αγριμολογος

Σε πολλά θέματα διαφωνώ με τον Νίκο Δήμου, δεν μπορώ όμως να αμφισβητήσω τις απόψεις του υπέρ της ελευθερίας του Λόγου. Με το παρακάτω κείμενό (περί του δικαιώματος της αποτέφρωσης) του συμφωνώ απολύτως κι εκφράζει δικαιολογημένα όχι μόνο τη δική μου αγανάκτηση, αλλά κι όσους σέβονται τις νόμιμες επιθυμίες του άλλου, του διαφορετικού.

Διαβάστε με προσοχή.

Μονοπώλιο θανάτου;

• Καλά να είναι δύσκολες οι επιλογές στη ζωή – αλλά να είναι ακόμα δυσκολότερες οι μεταθανάτιες;

• Σε αυτήν τη χώρα, όπου οι ελευθερίες όλο και στενεύουν, όπου δανειστές, πολιτικοί, συνδικαλιστές, μας πιέζουν από κάθε πλευρά, έρχονται τώρα αρχιερείς και Φαρισαίοι να μας επιβάλουν τη μεταθανάτια μοίρα μας.

• Την ιστορία ίσως την έχετε ακούσει. Ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο Μαρκόπουλου είχε αποφασίσει τη δημιουργία αποτεφρωτηρίου νεκρών. Ομόφωνα.

• (Υπενθυμίζω πως ο σχετικός νόμος έχει ψηφιστεί εδώ κι έξι χρόνια. Και όλα τα σχετικά διατάγματα, υπουργικές αποφάσεις κι ερμηνευτικές εγκύκλιοι είναι έτοιμες από καιρό).

• Αλλά ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, ο θεωρούμενος και εκσυγχρονιστής, αλλιώς αποφάσισε. Από τον άμβωνα ξεσήκωσε τους χριστιανούς να πολεμήσουν: «Με πρόφαση τα όποια οικονομικά οφέλη, εντελώς αβίαστα κάποιοι επιδιώκουν να εισαγάγουν πρωτόγνωρα ήθη, ποδοπατώντας διαχρονικές, ιερές παραδόσεις και περιφρονώντας την εκκλησιαστική μας συνείδηση».

• Πράγμα που αποδεικνύει ότι μπορεί να έχεις σπουδάσει στο Χάρβαρντ, να πήρες Ph.D. από το MIT, να έχεις διατελέσει συνεργάτης της NASA – και, παρ’ όλα αυτά, να παρεμβαίνεις στον κοσμικό χώρο ως Αγιατολάχ.

• Τι αφορά έναν ιεράρχη η ύπαρξη ενός νόμιμου δημοτικού αποτεφρωτηρίου; Έχει το μονοπώλιον του θανάτου; Τι ανακατεύεται σε θέματα του κράτους και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης; Μόνο παραινέσεις στο ποίμνιό του μπορεί να κάνει. Αλλά δεν έχει δικαίωμα να επιτίθεται στις συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες των υπόλοιπων κατοίκων της χώρας, που μπορεί να είναι άπιστοι, άθεοι ή αλλόθρησκοι. Πώς και με ποιο δικαίωμα θέλει ν’ αποφασίζει και γι’ αυτούς;

• Οι δήθεν περιβαλλοντικές επιπτώσεις είναι πρόσχημα και παραμύθι. Παντού στον κόσμο υπάρχουν τέτοιες εγκαταστάσεις κι ελέγχονται με αυστηρότατες προδιαγραφές. Άλλωστε, τόσο μεγάλη ήταν η ευαισθησία των «οικολογούντων» που δεν άφησαν τους ειδικούς επιστήμονες ούτε καν να πάρουν τον λόγο στην έκτακτη γενική συνέλευση.

• Έντρομοι μπροστά στο πολιτικό κόστος (η απειλή των πιστών: «στις επόμενες εκλογές δεν θα ξαναβρείτε ούτε τη δική σας ψήφο»), οι δημοτικοί σύμβουλοι αλλαξοπίστησαν. Ο εκβιασμός έπιασε.

