κοινωνίας | αγριμολογος

η αθλιότητα ανθίσταται

23/11/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο η αθλιότητα ανθίσταται

χαλκογραφία του Γκόγια

Η δήθεν λαϊκή (άρα φιλολαϊκή) δεξιά των κομμάτων του Λάος της ΝΔ και του Πασόκ δεν φαίνεται να θέλει να προχωρήσουν τα πράγματα ούτε προς έναν ελάχιστο εξορθολογισμό του υπάρχοντος συστήματος των κρατικοδίαιτων παρασιτικών μεταπρατών. Κρυμμένοι πίσω από την πατριωτική μάσκα της αγυρτείας συνεχίζουν στο χτίσιμο αναχωμάτων διαιώνισης του λαδώματος, των υπερτιμολογήσεων της αυθαιρεσίας, της οριζόντιας κοινωνικά διαπλοκής, ενός διαχρονικά πελατειακού κράτους. Εκεί, γαντζωμένοι στην υπάρχουσα της μεταπολίτευσης, αθλιότητα. Τα άλλοθι των «δημοψηφισμάτων» και των «υπογραφών» αρνούμενα δήθεν… εθνική υποτέλεια. Τι κι αν η πολιτική Παπανδρέου πήρε τη μορφή του Παπαδήμου, σημασία έχει η καρέκλα, το προνόμιο του οφίτσιου. Όλα τυλιγμένα σε χοντροκομμένα shows που (ελπίζω πως) δεν συγκινούν πλέον κανένα έτσι όπως δημοσίως αποδομήθηκαν. Άθλιοι. Γυμνοί, και μια Αριστερά αυτό-φιμωμένη σε απίστευτα κλισέ στεγνής διαμαρτυρίας, καθιστά απρόσιτη την όποια ελπίδα.

Θλίψη.

η ηδονοβλεπτική θέα του προσιτού

16/11/2011 § Σχολιάστε

…και όλοι οι άνθρωποι ενός μάχιμου πολιτικού της αξιοκρατίας

Παραλειπόμενα…
Η ημιμόρφωση, ο κρυφός πόθος για ταύτιση με τα θεωρούμενα μεγαλοφυή και υψηλά και μαζί με αυτόν το τραυματικό αγνάντεμα του ακατανόητου, η τρόπον τινά ηδονοβλεπτική θέα του προσιτού και ταυτόχρονα απρόσιτου, διασύρει τα άλλοτε πρωτογενή και σήμερα φετιχοποιημένα στοιχεία του πνευματικού πολιτισμού στην άπνοη περίληψη της αβασάνιστης εκλαΐκευση, στη σκονισμένη εγκυκλοπαίδεια του σαλονιού...(*)

Στην πιο μαύρη ώρα της γερμανικής κατοχής, το 1941, ο μεγάλος άγνωστος της ελληνικής κοινωνιολογίας, ο Ευάγγελος Λεμπέσης, έγραφε:

«Εις την κατηγορίαν ταύτην [βλακών ανερχομένων στην εξουσία] ανήκουν και οι “ευφυέστατοι” εκείνοι αρριβισταί πάσης φύσεως του δημοσίου βίου, οι οποίοι φρονούν ότι δεν έχει καμμίαν σημασίαν τι λέγει και τι πράττει τις σήμερον και αύριον. Διότι “εν τη συγχίσει του λαού τα πάντα λησμονούνται”, παραγνωρίζοντες οι ατυχείς το γεγονός, ότι αν τυχόν λησμονεί ο “λαός”, δεν λησμονούν όμως τα στελέχη και οι ηγέται του και ότι και αν ακόμη ολόκληρος ο λαός αποτελείται από λωποδύτας και παληανθρώπους, ο αυτός όμως ακριβώς λαός έχει την μοχθηράν αξίωσιν να μη είναι τοιούτοι οι παρ’ αυτού αναδεικνυόμενοι…»(**)

###

(*) Theodor Adorno «Θεωρία της Ημιμόρφωσης», εισαγωγή, μετάφραση Λευτέρης Αναγνώστου

