[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός·

04/06/2019 § Σχολιάστε

34.

Σαν σήμερα: Η σφαγή των φοιτητών στην πλατεία Τιεν Αν Μεν
Η ειρηνική διαδήλωση που πνίγηκε στο αίμα

Στις 4 Ιουνίου του 1989, οι φοιτητές στην Κίνα ήταν ήδη αρκετές μέρες στους δρόμους, με κύριο αίτημα τους την χορήγηση πολιτικών ελευθεριών. Ο κινεζικός στρατός όμως εκείνη την ημέρα έπνιξε στο αίμα την διαδήλωση τους, με το βίαιο αυτό περιστατικό να μένει στην ιστορία ως η «Σφαγή της Πλατείας Τιεν Αν Μεν». Η πιο συγκλονιστική στιγμή της ημέρας ήταν όταν ένας φοιτητής στάθηκε μπροστά στο τανκ, σταματώντας την πορεία του…

Μετά τον θάνατο του Μάο, οι διάδοχοί του προχώρησαν σε μεταρρυθμίσεις, κυρίως στην οικονομία της χώρας. Η πιο φιλελεύθερη στροφή της τελευταίας οδήγησε στην αλλαγή των ορίων του Κομμουνιστικού καθεστώτος. Ωστόσο, οι μεταρρυθμίσεις μέσα από το σύνθημα «η οικονομία έχει τον πρώτο λόγο», περιορίστηκαν σε αυτήν, με τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις να είναι απειροελάχιστες, υπό των φόβο των συντηρητικών του κόμματος.

Παρόλο που το μονοκομματικό μοντέλο παρέμενε, οι πιέσεις ήταν πολλές. Ο εκσυγχρονισμός έγινε σε τέσσερις τομείς, στην γεωργία, την βιομηχανία, την άμυνα και την τεχνολογία. Ολόκληρη την δεκαετία του ’80, η κριτική στο κόμμα αυξήθηκε, με τις διαδηλώσεις από τα μέσα τις δεκαετίας να είναι συχνές.

Ο ηγέτης της χώρας Ντεγκ Σιαπινγκ, απέπεμψε τον γραμματέα του Κόμματος Χου Γιαομπανγκ, με τους συντηρητικούς κύκλους να βρίσκουν ευκαιρία για εκστρατεία, εναντίον της «πνευματικής μόλυνσης» και της «διάβρωσης από τις ιδέες της μπουρζουαζίας».

Στις 14 Απριλίου του 1989, ο Γιαομπαγνγκ πέθανε από καρδιακή προσβολή. Οι φοιτητές κατέλαβαν την πλατεία Τιεν Αν Μεν ζητώντας αύξηση των πολιτικών ελευθεριών, φωνάζοντας συνθήματα υπέρ της δημοκρατίας. Λίγες μέρες αργότερα, η εργατική τάξη ενώθηκε μαζί τους και τα αιτήματα απέκτησαν πιο βροντερή φωνή. Το κίνημα εξαπλώθηκε σε πολλές πόλεις.

Η Τιεν Αν Μεν («πλατεία Ουράνιας Γαλήνης»), βρίσκεται δίπλα από την «Απαγορευμένη Πόλη», ένα συμβολικό μέρος για την Κίνα. Γι’ αυτό τον Μάιο του 1989, ο γενικός γραμματέας του κόμματος Ζάο Ζιγιανγκ, υποσχέθηκε διάλογο με τους φοιτητές. Οι φοιτητές συνέχισαν να διαδηλώνουν ειρηνικά. Η κυβέρνηση όμως ήθελε να σταματήσει αυτή η παρατεταμένη πολιτική κρίση.

