[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός -Βσέβολοντ Μέγιερχολντ: Με βασανιστήρια απέσπασαν την ομολογία μου

03/02/2020 § Σχολιάστε

44.

O Vsevolod Meyerhold διαβάζοντας τον Γλάρο του Τσέχωφ, 1898

Ο Βσέβολοντ Εμίλιεβιτς Μέγιερχολντ (1874 – 1940) ήταν σκηνοθέτης του θεάτρου, ηθοποιός και παιδαγωγός. Θεωρητικός του θεατρικού γκροτέσκο, δημιουργός του προγράμματος “Θεατρικός Οκτώβρης” και ιδρυτής της σχολής υποκριτικής που πήρε το όνομα “βιομηχανική”. Ανακηρύχθηκε Λαϊκός Καλλιτέχνης της Ρωσικής Σοσιαλιστικής Ομόσπονδης Σοβιετικής Δημοκρατίας το 1923. Ταυτόχρονα έγινε έρευνα στο διαμέρισμά του στην Μόσχα. Στο πρωτόκολλο της έρευνας καταγράφηκε το παράπονο της συζύγου του Ζιναΐντας Ράιχ για τις μεθόδους ενός πράκτορα της NKVD. Λίγες ημέρες αργότερα ο Ράιχ δολοφονήθηκε από αγνώστους. Μετά από ανακρίσεις που κράτησαν τρεις εβδομάδες με βασανιστήρια ο Μέγιερχολντ υπέγραψε την ομολογία του στους ανακριτές. Οι κατηγορίες που αντιμετώπιζε ήταν με βάση του περιβόητο άρθρο 58 του Ποινικού Κώδικα της Ρ.Σ.Ο.Σ.Δ. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ε.Σ.Σ.Δ. την 1η Φεβρουαρίου 1940 τον καταδίκασε σε θάνατο. Στις 2 Φεβρουαρίου η ποινή εκτελέστηκε. Το 1955 το Ανώτατο Δικαστήριο της Ε.Σ.Σ.Δ αποκατέστησε τον Μέγιερχολντ μετά θάνατον.

Βσέβολοντ Μέγιερχολντ προς τον Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ, πρόεδρο του Συμβουλίου Λαϊκών Κομισάριων της Ε.Σ.Σ.Δ.

2 Ιανουαρίου 1940

…Όταν οι ανακριτές, άρχισαν, με συνέπεια και συνέχεια, να χρησιμοποιούν τις βίαιες μεθόδους τους πάνω μου, συνεπικουρούμενοι από την επονομαζόμενη «ψυχολογική επίθεση», τότε και οι μεν και οι δε μου προκάλεσαν τέτοιο φρικτό τρόμο που η φύση μου απογυμνώθηκε εντελώς… Τα νεύρα μου, βρέθηκαν τεντωμένα σχεδόν κάτω από το δέρμα μου, ενώ η επιδερμίδα που αποδείχτηκε τόσο τρυφερή και ευαίσθητη, σαν μικρού παιδιού, τα μάτια μου αποδείχτηκαν ικανά (παρά τον ανυπόφορο για μένα φυσικό και ηθικό πόνο) να κλαίνε διαρκώς. Ξαπλωμένος μπρούμυτα στο πάτωμα, ανακάλυπτα την ικανότητα, να στριφογυρίζω, να μαζεύω και να απλώνω το σώμα μου, σαν σκυλί, το οποίο μαστιγώνει ο αφέντης του. Ο δεσμοφύλακας που με πήγε κάποτε σε μια τέτοια ανάκριση με ρώτησε: «Έχεις ελονοσία;». Το σώμα μου απλά είχε συνηθίσει στο τρέμουλο. Όταν ξάπλωσα στο κρεβάτι και αποκοιμήθηκα με την ιδέα ότι μετά από μια ώρα θα με ξαναπάρουν για ανάκριση, όταν η προηγούμενη είχε κρατήσει 18 ώρες, ξύπνησα ξαφνικά από τα βογγητά μου και από το γεγονός ότι έπεσα από το κρεβάτι, όπως κάνουν οι εκείνοι οι άρρωστοι που πεθαίνουν από delirium dremens.

Ο φόβος προκαλεί τρόμο και ο τρόμος σε αναγκάζει να αμυνθείς. «Ο θάνατος, ω, φυσικά! Ο θάνατος είναι κάτι πιο εύκολο από αυτό»– λέει ο κρατούμενος. Το είπα κι εγώ στον εαυτό μου κι άρχισα να μονολογώ με την ελπίδα ότι θα με οδηγήσουν στο ικρίωμα. Αυτό συνέβη, στην τελευταία σελίδα του ανακριτικού πορίσματος της «υπόθεσης» Νο 537 έγραψαν τους τρομακτικούς αριθμούς των άρθρων του ποινικού κώδικα: 58, παράγραφοι 1 και 2.

Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς! Γνωρίζετε τα μειονεκτήματά μου (θυμάστε που μου είπατε κάποτε: «Διαρκώς προσπαθείτε να είστε αυθεντικός!»;), είμαι άνθρωπος που γνωρίζει τα μειονεκτήματα του άλλου, τον γνωρίζει καλύτερα από εκείνον που θαυμάζει τα πλεονεκτήματά του. Πείτε μου: θα μπορούσατε να πιστέψετε ότι πρόδωσα την Πατρίδα (εχθρός του λαού), ότι είμαι κατάσκοπος, ότι είμαι μέλος δεξιάς τροτσκιστικής οργάνωσης, ότι είμαι αντεπαναστάτης, ότι εισήγαγα τον τροτσκισμό στην τέχνη, ότι στο θέατρο έκανα (συνειδητά) την δουλειά των εχθρών, για να υπονομεύσω τις βάσεις της σοβιετικής τέχνης;

Όλα αυτά φαίνονται στην υπόθεση Νο 537. Εκεί γράφει την λέξη “φορμαλιστής” (στον χώρο της τέχνης), η οποία έγινε συνώνυμη του «τροτσκιστή». Στην υπόθεση Νο 537 ως τροτσκιστές φέρονται οι: εγώ, ο Ιλιά Έρενμπουργκ, ο Μπορίς Παστερνάκ, ο Γιούρι Ολέσια (αυτός είναι επιπλέον και τρομοκράτης), ο Σοστακόβιτς, ο Σεμπάλιν, ο Οχλόπκοφ και άλλοι… Θα ολοκληρώσω την δήλωσή μου μετά από ένα δεκαήμερο, όταν θα μου δώσουν άλλη μια τέτοια σελίδα.