• Τι χώρα είναι αυτή, όπου το κράτος είναι αδύναμο μπροστά στην Εκκλησία, όπου οι επιλογές των ανθρώπων δεν καθορίζονται από το Σύνταγμα και τους νόμους αλλά από τα θρησκευτικά πιστεύω; Είμαστε άραγε δημοκρατία ή θεοκρατία;

[από τη LIFO.GR]

Το πρώτο ουσιαστικα διαρθρωτικο μέτρο θα έπρεπε να είναι Η Δικαιοσύνη

Στον τόπο μας, το πρώτιστο αληθινά διαρθρωτικό μέτρο θα έπρεπε να είναι η ουσιαστική, δημοκρατική, λειτουργία της Δικαιοσύνης. Τα υπόλοιπα έπονται. Διότι η απαράδεκτη συμπεριφορά των λογής «αγανακτισμένων» που εκφράζουν την αίσθηση αδικίας με τη μούντζα και το γιαούρτωμα -μερικά από τα αποτελέσματα της κατάφωρης κοινωνικής αδικίας που έχουμε οριζοντίως υποστεί ως απλοί πολίτες. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ποτέ, ότι: Ο άναρχος αυτός όχλος, ήταν κάποτε –λίγο ή πολύ- σκεπτόμενοι άνθρωποι που σήμερα δεν βλέπουν κανένα να απολογείται, κυρίως να τιμωρείται. Κανείς, από τους εκατοντάδες-χιλιάδες με τα χαρακτηριστικά ενός Άκη δεν τιμωρήθηκε. Πως φτάσαμε έως εδώ. Ποιος έσφαλε. Ποιος εισέπραξε τα υπερτιμολογημένα. Ποιος και Πως κατασπατάλησε/τσέπωσε το δημόσιο χρήμα, στραγγίζοντας τον ιδρώτα μας.Ένα όνομα. Μία Τιμωρία.

Τίποτα.

photo©Jerry N. Uelsmann, 1964

Το κείμενο «Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας» δημοσιεύτηκε ολόκληρο με τις αρχικές υπογραφές χτες στο απεργιακό φύλλο της Ελευθεροτυπίας και είναι αναρτημένο στο ιστολόγιο  koindim.wordpress.com ανοιχτό σε όσες και όσους επιθυμούν να το υπογράψουν. Πρόκειται για ένα αρχικό κείμενο-πλαίσιο, πρωτοβουλία 130 διανοούμενων,  που προσδοκά να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ενός συντεταγμένου κριτικού διαλόγου και κοινωνικών παρεμβάσεων «για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας».

***

Η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται τόσο από την κρίση όσο και από τις αδιέξοδες συνταγές αντιμετώπισής της. Υποχωρούν θεσμοί που συγκροτήθηκαν μέσα από πολλούς αγώνες και θυσίες στη μεταπολεμική Ελλάδα: οι κοινωνικές ασφαλίσεις, το σύστημα δημόσιας υγείας και περίθαλψης, η εκπαίδευση, οι συγκοινωνίες, το φυσικό και αστικό περιβάλλον, η δυνατότητα ασφαλούς διαβίωσης, στοιχειώδη δημόσια αγαθά που συνιστούν την ελληνική εκδοχή ενός ήδη λειψού και απαξιωμένου κοινωνικού κράτους κατεδαφίζονται, με αποτέλεσμα η κοινωνία να οδηγείται στην ασφυξία.

Προβάλλεται εκβιαστικά το δίλημμα: λιτότητα ή χρεοκοπία; Ωστόσο, δεν πρόκειται για δίλημμα αλλά για αρνητικό άθροισμα: και λιτότητα και χρεοκοπία. Η ανά τρεις μήνες απειλή αποβολής της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι ηθικά ανοίκεια και οικονομικά καταστροφική, γιατί ενισχύει την βαριά ύφεση, μετατρέποντας την Ευρώπη σε κεντρικό παράγοντα αβεβαιότητας, οικονομικής αστάθειας και βαθέματος της κρίσης. Η ίδια η Ευρώπη διαμορφώνει τις συνθήκες ώστε η Ελλάδα να μην τηρεί τις δανειακές της υποχρεώσεις.

Κάθε μέρα γίνεται πιο φανερό ότι η συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, που κορυφώθηκε με την ψήφιση του Μνημονίου 2, δεν είναι μια πορεία διάσωσης και εξόδου ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος, αλλά μια πορεία καταστροφική, βασισμένη στην κοινωνική αδικία. Την κρίση δεν την υφίστανται όσοι εκμεταλλεύτηκαν το κράτος και το δημόσιο συμφέρον επί δεκαετίες, αλλά οι πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή επιχείρηση αναδιανομής πλούτου και ισχύος, που υπονομεύει το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, δημιουργώντας ακραίες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Ταυτόχρονα, επανεμφανίζεται δυναμικά ο εθνικισμός ενώ εντείνονται ο ρατσισμός και η ξενοφοβία.