Στις 3 Ιουνίου, προειδοποίησε, μέσω της τηλεόρασης, τους πολίτες να μείνουν στα σπίτια τους. Στις 4 Ιουνίου 50 τανκς και 300.000 στρατιώτες βγήκαν στους δρόμους και κατευθύνθηκαν στην πλατεία Τιεν Αν Μεν. Κάποιοι αποχώρησαν, όμως οι περισσότεροι έμειναν στην θέση τους. Οι πυροβολισμοί δεν άργησαν να ακουστούν. Οι φοιτητές απάντησαν με μολότοφ και πέτρες και οι στρατιώτες με περισσότερα πυρά. Οι αρχές ανέφεραν πως οι νεκροί έφτασαν τους 241. Ο Ερυθρός Σταυρός της Κίνας έκανε λόγο για 2.400 νεκρούς. Η προπαγάνδα που ακολούθησε για εκείνη τη ημέρα δεν είχε τέλος. Οι συλλήψεις ήταν χιλιάδες και κάποιοι από τους συλληφθέντες εκτελέστηκαν.

Η πιο συγκλονιστική στιγμή συνέβη την επόμενη μέρα, όταν ένας άντρας, που κρατούσε δυο τσάντες, στάθηκε μπροστά στα τανκς. Για μερικά λεπτά προσπαθούσε να σταματήσει, ενώ κάποια στιγμή ανέβηκε στο τανκ, με σκοπό να μιλήσει στον οδηγό. Κάποιοι τον απομάκρυναν. Κανένας δεν ξέρει τι ακριβώς του συνέβη από τότε. Η κάμερα του Jeff Widener, ο οποίος βρισκόταν στον έκτο όροφο του ξενοδοχείο κατάφερε να απαθανατίσει το περιστατικό. Η φωτογραφία ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο και ο άγνωστος άντρας έγινε σύμβολο αντίστασης κατά του απολυταρχικού καθεστώτος.

 

ΥΓ: υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που ακόμα διαβάζουν και λατρεύουν τον ανορθολογισμό στα βιβλία του Alain Badiou —Τα φιλοσοφικά κείμενα του εν λόγω «φιλοσόφου», είναι ακατανόητα, γεμάτα ανεδαφική λογόρροια, καταχρώντας τις τεχνικές της γραφής που περιορίζουν εντέχνως, την «ουσία» με περίπλοκες υποτίθεται σε… βάθος my ass-συζητήσεις.

 

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

Advertisements

[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός·

02/06/2019 § Σχολιάστε

33.

Οκτώβριος 2012. Το τελευταίο χάλκινο άγαλμα του Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν γκρεμίζεται στην Ουλάν Μπατόρ, Μογγολία (based on a photo by Getty Images)

 

Βασίλης Λαλιώτης: Τέλος Εποχής

Σαν είδε γκρεμισμένους τους ανδριάντες στην τηλεόραση
θυμήθηκε τον καθοδηγητή του που ‘λεγε: Θα δείξει η ζωή
Η ζωή έδειξε, τον δικαιώνει, μα δικαίωση πικρή.
Είδε σχεδόν ντοκυμανταίρ τα χρόνια του
από την πρώτη επαφή ως τη διαγραφή
κι έπιασε πάλι ρίζες μέσα του η οργή.

Κανάγιες! γραμματείς και διαφωτιστές πουλάτε τώρα
το μέλλον του κόσμου της λιανικής στις ασφαλιστικές.

Και όχι πως δεν ήταν θετικό το πέρασμα:
του έμεινε η αυτομόρφωση κι αυτή
η αγάπη για τους δίσκους κλασσικής
αυτά έξω από την οργάνωση που θα τα συναντούσε.
Πάλι καλά που τέλειωσε και τα λογιστικά
πληρώνει και το δάνειο, πες ένα νοίκι.

Τώρα τους βλέπει κάποια βράδια στην τηλεόραση
σε γκρεμισμένους ανδριάντες πλάι ατσαλάκωτοι
πιο γρήγοροι όπως πάντα πάλι μες στα πράγματα
παρθένες της συνενοχής και αναβαπτισμένοι
κι εκείνος πάλι “ώριμο τέκνο της οργής”

Κι όπως του δείχνει η ζωή τον παίρνει ο ύπνος
στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση.