Συνέχεια της δήλωσης

13 Ιανουαρίου 1940, φυλακή Μπουτίρσκαγια

Στο γεγονός ότι δεν άντεξα, έχασα κάθε αυτοέλεγχο, βρισκόμενος σε κατάσταση θολωμένης, καταθλιπτικής συνείδησης, συνέβαλε ένα ακόμη τρομακτικό γεγονός: αμέσως μετά την σύλληψή μου (20.VI.1939), μου προκάλεσε τρομερή κατάθλιψη μια έμμονη ιδέα που είχα «πάει να πει, έτσι πρέπει». Η κυβέρνηση θεώρησε – άρχισε να λέω στον εαυτό μου για να τον πείσω,- ότι όλα εκείνα τα ανομήματα μου, στα οποία αναφέρθηκαν από το βήμα της 1ης Συνόδου του Ανωτάτου Σοβιέτ, δεν αρκεί η αναλογούσα ποινή (κλείσιμο του θεάτρου, διάλυση της θεατρικής ομάδας, η κατάσχεση του νέου θεάτρου στην πλ. Μαγιακόφσκι που χτίζεται με δικά μου σχέδια) και πως πρέπει να υποστώ άλλη μία ποινή, εκείνη την οποία επιμέρισαν σε εμένα τα όργανα της NKVD. «Πάει να πει, έτσι πρέπει»,- έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου και το «Εγώ»διαχωρίστηκε σε δύο πρόσωπα. Το πρώτο άρχισε να ψάχνει τα εγκλήματα του δεύτερο και όταν δεν τα έβρισκε, άρχιζε να τα επινοεί.

Ο ανακριτής αποδείχτηκε καλός, έμπειρος βοηθός σε αυτή την υπόθεση. Έτσι αρχίσαμε οι δυο μας να γράφουμε, συνεργαστήκαμε πολύ στενά. Όταν η φαντασία μου εξαντλήθηκε, οι ανακριτές εναλλάσσονταν (Βορόνιν + Ρόντος, Βορόνιν + Στσβάρτσμαν) και προετοίμαζαν τα πρακτικά (ορισμένα από αυτά τα έγραψαν και τα ξαναέγραψαν 3 και 4 φορές). Όταν από την πείνα (δεν μπορούσα να φάω τίποτα), από την αϋπνία (ήμουν άυπνος τρεις μήνες), τα καρδιακά προβλήματα τις νύχτες αλλά και τις κρίσεις υστερίας (έχυνα ποταμούς δακρύων, έτρεμα, όπως τρέμουν οι αλκοολικοί του τελευταίου σταδίου), μαράθηκα, άσπρισα, γέρασα για δέκα χρόνια, πράγμα που τρόμαξε τους ανακριτές κι έτσι άρχισαν να με φροντίζουν με επιμέλεια, όταν ήμουν στην «εσωτερική φυλακή» (εκεί έχουν καλό ιατρείο) και, επιπλέον, άρχισαν να με ταΐζουν καλά.

Αυτό όμως με βοήθησε μόνο επιφανεικά, τα νεύρα μου ήταν στην ίδια κατάσταση, ενώ η συνείδησή μου, εξακολουθούσε να είναι θολωμένη και καταθλιπτική, γιατί κρεμόταν από πάνω μου η Δαμόκλεια σπάθη: ο ανακριτής με απειλούσε διαρκώς: «Αν δεν γράψεις (δηλαδή αν δεν επινοήσεις!), θ’ αρχίσουμε να σε χτυπάμε ξανά, δεν θα πειράξουμε το κεφάλι και το δεξί σου χέρι, τα υπόλοιπα όμως θα τα κάνουμε ένα κομμάτι άμορφου, ματωμένου, κρέατος». Εγώ αναγκάστηκα να τα υπογράψω όλα πριν την 16η Νοεβμρίου 1939. Ανακαλώ την ομολογία μου, η οποία πάρθηκε με βασανιστήρια και σας ικετεύω, Εσάς, τον επικεφαλής της κυβέρνησής να με σώσετε και να μου δώσετε την ελευθερία μου. Αγαπώ την Πατρίδα μου και θα της δώσω όλες τις δυνάμεις των τελευταίων χρόνων της ζωής μου.

Βσέβολοντ Μέγιερχόλντ

Από το βιβλίο: Советская культура. 1989. 16 февр. Здесь текст приводится по изданию: История России. 1917-1940. Хрестоматия / Сост. В.А. Мазур и др.; под редакцией М.Е. Главацкого. – Челябинск, 1994. – С. 325-327.

*

[Μετάφραση από τα ρωσικά ©Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδηςstepamag.com

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός – Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, η σοβιετική Ιερά εξέταση

16/12/2019 § Σχολιάστε

43.