(**) Ε. Λεμπέση, Η επαναστατική μάζα και η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω, Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα ⁵1992, σ. 131-132. [AR of books]

η παρέλαση. η εξέδρα. οι επίσημοι

31/10/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο η παρέλαση. η εξέδρα. οι επίσημοι

Οι παρελάσεις. Είδος παρωχημένο, δεν εξυπηρετούν παρά μόνο εθνικές φαντασιώσεις. Θα έπρεπε να καταργηθούν. Συνεχίζουν. Γίνονται. Σε πείσμα των καιρών. Σ’ αυτές συγκεντρώνονται, ή μάλλον συνωστίζονται σε κακόγουστες, πρόχειρες εξέδρες με γαλανόλευκα σημαιάκια. σημειολογικά να ανεμίζουν στους τέσσερις ανέμους, επίσημοι των διοικητικών και θρησκευτικών αρχών κατάλληλα για την περίσταση στολισμένοι με τα καλά τους κοστούμια και χρυσοποίκιλτες φούστες (ονομάζονται και ράσα), αστεία χαμόγελα όπως βεβαίως και ελάχιστα πρόσωπα σεμνά κι αμήχανα (υπάρχουν, μην ισοπεδώνουμε) που δείχνουν φανερά ότι νιώθουν άβολα σε αυτό το πανηγύρι. Είναι διαχρονικά φανερό επίσης, ότι οι πλειοψηφία των «αρχόντων» που στέκονται σε στάση προσοχής στους ήχους τη μπάντας, θεωρούν το γεγονός μιας παρέλασης ξεκομμένο από την καθημερινότητα, την ίδια άποψη έχουν και για τους θεσμούς, κι εδώ παραδόξως έχουν δίκιο, διότι οι νομοθετικοί, εκτελεστικοί και θρησκευτικοί θεσμοί ουδεμία επαφή έχουν με την πραγματικότητα του κοσμάκη, και ούτε θα το επιθυμούσαν βεβαίως –όπως αποδεικνύεται.

Οι εξέδρες. Από τις οποίες θα περάσουν τα περήφανα ένστολα ή άστολα νιάτα κι οι αξιοσέβαστοι βετεράνοι περασμένων πολέμων που όλο και λιγοστεύουν. Όταν το κάθε τμήμα της παρέλασης φτάσει μπρος τους επισήμως, δηλαδή στην εξέδρα, δίδεται το γνωστό πρόσταγμα «κεφαλή επ’ αριστερά». Εκεί οι παρελαύνοντες θα αντικρίσουν τους υπεύθυνους για όλα τα δεινά της χώρας, σου έρχεται να κλάψεις και να γελάσεις. Στην εθνικοστόλιστη εξέδρα στέκουν περήφανα αυτοί που αντιπροσωπεύουν, τις βίλες και τα πολυτελή εξοχικά, τις παράνομες καταθέσεις στο εξωτερικό, οι ιδιοκτήτες των λογής off-shores. Στην εξέδρα στέκουν οι αντιπρόσωποι του λαδώματος, των βατοπεδίων, των gay υποβρυχίων, οι υπερτιμολογήσεις, οι αντιπρόσωποι του πελατειακού κράτους. Το εγκληματικό πρόσωπο της Συγκάλυψης και της Ατιμωρησίας.

Βεβαίως και δεν συμφωνώ με τα γενικά κι αόριστα «λαέ μη σκύβεις το κεφάλι» και άλλα συνθήματα που στην ουσία είναι απολιτικά και δεν προσφέρουν πρακτικές, συγκεκριμένες προτάσεις στο σημερινό αδιέξοδο. Απλά δέχομαι τη νόμιμη διαμαρτυρία τους, δεν πάω παραπέρα.

Εφόσον λοιπόν οι παρελάσεις θα συνεχίσουν να υφίστανται, προτείνω να καταργηθούν οι εξέδρες, να παραταχθούν όλοι οι «επίσημοι» της Επικράτειας, να παρελάσουν «κλείνοντας» τη κεφαλή «επ’ αριστερά».

Να κοιτάξουν, για μια φορά, Αυτοί, κατάματα τον κόσμο…