, ήμουν στην Ελούντα χθες και δεν άκουσα κάτι σχετικό.
Αλλά μπορεί από μόνος του ο Καμμένος, διερωτώμαι εγώ, να εξαγγέλλει την παραχώρηση εθνικού εδάφους στους Αμερικανούς για τη δημιουργία νέων βάσεων; Και τι θα είναι αυτές οι βάσεις; Πολιτιστικά κέντρα μήπως; Κέντρα αναψυχής τρίτης ηλικίας; Κατασκηνώσεις μήπως; Θέρετρα; Οχι βέβαια. «Βάσεις του θανάτου» θα είναι, και ο Τσίπρας είναι η ντροπή της Αριστεράς, που προχωρεί σε αυτού του είδους τις επαίσχυντες παραχωρήσεις, οι οποίες δεσμεύουν τη χώρα…[πηγή]

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός·

28/09/2018 § Σχολιάστε

29.

Enrico Berlinguer (1922-1984)

Συλλαμβάνοντας το πνεύμα της καινούργιας εποχής η πολιτική του Μπερλινγκουέρ άλλαξε τόνο. Διαποτίστηκε από την ίδια μελαγχολία που σφράγιζε το πρόσωπό του κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Σε μια συνέντευξη στον Εουτζένιο Σκάλφαρι της Republica το 1981, που έμεινε ως πολιτική του διαθήκη, δήλωνε ότι το κεντρικό πρόβλημα τώρα ήταν η απαξίωση της πολιτικής, η διαφθορά που είχε διαποτίσει τον δημόσιο βίο:

«Τα κόμματα δεν παράγουν πλέον πολιτική… Πολιτική παράγονταν από τα κόμματα το ’45, το ’48, τα χρόνια του ’50, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’60. Μεγάλες αντιπαραθέσεις, μεγάλες συγκρούσεις μεγάλων συμφερόντων, αλλά και που φωτίζονταν από καθαρές προοπτικές, όσο διαφορετικές κι αν ήταν, και με στόχο να διασφαλιστεί το κοινό καλό. […]»

Έθετε έτσι το «ηθικό πρόβλημα» του δημόσιου βίου, που δεν είναι μια κενή ηθικολογία, όπως το ειρωνευόμαστε -με το αζημίωτο- εμείς στην Ελλάδα. Αλλά αναδεικνύει το καθήκον του πολιτικού να υποτάσσει το προσωπικό και συντεχνιακό συμφέρον σε εκείνο της κοινωνίας. […]

Όσον αφορά τον μαρξισμό-λενινισμό, πρόκειται για μια ιδεολογία ξεπερασμένη:

«Είμαστε πεπεισμένοι ότι βασικά μαθήματα που παίρνει κανείς πρώτα απ’ όλα από τον Μαρξ και κάποια διδάγματα από τον Λένιν διατηρούν μια κάποια ζωτικότητα. Από την άλλη μεριά υπάρχει μια ολόκληρη κληρονομιά και ένα ολόκληρο μέρος εκείνης της διδασκαλίας που έχουν ήδη αποτύχει και πρέπει να εγκαταλειφθούν· και από εμάς τους ίδιους έχουν ήδη εγκαταλειφθεί με την νέα ανάπτυξη των δικών μας αναλύσεων, οι οποίες επικεντρώνονται σε ένα θέμα που δεν είναι κεντρικό στο έργο του Λένιν«.

Το «θέμα» ήταν η δημοκρατία, φιλελεύθερη μαζί και κοινωνική. Τι άλλο θα μπορούσε να πει κανείς για να γίνει κατανοητό ότι το ΙΚΚ είχε πάψει προ πολλού να είναι μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα.

Σύντομα τα διεθνή γεγονότα θα έδιναν την ευκαιρία στον Μπερλινγκουέρ να αποδείξει έμπρακτα την βαποκοπή των ιταλών κομμουνιστών, παρά το όνομα, από την σοβιετική κληρονομιά. Η επιβολή της δικτατορίας Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία τον Δεκέμβριο του 1981 του έδωσε την αφορμή να δηλώσει ότι «η ιστορική ώθηση» που είχε προέλθει από την Οκτωβριανή Επανάσταση είχε εξαντληθεί. Η Σοβιετική Ένωση συμπεριφερόταν με την παραδοσιακή λογική των Μεγάλων Δυνάμεων, με την στρατηγική ισχύ ως μοναδικό εργαλείο.

Ο Μπερλινγκουέρ πέθανε όταν κατά την διάρκεια προεκλογική ομιλίας στην Πάδοβα για τις ευρωεκλογές του 1984 έπαθε εγκεφαλική αιμορραγία. Η κηδεία του ήταν η μεγαλύτερη λαϊκή σύναξη που είχε γνωρίσει η Ιταλία από την κηδεία του Βέρντι το 1901.

*
[Απόσπασμα από το άρθρο Απόδραση από τον λενινισμό: Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ και η πάλη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος κατά του εαυτού του -του Περικλή Βαλλιάνου, Athens Review of Books τ.97 Ιουλίου-Αυγούστου 2018]

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

Where Am I?

You are currently browsing the όνειρα καπνός category at αγριμολογος.