(από το σημειωματάριο ενός ρεπόρτερ)

[Ι]

Η τελευταία, τελική θηριωδία που έγινε από τους δημίους της ΤΣΕ.ΚΑ, η μαζική εκτέλεση 500 ανθρώπων, επισκίασε εκείνη την μακρά σειρά εγκλημάτων, με τα οποία εμπλούτισαν τη δουλειά τους στο Κίεβο οι άντρες της ΥΣΕ.ΚΑ κατά τη διάρκεια 6-7 μηνών.

Οι ειδήσεις στον μπολσεβικικό Τύπο αναφέρουν έναν αριθμό για το Κίεβο, ο οποίος δεν ξεπερνάει τις 800-900 εκτελέσεις. Δεν θυμάμαι τα ονόματα που βρέθηκαν στις αιμοσταγείς λίστες, καθημερινά εκτελούνταν δεκάδες και εκατοντάδες άνθρωποι.

Η πλειοψηφία αυτών των θυμάτων παρέμειναν ανώνυμη και άγνωστη… Τα ονόματά τους Κύριε ζύγισε…
Εκτός από το μπουντρούμι στην οδό Σαντοβάγια 5 που έχει ήδη τραβήξει την προσοχή της κοινής γνώμης, η πλειοψηφία των δολοφονιών, σύμφωνα με αφηγήσεις εκείνων που ήταν φυλακισμένοι, γινόταν στο σκοτεινό υπόγειο της έπαυλης του κόμη Ουρούσοφ στην οδό Εκατερίνσκαγια 16.

Τα δυστυχισμένα θύματα οδηγούνταν ένα-ένα στο υπόγειο, όπου τους διέταζαν να γδυθούν εντελώς και να ξαπλώσουν στο παγωμένο πέτρινο πάτωμα που ήταν γεμάτο ανθρώπινο αίμα, πεταγμένα μυαλά, τσαλαπατημένα με μπότες ανθρώπινα νεφρά και χολές… Τους γυμνούς ξαπλωμένους στο πάτωμα, με το πρόσωπο στραμμένο στη γη, τους πυροβολούσαν με εκρηκτικές σφαίρες, οι οποίες διέλυαν τα κρανία και παραμορφώνονταν σε σημείο μη αναγνώρισης.

Πολλοί από τους κρατούμενους, άλλωστε, μιλούν για το τέρας της Έκτακτης Επιτροπής του Κιέβου, τον ναύτη Τερεχόφ, αγαπημένη ασχολία του οποίου ήταν θα κρατάει το θύμα στον επιθανάτιο τρόμο του τόση πολλή ώρα σημαδεύοντάς το, πριν το εκτελέσει. Αυτός ο σοβιετικός Μαλιούτα Σκουράτοφ, πυροβολώντας τους καταδικασμένους, επίτηδες αστοχούσε και μόνο μετά από μία δεκάδα πυροβολισμών τους διέλυε το κεφάλι τελευταίος…

Η μεταγωγή στο φρικτό υπόγειο συχνά χρησιμοποιείτο ως ιδιαίτερου τύπου εκλεπτυσμένου βασανιστηρίου με σκοπό να αποσπάσουν από τον κρατούμενος την αναγκαία ομολογία ή μαρτυρία. Υποχρέωναν τον βασανισμένο να στέκεται στο παγωμένο, γλιστερό πάτωμα σημαδεύοντάς τον και με «άστοχους» πυροβολισμούς τον κρατούσαν εκεί μία ώρα ή και παραπάνω…Συχνά, μετά από αυτό νεαροί και ακμαίοι άνθρωποι επέστρεφαν στο κελί γκριζομάλληδες γέροντες, με τρεμάμενα χέρια, χλωμά τσακισμένα πρόσωπα και μισοσκότεινα βλέμματα…

Κατ’ αυτόν τον τρόπο συγκεντρώνονταν οι ομολογίες των κρατουμένων. Ένα περιστατικό, το οποίο δείχνει τα μέτρα που έπαιρνε η ΤΣΕ.ΚΑ για να αποτρέψει τις δραπετεύσεις των κρατουμένων είναι το εξής: ο κρατούμενος σε ένα από τα κελιά σύντροφος του εισαγγελέα ΝΤ, μία ημέρα κλήθηκε για ανάκριση, κατά τη διάρκεια της οποίας προσπάθησε να δραπετεύσει και τον πυροβόλησε ο φρουρός. Προς συνετισμό των υπόλοιπων κρατουμένων εκείνου του κελιού, το πτώμα του Ντ, το κρέμασαν έξω από το παράθυρο και το άφησαν εκεί για αρκετές ημέρες με μία επιγραφή «Αυτό θα πάθουν όλοι όσοι προσπαθήσουν να δραπετεύσουν».

Πικρή αιμάσσουσα κηλίδα είναι η υπόθεση του αξιωματούχο Σόλντσεφ.

Ο Σόλντσεφ χωρίς στοιχεία και αιτιολογία θεωρήθηκε ύποπτος για πρόθεση ανατίναξης των αποθηκών πυρομαχικών στο Νταρνίτσε. Κατά τη διάρκεια μερικών εβδομάδων τον βασάνιζαν σε καθημερινή βάση, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τα λογικά του. Στη συνέχεια, άρρωστο, διαταραγμένο ψυχικά, ετοιμοθάνατο, στο τελευταίο στάδιο της τρέλας, εκτέλεσαν τον Σόλντσεφ μπροστά σε μία ομάδα κρατουμένων που είχαν συλληφθεί για την ίδια υπόθεση…

Ο νεαρός φοιτητής Μπράβερ, το επίθετο του οποίου δημοσιεύτηκε δέκατο τέταρτο στον τελευταίο κατάλογο, καταδικάστηκε σε τουφεκισμό στο πλαίσιο της κόκκινης τρομοκρατίας ως γιος ευκατάστατων γονέων. Ταπείνωναν βάρβαρα τον δυστυχή νεαρό ως «καθαρόαιμο μπουρζουά», τις τελευταίες ημέρες τον άφησαν μερικές φορές να πάει στο σπίτι για να γελάσουν, ενώ την ημέρα της εκτέλεσης, ο αξιωματικός υπηρεσίας του ανακοίνωσε «την οριστική, τελική» του απελευθέρωση και τον διέταξε να μαζέψει τα πράγματά του. Τον απελευθέρωσαν…