*
σχόλιο του ©Βασίλη Λαλιώτη:

Αριστερή μελαγχολία κι άλλες παπαριές…
αν είχατε ίχνος αριστεροσύνης αυτό θα ήταν
σουξέ από το 95 που γράφτηκε. … 🙂

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

[ο Θρίαμβος του ευτελούς·

26/04/2019 § Σχολιάστε

Το Τέλος
και των τελευταίων ψευδαισθήσεων

©Δημήτρης Χαντζόπουλος, Καθημερινή 25.4.2019

η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός·

12/02/2019 § Σχολιάστε

32.

photo ©nypost.com

Σλάβοϊ Ζίζεκ: Εγχειρίδια για να κόψουμε τους όρχεις του καπιταλισμού

Ο ©Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης γράφει στο Αthens Review of Books για τον «ριζοσπάστη διασκεδαστή»

«Ο σύγχρονος φιλόσοφος που δεν ένιωσε
ποτέ σαν τσαρλατάνος είναι τόσο ελαφρόμυαλος
που το έργο του πιθανόν και δεν αξίζει να διαβαστεί».
Λέσεκ Κολακόφσκι

O Σλοβένος φιλόσοφος και ψυχαναλυτής που αυτοπροσδιορίζεται ότι ανήκει στη «ριζοσπαστική αριστερά» μιλάει για όλα και για όλους με τη βεβαιότητα ότι έχει απαντήσεις στα πάντα· οι ατάκες του, τα ανέκδοτά του, οι παραδοξολογίες του δεν χαρακτηρίζουν το πρόσωπο ενός φιλοσόφου, αντίθετα τον κατατάσσουν στην κατηγορία του δημαγωγού, του λαϊκιστή, του ανθρώπου που κάνει επίδειξη των γνώσεών του και ικανοποιείται πολύ και ο ίδιος. Η σεμνότητα λείπει, η προσπάθεια κατανόησης του ανθρώπινου πόνου δεν υπάρχει, αντίθετα οι συμβουλές του για δράση και ανατροπή αφθονούν εκφραζόμενες με υπερβολική φλυαρία.

O Ζίζεκ δεν εκφράζει κάποια συνεκτική σκέψη, απλώς προσπαθεί μέσω της φιλοσοφικής πολυπλοκότητας και των αποσπασμάτων από διαφόρους φιλοσόφους, εκτός τόπου και χρόνου, μαζί με την επίκληση σταρ του κινηματογράφου και της τηλεόρασης να θεμελιώσει έναν άναρχο και ευρηματικό λόγο. Δεν δημιουργεί ερωτήματα, δίνει μόνο «απαντήσεις».

Το επιστημονικό και φιλοσοφικό του οπλοστάσιο δεν έχει ευρύτερη απήχηση, όμως ο λαϊκισμός του και οι «ριζοσπαστικές» αριστερές υποσχέσεις του απευθύνονται σε ένα πλατύ ακροατήριο, έμπλεο αφέλειας, αθωότητας και νεανικού πάθους.
Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι μετά απ’ όλα όσα συνέβησαν στον 20ό αιώνα, η διανοητική εντιμότητα και η θαρραλέα στάση απέναντι στις ολοκληρωτικές εξουσίες είναι το ελάχιστο που απαιτείται από τους πνευματικούς ανθρώπους. Η ανευθυνότητα και ο λαϊκισμός, με υποσχέσεις για επίγειους παραδείσους, δεν έχουν σχέση με διανοούμενους. Ο Ζίζεκ λειτουργεί ως «φιλόσοφος» του λαϊκισμού με τη βεβαιότητα που του δίνει η ιστορική ανευθυνότητα του μαρξισμού-λενινισμού, δηλαδή του σταλινισμού.

« Read the rest of this entry »

Where Am I?

You are currently browsing the όνειρα καπνός category at αγριμολογος.