Η ψευδώνυμη χρήση της έννοιας της «μεταρρύθμισης» είναι ενδεικτική για την αδυναμία υπέρβασης της κρίσης. Και αυτοί ακόμη που ήλπιζαν ότι η κρίση θα αποτελούσε ευκαιρία εξυγίανσης και τολμηρής θεσμικής ανανέωσης αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» διαλύουν την κοινωνία. Ο λόγος που κυριαρχούσε στο εσωτερικό και εντείνεται στο εξωτερικό είναι ηθικολογικός, τιμωρητικός και ενοχοποιητικός. Κάθε αντίρρηση και κριτική επισείει την κατηγορία του «λαϊκισμού», του «συντεχνιασμού» και του «αντιευρωπαϊσμού». Αφού πρώτα στιγματίστηκε η μεταπολίτευση και το πνεύμα δημοκρατίας που έφερε στον τόπο, παρακολουθήσαμε και τον εξαγνισμό της άκρας δεξιάς, με τη συμπερίληψή της στην κυβέρνηση. Παράλληλα, πυκνώνουν οι προτάσεις για κυβερνήσεις «αρίστων», για συνασπισμούς τεχνοκρατών που θα «σώσουν» τη χώρα. Πρόκειται για ισχυρές αντιδημοκρατικές και αυταρχικές τάσεις, που εκμεταλλεύονται, με λαϊκιστικό τρόπο, τα δικαιολογημένα αισθήματα αποτροπιασμού απέναντι στην παλιά τάξη πραγμάτων που καταρρέει. Ωστόσο, σε αντίθεση με έναν ρηχό «εθνικά υπερήφανο» λόγο εναντίον των δανειακών συμβάσεων, δεν νοσταλγούμε, βέβαια, αυτή την τάξη.

Ελλάδα και Ευρώπη βυθίζονται σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη κρίση, που δείχνει όχι μόνο τις θεσμικές αδυναμίες της Ένωσης, αλλά και τη διαχείρισή της από τις συντηρητικές ηγεσίες με νεοφιλελεύθερες συνταγές. Όσο και αν μοιάζει δύσκολο, οφείλουμε να εργαστούμε για μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη, που θα προβάλλει τις ιστορικές και πολιτικές της αξίες, δίνοντας νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση — άλλωστε, η λύση δεν μπορεί να είναι εθνική, αλλά πρέπει να ανταποκρίνεται στις διαστάσεις της ηπείρου μας, και όχι μόνο. Σήμερα ταπεινώνουν τους Έλληνες, αύριο τους υπόλοιπους λαούς, σπέρνοντας δυσπιστία και μίσος ανάμεσά τους. Πρόκειται για μια καταστροφική στιγμή στην ευρωπαϊκή ιστορία. Έτσι, η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα συνιστά πολιτικό διακύβευμα για όλη την προοδευτική Ευρώπη.

Απέναντι στον άκριτο και εντέλει ταξικό λόγο οφείλουμε να προτάξουμε την κριτική σκέψη, την καθημερινή εμπειρία και τις ανάγκες των πολιτών, ιδίως αυτών που πλήττονται άδικα από την κρίση. Όσοι και όσες υπογράφουμε το κείμενο, επιθυμούμε να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Μια μεγάλη συμπαράταξη, που θα φέρνει κοντά ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους, με στόχο να αποκαταστήσει το νόημα των λέξεων, τη δημιουργική επικοινωνία ανάμεσα σε κοινωνικούς χώρους και πολίτες με διαφορετικές εντάξεις, που συμμερίζονται τις θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας, τις συντεταγμένες δηλαδή της ιδιότητας του πολίτη σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα.

Απορρίπτοντας τη λογική του «μονόδρομου», τα ανιστόρητα στερεότυπα που ενοχοποιούν την ελληνική κοινωνία καταρρακώνοντας τη συλλογική αξιοπρέπειά μας, επιδιώκουμε να αναδείξουμε, εντός κι εκτός Ελλάδας, τις συνέπειες της κρίσης. H ελληνική κρίση είναι μέρος μιας συνολικότερης κρίσης, η οποία αλλάζει θεμελιακά την ιστορική εποχή που ζούμε. Σ’ αυτήν τη μεταιχμιακή περίοδο είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι διακυβεύονται τόσο η έννοια του κοινωνικού, όσο και η δημοκρατία και τα δικαιώματα του πολίτη.

***

e-mail για συλλογή υπογραφών: koindim@gmail.com
http://koindim.wordpress.com/