Μόλις όμως ο χαρούμενος και ανανεωμένος νεαρός διάβηκε το κατώφλι της τρομακτικής φυλακής, τον υποχρέωσαν να γυρίσει πίσω γελώντας σαδιστικά και τον οδήγησαν στο τόπο της εκτέλεσης…
Παρόμοια γεγονότα, θα πρέπει να σκεφτούμε, πως είναι δεκάδες και εκατοντάδες. Η επιτροπή διερεύνησης των αιμοσταγών εγκλημάτων των αντρών της ΤΣΕ.ΚΑ, θα πρέπει να τις αποκαλύψεις, να τις συγκεντρώσει σε μία ενιαία υπόθεση και να μας παρουσιάσει πλήρη εικόνα της «δουλειάς» της Ιεράς εξέτασης της σοβιετικής Οπρίτσινα.
Μιχ. Μπ.

[ΙΙ]

Εκείνο που συγκλονίζει στη «δουλειά» των αντρών της ΤΣΕ.ΚΑ., δεν είναι τόσο η προσήκουσα σε αυτούς εκλεπτυσμένη σαδιστική σκληρότητα. Συγκλονίζει κυρίως το κοινό χαρακτηριστικό της εξαιρετικής κυνικότητας απέναντι σε ζωντανούς ανθρώπους. Στα μάτια των αριστοτεχνών της ΤΣΕ.ΚΑ, δεν υπήρχε τίποτα φτηνότερο από την ανθρώπινη ζωή.

Σύμφωνα με μαρτυρίες προσώπων, οι οποίοι βρέθηκαν στην ΤΣΕ.ΚΑ, δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις όταν εκτελούνταν άνθρωποι απλά και μόνο για να στρογγυλοποιηθούν οι αριθμοί, για να έχουν μονό αριθμό κ.λπ.

Ιδιαίτερα συχνά ήταν τα περιστατικά, κατά τα οποία οι κρατούμενοι εκτελούνταν πριν καν ανακριθούν. Υπήρξαν περιπτώσεις, όταν ο κρατούμενος έμενε προφυλακισμένος για ένα ενάμιση μήνα στην απομόνωση, κανείς δεν τον ανέκρινε, κανείς δεν θυμόταν την ύπαρξή του, μέχρι μία ωραία ημέρα, αναπάντεχα τον καλούσαν και τον πήγαιναν για καθάρισμα…

Στις γραμματείες της ΤΣΕ.ΚΑ. τηρούσαν μονίμως δύο βιβλία, το ένα εκ των οποίων ονομαζόταν «Βιβλίο προσέλευσης» και το δεύτερο «Βιβλίο εξόδου». Στο πρώτο κατέγραφαν τα επίθετα των συλληφθέντων κατά την άφιξή τους, στο δεύτερο τα επίθετα των προσώπων που εκτελέστηκαν με εντολή της Έκτακτης Επιτροπής. Εντελώς διαφορετικά γινόταν η καταγραφή των απελευθερωμένων. Αντίστοιχα, στην αργκό των δημίων της ΤΣΕ.ΚΑ, δεν υπήρχε η λέξη «τουφεκισμός»∙ αντί γι’ αυτή χρησιμοποιούσαν τη λέξη «δαπανήθηκαν»: ο τάδε δαπανήθηκε, τον «δαπάνησαν» κ.λπ.

Υπήρξαν περιπτώσεις στα σοβιετικά κολαστήρια, εκτελέσεων «κατά λάθος». Μία τέτοια μοιραία υπόθεση, για παράδειγμα, σύμφωνα με μαρτυρίες συγγενών του, ήταν η εκτέλεση του Ουκρανού δασκάλου από την επαρχία Βασιλκόφσκι, του Αντόν Προυσάτσενκο, αντί για τον συνεπώνυμό του Αντρέι Προυσάτσενκο, ο οποίος ήταν κατηγορούμενος για ληστείες.

Στην Εβραία χωρική Ντόρφμαν η «κεντρική εκτελεστική επιτροπή» χορήγησε βεβαίωση ότι μόνο αυτή έχει «το δικαιώματα να λαμβάνει εφάπαξ επίδομα από το σοβιετικό ταμείο ύψους 5.000 ρουβλίων, εφόσον ο σύζυγός της εκτελέστηκε τυχαία (sic!)» από την Έκτακτη Επιτροπή του κυβερνείου του Κιέβου. Ο Ντόρφμαν είχε συλληφθεί με την κατηγορία της μαύρης αγοράς «τσαρικών» χρημάτων και εκτελέστηκε αντί για κάποιον Ντόρστμαν, Γερμανό άποικο, ο οποίος κατηγορείτο για συμμετοχή σε μία από τις ανταρτικές ομάδες στην Βολίν. Το λάθος διορθώθηκε αμέσως μετά τον εντοπισμό του και η απόφαση εκτελέστηκε, μόνο που αυτή τη φορά τουφέκισαν τον πραγματικό Ντόρστμαν.

Θα είμαστε, εξάλλου, δίκαιοι, αν πούμε ότι τα ανθρώπινα κεφάλια ήταν κάτι που δεν είχαν ιδιαίτερα αξία για την Έκτακτη Επιτροπή. Όταν μία μονάδα ερυθροφρουρών της ΤΣΕ.ΚΑ, αρνήθηκε να εκτελέσει τις θανατικές ποινές που αποφάσισε η διοίκησή της, δημιουργήθηκε ειδική ομάδα εκτελεστών, στην οποία συμμετείχαν κατά κύριο λόγο Λιθουανοί και Κινέζοι, μεταξύ δε αυτών και τέσσερις γυναίκες: η «διαβόητη» Ρόζα Σβαρτς, κάποια Γιεγκόροβα και δυο Λιθουανές, τα επίθετα των οποίων προς το παρόν παραμένουν άγνωστα. Οι αιμοσταγείς «εμπειρογνώμονες» έλαβαν από 100 ρούβλια για κάθε κεφάλι και ανάμεσα τους υπήρχαν ορισμένοι που κατάφερναν μέσα σε μία νύχτα να «κερδίζουν» από 1000 μέχρι 1500 ρούβλια. Ορισμένοι κρατούμενοι ανέφεραν τον Κινέζο Νιαν Τσου, ο οποίος με αυτή την «εργασία» κατάφερε να συγκεντρώσει ένα αρκετά μεγάλο κεφάλαιο. Αξίζει της προσοχής μας και μία νέα για την εποχή μας, αλλά γνωστή ιστορία του Μεσαίωνα, ιστορία της Ιεράς εξέτασης, η διαδικασία της έρευνας που εφαρμόζονταν ευρέως από τους ανακριτές της ΤΣΕ.ΚΑ. Η κατηγορία απαγγέλλονταν όχι μόνο για την μία ή την άλλη πράξη, όχι μόνο για την απόπειρα ή για την διαπιστωμένη πρόθεση, αλλά και για ανύπαρκτα εγκλήματα, τα οποία, σύμφωνα με ορισμένες προτάσεις, «θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν» από το συγκεκριμένο πρόσωπο.

*

[Μετάφραση από τα ρωσικά ©Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδηςstepamag.com

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός — περί του «δημοκρατικού» φοιτητικού συνδικαλισμού

01/12/2019 § Σχολιάστε

42.

Σχόλιο εκ βαθέων, για τα αίσχη του «δημοκρατικού» φοιτητικού συνδικαλισμού και των περίφημων «συνελεύσεων»

Ξύλο-Προπηλακισμοί-Φασαρία. Με 99% βεβαιότητα όταν πέσει η πρώτη γροθιά και δεις το πρώτο αίμα να φεύγει από δόντια και να σκάει στον πίνακα, πας προς την έξοδο και αφήνεις τα κομματόσκυλα να κοπανιούνται μόνα τους.

Όσον αφορά τις φοιτητικές συνελεύσεις μερικά πράγματα, για το τι γινόταν και τι γίνεται. Έζησα από κοντά τις πολύ θερμές και ενίοτε εκτός ορίων συνελεύσεις την περίοδο του Αρσένη. Μετά ως μεταπτυχιακός, ερευνητής και υ.δ στις συνελεύσεις έμπαινα μόνο ως παρατηρητής βέβαια ή μπορούσα να ψιλοπαρακολουθώ απέξω.

Δυστυχώς απο το 95 -και φαντάζομαι από πολύ πιο πριν- τα πράγματα, οι συμπεριφορές, οι «παρατάξεις» και οι ατάκες τους είναι τόσο ίδιες που μερικές φορές αναρωτιέμαι αν δεν υπάρχουν καμία 100ρια αθάνατοι ινστρούχτορες σα συμβούλιο βαμπίρ από πίσω που τους ελέγχουν όλους αυτούς -και όταν λέω όλους, εννοώ όλων των κομματικών και όχι ιδεολογικών αποχρώσεων-. Τέλος πάντων ήδη μακρυγορώ και δεν έχω πει ακόμα αυτά που θέλω..

Υπάρχουν αρκετές τακτικές για να «κερδίσεις» μια συνέλευση, υπάρχουν και αρκετές τακτικές για να κάνεις τελικά ο,τι θες εσύ, άσχετα με το τι ψηφίζει η συνέλευση. Προσφιλέστατη τακτική πολλών παρατάξεων, κυρίως της μονίμως επαναστατημένης πτέρυγας, είναι η μεγάλη καθυστέρηση. Ξεκινάμε τη συνέλευση στις 12 το μεσημέρι, τραβάμε μέχρι εκεί που δεν παίρνει με ατέλειωτους βερμπαλισμούς, συνδικαλοκατηχήσεις, δικολαβίστικες εγκλήσεις-αντεγκλήσεις, ατέλειωτες συζητήσεις άσχετες με το φλέγον ζήτημα της κατάληψης -πχ. θυμάμαι 2ωρη κατήχηση για τις βιολογικές φυτείες καφέ στην επαρχία Χ του Μεξικού- και κατά τις 7 το απόγευμα ο κόσμος έχει ψιλοσπάσει και έχουν μείνει συνήθως μονο οι «οπαδοί». Εκεί τα πράγματα είναι πιο διαχειρίσιμα και ίσως μας κάτσει η κατάληψη.

Άλλη τακτική είναι το καβάτζωμα των πρωτοετών. Με διάφορους τρόπους. Οι πρωτοετείς που έχουν συνηθίσει τις καταλήψεις στο σχολείο, οι οποίες δεν έχουν καμία συνέπεια, έρχονται τίγκα στη χαρά που θα χάσουν μάθημα, οπότε με ένα σχετικό παραμυθάκι πείθονται πιο εύκολα. Μετά κοπανάνε τα κεφάλια τους στις διπλοτριπλές εξεταστικές αλλά τότε είνια αργά.

Περνάμε στα επικίνδυνα τώρα.
Ξύλο-Προπηλακισμοί-Φασαρία. Με 99% βεβαιότητα όταν πέσει η πρώτη γροθιά και δεις το πρώτο αίμα να φεύγει από δόντια και να σκάει στον πίνακα, πας προς την έξοδο και αφήνεις τα κομματόσκυλα να κοπανιούνται μόνα τους. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος και πιο σύντομος (έχουμε και την τακτική της καθυστέρησης που αναφέρθηκε παραπάνω) για να φύγει κόσμος που δε θες να ψηφίσει. Και μερικές φορές να έρθει κόσμος που ΘΕΣ να ψηφίσει. Ναι, ΑΣΧΕΤΟΣ κόσμος με τη σχολή και τους φοιτητές της. Το αν μπορέσεις να τους βρεις, να ζητήσεις να φύγουν κλπ είναι άλλο ζήτημα. Δεν πιάνει πάντα, ειδικά όταν απέναντί σου έχεις έναν συρφετό σταυροφόρων που ήδη έχουν ρίξει τις πρώτες κατραπακιές και ψάχνουν αιρετικούς να κάψουν. Στο συγκεκριμένο γεγονός που έχω ως παράδειγμα στο μυαλό μου από τη σχολή μου π.χ πρώτα ένα μέλος παράταξης Χ σηκώθηκε και χτύπησε *πραγματικά* στο άσχετο έναν ομιλητή της ΠΑΣΠ, έγινε η αναμπουμπούλα, έφυγε το 80% του κόσμου απο το αμφιθέατρο και ξαφνικά βρέθηκαν καμια 30ρια «από μεγάλα έτη» που κανείς δεν είχε ξαναδεί, να ψηφίσουν για κατάληψη. (Τελικά δεν τους πέρασε..)

Ένα από τα τελευταία καταφύγια βέβαια είναι το στεγνό γράψιμο σε παλαιά υποδηματα του αποτελέσματος της ψηφοφορίας και η κατάληψη, άσχετα τι ψηφίστηκε. Υπάρχουν σε πλείστες σχολές παραδείγματα ψηφοφοριών για λήξη κατάληψης με >50 μην πω και 100 ψηφους διαφορά, που αγνοήθηκαν παντελώς και η κατάληψη συνεχίστηκε. Και ξέρετε γιατί; γιατί άντε βγαλτους έξω άμα έχεις κότσια. Για αυτό.

Τώρα θα μου πεις, τι κάνατε εσείς ρε φιλαράκι; Και θα σου απαντήσω ανερυθρίαστα, «τίποτα». Ψηφίζαμε κατά συνείδηση. Όταν γινόταν φασαρία, φυγαδεύαμε τις κοπέλες και μέναμε μπας και σώσουμε τίποτα. Και σώσαμε μερικές φορές την κατάσταση -και ξεκαθαρίζω για να μη μείνει αμφιβολία- πάντα στο πνεύμα της σωστής δημοκρατικής διαδικασίας την οποία σεβόμασταν αρκετός κόσμος. Δεν θα χα πρόβλημα να κάνουμε κατάληψη 2 χρόνια αν το υποστήριζε μια πλειοψηφία. Δεν μπορούσα να δεχτώ κατάληψη μισής ώρας αν την οργάνωναν 4 άτομα με 10000 «φίλους» τους εκτός σχολής. Η πανεπιστημιακή κοινότητα ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ να προστατέψει το πανεπιστήμιο από τέτοιους ανθρώπους. Έχει αποδειχτεί δεκαετίες τώρα. Ντρέπομαι που το λέω ως ενεργό μέλος της, αλλά ΔΕ ΜΠΟΡΩ να τους αντισταθώ. Ούτε όταν με πετάνε έξω από το γραφείο μου όπου δουλεύω χωρίς να ενοχλώ κανέναν. Έχω πεταχτεί στα-όρια-του-βιαίως έξω από 20χρονους στρατάρχες. Έχω απειληθεί, μου χουν κλέψει εννοείται το pc και τους σκληρούς με το backup κατά τη διάρκεια κατάληψης και «πάρτι» και μετά κάναν τους χαζούς ότι αυτοί δεν έκαναν τίποτα κλπ.. πολλή βρώμα, πολλή δυσωδία.

Και η κατακλείδα είναι ότι στα 19 χρόνια που χω μέσα-έξω στο πανεπιστήμιο, αυτοί που πλήττουν περισσότερο την ελεύθερη διακίνηση ιδεών είναι οι ίδιοι που κόπτονται για αυτή. (να είχε έρθει κανείς από τους γνωστούς μου επαναστάτες να κάνει έρευνα μετά την αποφοίτηση και τι στον κοσμο.. Όλοι στο ιδιωτικό φροντιστήριο είναι.. α ναι, ένας μεγαλοαναρχικός μας είναι και χρηματιστής στο Λονδίνο. μεγάλα γέλια)

Το πρόβλημα του φοιτητικού συνδικαλισμού είναι πολυσύνθετο και δεν έχω το κατάλληλο κοινωνιολογικό επιστημονικό υπόβαθρο για να το αναλύσω.
Οι γνωστοί «συστημικοί» δαπιτο/πασπιτες κλπ είναι μια κατηγορία μόνοι τους, αλλά σπάνια είναι βίαιοι. Ναι έχουν εμπλακεί σε διάφορες καταστάσεις, έχουν έρθει και μερικοί μπραβοειδείς γορίλες κατά καιρούς σε εκλογές κλπ, αλλά ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ δεν τους είδα ποτέ ως επικίνδυνους να με πλακώσουν στο ξύλο αν διαφωνήσω. Το παράσημο του «φλώρου» δεν το έχουν άδικα.
Έχουν τις φωλιές τους λερωμένες με άλλους τρόπους, εξίσου χυδαίους με τους «άλλους». (Βέβαια μη νομίσει κανείς ότι οι «της επανάστασης» δεν περνάνε μαθήματα στη ζούλα όπως οι δαπιτες και οι πασπίτες γιατί θα πέσει από πολλά σύννεφα. )

Το ξαναλέω για εμπέδωση: Μαθήματα από συμφωνίες με καθηγητές , ναι φιλικές συμφωνίες, δεν περνάνε στη ζούλα μόνο οι δαπιτοπασπίτες. (bonus, μερικοί περνάνε μαθήματα μετά από απειλές γιατί κανείς καθηγητής δε θα διακινδυνεύσει κάψιμο αυτοκινήτου ή ξυλοφόρτωμα, ενώ μπορεί απλά να βάλει ένα ρημαδο-πέντε στον αγωνισταρά που τον απειλεί με την παρέα του).

Πάμε παρακάτω.
Εξίσου ακίνδυνοι όσον αφορά τη βία προς πάσα κατεύθυνση ήταν -τουλάχιστον όταν ήμουν προπτυχιακός- οι εκπρόσωποι της ΠΚΣ (ΚΚΕ δηλαδή).

Τα παιδιά είχαν την ιδεολογία τους, μπορεί μερικοί να ήταν υπέρ του δέοντος πιστοί και δογματικοί, αλλά απέφευγαν εντός σχολών να δημιουργούν μπάχαλα.

Είτε είχαν πλειοψηφικό ρεύμα σε μια σχολή (όπως π.χ στο φυσικό του ΑΠΘ, γνωστή σχολή με ισχυρότατη εκπροσώπηση ΠΚΣ) είτε όχι.

ΚΝΑΤ κλπ, μόνο σε μεγάλες συγκεντρώσεις και εκτός πανεπιστημίου κυρίως. Εντός, θα λεγα ότι ήταν πολύ ήσυχοι, εκτός αν μετά από τόσα χρόνια μου διαφεύγει κάτι που θα πρεπε να θυμάμαι. (Κάτι μου τσιγκλάει τη μνήμη για ένα γομαροειδές στο βιολογικό, αλλά δε θυμάμαι αρκετά για να πω κάτι συγκεκριμένο).

Στο ΑΠΘ λοιπον, το πρόβλημα το δημιουργούσε η τοτε εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Που -συγχωρείστε μου την έκφραση- ανάθεμά με και αν ήξερε κανείς σε πόσα παρακλάδια ήταν χωρισμένη. (Enter Χάρι Κλυν ατακες με μλ-κκε, μου-κκε-λου, λου-κκε-μου κλπ). Κύριο ρευμα τους τα παιδια του ΝΑΡ, των ΕΑΑΚ δηλαδή.(Ελπιζω να μην κανω λαθος στη συσχετιση). Απο κει και περα ειχαμε την ΟΚΔΕ (Οργανωση Κομμουνιστών Διεθνιστων Ελλάδος), κάτι ΣΕΚ, και ενα εκατομμυριο αλλα αρκτικόλεξα που κανεις δεν τα θυμαται πια. Στο σωρό βάλτε και τους αναρχίζοντες/αναρχικους. Με τα περίφημα στέκια τους.

Όπου στέκι εντός πανεπιστημίου=Πάμε και καταλαμβάνουμε με το στανιό και εσαεί ένα χώρο στο πανεπιστήμιο και τον βαφτίζουμε δικό μας. Η είσοδος επιτρέπεται στους φοιτητές μεν (αλλά εντάξει, να μαστε σοβαροί, μόνο οι «δικοί» μας και οι υποψήφιοι δικοί μας μπαίνουν χωρίς κίνδυνο). Επισης με κάποιο τρόπο έχουμε και κλειδιά από διάφορες αίθουσες και εργαστήρια εντός κτιρίων (βλέπε «Στέκι Βιολογικού ΑΠΘ») από τις οποίες ως δια μαγείας και εντελώς τυχαία που και που λείπαν και τίποτα όργανα, κανα pc, κανας προβολέας, τέτοια (βλεπε και στέκι φιλοσοφικης ΕΚΠΑ). Τα «στεκια» λοιπόν είναι αίθουσες οι οποιες ειναι του πανεπιστημίου, αλλά κάποιοι -φυσικά όχι μονο φοιτητές αλλά και εξωτερικοί παράγοντες- τις οικειοποιούνται με τη γελοία δικαιολογία οτι τις «ανοίγουν» στο λαό. Στην πραγματικότητα είναι κάτι σαν κλειστές λέσχες για τα μέλη του πολιτκού τους κύκλου. Ας μην κοροϊδευόμαστε και κρυβόμαστε πίσω από δάχτυλα, ΔΕΝ είναι για ΌΛΟ το λαό αυτά, είναι για το ΔΙΚΟ τους το λαό.

Τα παλικάρια αυτά λοιπόν είναι οι λεγόμενοι επαγγελματίες επαναστάτες. Δεν είχαμε δει σχεδόν ποτε κανέναν τους σε αμφιθέατρο.

Μαλιστα ανέκδοτο της σχολής μας ήταν η… αρχηγός τους η οποια εβγαζε πυρινους λόγους επι Αρσένη ότι οι γονείς της δεν ειχαν λεφτα να τη σπουδαζουν και επρεπε να παρει πτυχιο σύντομα και οχι να της εντατικοποιουν τις σπουδες κλπ. Και τότε σηκωθηκε συμφοιτητης μας και της  υπενθύμισε οτι είμαστε στο 1997, εκείνη είχε περάσει το 1987 και μάλλον δεν έφταιγε ο Αρσενης που δεν έπαιρνε πτυχιο. (Φυσικά ο συμφοιτητής μας κινδύνεψε για λίγο αλλά ήταν τόσο «μάγκας» στο παρουσιαστικό και στον αέρα που δεν του κόλλησε κανεις) (και δεν εννοώ ότι ήταν ντουβάρι γυμναστηρίου. Ήταν 1.70 ανθρωπος, 30 κιλα μαζι με τα γυαλια.)

Μπορεί να μην πατούσαν στο αμφιθέατρο (εκτός από όταν ήταν να διακόψουν μάθημα για κάποιο λόγο) αλλά ήταν πολύ ενεργοί «στην πάλη».

Παντα πάλευαν. Πάντα με λάθος τρόπο. ΤΟΝ τρόπο του σταυροφόρου. Ή του Γιωργάκη του Μπους. «Αν δεν είσαι μαζί μας είσαι εναντίον μας, οπότε στην πυρά».
Και όταν το καναν με απλά βρισίδια ήταν καλά. Και αστείο μπορώ να πω. Καμιά φορά όμως ερχόντουσαν οι φίλοι τους με τα κράνη, έτσι για να επιβάλλουν την τάξη στους άπιστους. Ωραίες εποχές.

Κάπως έτσι είναι και τώρα, μη νομίζετε. Κανείς πιο φανατικός από τους πιστούς. Και έτσι πραγματικά λειτουργούν ακομα. Τους βλέπω και στο ΕΜΠ. Ίδια συμπεριφορά. Σταυροφορία. Χωρίς διάλογο. Ποτέ διάλογο. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να διαφωνείς, αλλιώς είσαι φασίστας, πουλημένος κλπ και προφανώς σου αξίζει η τιμωρία (που θα σου ρθει σε λίγο). Αυτά από αυτούς που κόπτονται για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Αρκεί να είναι οι δικές τους.

Α και όταν εννοούμε ελεύθερη διακίνηση ιδεών, δεν εννοούμε τις επιστημονικές εργασίες. Εννοούμε το «πολιτικό γίγνεσθαι» παναθεμα τους.

Αν πεις ότι κάνεις επιστημονική εργασία σου αρχίζουν τα «κουβάλα τον προτζέκτορα να σε κανουν λεκτορα», «να ψοφησετε καριερίστες» και τα γνωστά.

Φυσικά εμείς όσο μπορούμε τους αποφεύγουμε. Στις καταλήψεις μπαίνουμε στα γραφεία μας κρυφά και κλειδωνόμαστε να γράψουμε το διδακτορικό μας. (γιατί αλλιώς ναι, ΘΑ ΜΑΣ ΔΕΙΡΟΥΝ , όσο πιο καθαρα να το πω. ). Ναι ειμαστε μεγάλοι άνθρωποι που πηδάμε κάγκελα και μπαίνουμε από παράθυρα για να μη μας πλακώσουν στο ξύλο 20χρονοι. Τους οποίους δεν εμποδίζουμε στο θεάρεστο έργο τους με αυτή μας την πράξη, σημειωτέον αυτό ε..

Μπαίνουμε από παράθυρα για να κάνουμε έρευνα και μας εμποδίζουν αυτοί που υπερασπίζονται με «αγώνες» την ίδια της την υπόσταση. Ειρωνεία ε;

Κακεντρεχείς εις θα μπορούσε να πει «ποιος χέστηκε για την έρευνά σου ρε ασήμαντε» και θα χε δίκιο.

Ένας μόνο  αρκεί να «χέστηκε» για την έρευνά μου και αυτός είμαι έστω εγώ. Και αυτό αρκεί για να έχω το ρημάδι το δικαίωμα μέσα στο πανεπιστήμιο που του χω αφιερώσει 20 χρόνια από τη ρημάδα τη ζωή μου μέχρι τώρα -και σκοπεύω να του αφιερώσω και τα υπόλοιπα- να μπορώ να κάνω τη μούρλα μου ανεμπόδιστος.

Και σεις με εμποδίζετε κύριοι ενώ εγώ δε σας εμπόδισα ποτέ. Και σεις σηκώνετε χέρι επάνω μου, εσείς μου καίτε το γραφείο, μου κλέβετε ολόκληρο εργαστήριο και μου ουριάζετε με κατακόκκινα πρόσωπα και φλέβες να πετάμε ότι «δε νοιάζομαι για το δημόσιο πανεπιστήμιο».

Η μοναδική σας προσφορά στο πανεπιστήμιο είναι οι αφίσες και οι καταλήψεις. Και αυτό δεν αρκεί. Δεν αγαπάτε το πανεπιστήμιο. Να το οικειοποιηθείτε θέλετε. Τι θα το κάνετε μετά, ιδέα δεν έχω. Ούτε την έρευνα και τη διακίνηση ιδεών αγαπάτε, μη γελιόμαστε. Αν τις αγαπούσατε, θα λιώνατε δίπλα μας στο εργαστήριο μέχρι τις 11 το βράδυ παραμονή πρωτοχρονιάς. (αξέχαστο 2011 και 2012. 20 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα φύγαμε, κάναμε πρωτοχρονια στο παρα πεντε). Θα λιώνατε και Σάββατο και Κυριακή και Πάσχα ακόμα. (δε λιώσατε, ξέρω, εκεί ήμουν. Λείπατε).

*

ΥΓ: ούτε οι Φορτσάκηδες είναι λύση, δυστυχώς.

*
[Α’ δημοσίευση]

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός — Στοπ Γκούλαγκ

09/11/2019 § Σχολιάστε

41.

Ανήμερα της επετείου της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου, Ρώσοι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επέλεξαν να κρεμάσουν ένα πανό στη γέφυρα απέναντι από το Κρεμλίνο με τις φωτογραφίες των σημερινών πολιτικών κρατουμένων στη Ρωσία και με το σύνθημα «Σταματήστε τα Γκουλάγκ!»
Εκεί, όπου ο ακτιβισμός έχει κόστος βαρύ. Με σεβασμό τους χαιρετώ!

*

Από τον τοίχο του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη στο facebook

Where Am I?

You are currently browsing the όνειρα καπνός category at αγριμολογος.