[τα …αναρίθμητα ζωντανά·

03/07/2025 § Σχολιάστε

Κοτζαμπασισμός και το σύγχρονο μπαχτσίσι

Οι σφραγίδες και τα (αναρίθμητα…) ζωντανά

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980 βρέθηκα στη Σκύρο σχεδιάζοντας και επιβλέποντας διάφορες οικοδομές. Τότε, για πρώτη φορά, προέκυψαν οι επιδοτήσεις των κτηνοτρόφων για τα ζωντανά τους. Οι Σκυριανοί, που αποκαλούν τα ζωντανά τους «πράγματα», δεν υπήρχε περίπτωση να σου πουν πόσα ζώα έχουν στην ιδιοκτησία τους.

Ηλθε λοιπόν η ώρα της καταμέτρησης των «πραγμάτων» και με έκπληξη οι υπάλληλοι του υπουργείου βρήκαν τόσα ζώα που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπολείπεται χώρος στο νησί για τους κατοίκους. Ολη τη νύχτα κυκλοφορούσαν φορτηγά που μετέφεραν τα ζωντανά από τη μία μεριά του νησιού στην άλλη ώστε να πολλαπλασιαστεί δεόντως η απαρίθμηση των «πραγμάτων». Την επόμενη χρονιά κατά την καταμέτρηση των ζώων οι υπάλληλοι του υπουργείου έφεραν μαζί τους σφραγίδες με ανεξίτηλο χρώμα και σφράγισαν όλα τα «πράγματα» του νησιού, και έτσι επιτέλους εμφανίσθηκε χώρος για να ζήσουν και οι άνθρωποι στο νησί τους. Περιττό να σας πω πόσο έξαλλοι έγιναν οι κτηνοτρόφοι με την καταμέτρηση που τους στέρησε μερικές χιλιάδες (δραχμές τότε) σε επιδοτήσεις.

[Ανδρέας Ζάννας, Αρχιτέκτων ― από «Γράμματα Αναγνωστών»Καθημερινή 1.7.25 >>>

[όταν Ισλαμιστές σφαγιάζουν χριστιανούς, οι «ανθρωπιστές» είναι αλλού·

01/07/2025 § Σχολιάστε

Ζητήματα Ελευθερίας

από thefp.com

Oι Χριστιανοί σφαγιάζονται αλλά ο κόσμος κοιτάζει αλλού

Μετάφραση: Μπάμπης Γ. Πετράκης >>>

Οι Ισλαμιστές έσφαξαν πάνω από 200 ανθρώπους στη Γιελγουάτα της Νιγηρίας – πολλοί από αυτούς γυναίκες και παιδιά. Τα μέσα ενημέρωσης μόλις που το ανέφεραν.

Την Παρασκευή 13 Ιουνίου, πάνω από 500 Χριστιανοί -πολλοί από αυτούς γυναίκες και παιδιά- συγκεντρώθηκαν σε προσωρινά καταφύγια στην πλατεία της αγοράς της πόλης. Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους σε όλη την περιοχή, ελπίζοντας να βρουν μεγαλύτερη προστασία στη Γιελγουάτα από μια σειρά πρόσφατων επιθέσεων στις οποίες ισλαμιστές τρομοκράτες έχουν σφαγιάσει Χριστιανούς.

Ο πατήρ Ουκούμα Τζόναθαν, ο τοπικός ιερέας της ενορίας, βρισκόταν στο πρεσβυτέριο με εκτοπισμένους Χριστιανούς όταν άκουσαν φωνές «Αλλάχ Άκμπαρ», πυροβολισμούς και κραυγές. Οι τζιχαντιστές εισέβαλαν σε σπίτια και καταφύγια, δολοφονώντας ανθρώπους με μαχαίρια. «Τους έσφαζαν σαν να έσφαζαν μια αγελάδα ή ένα ζώο για να το φάνε». Στην συνέχεια, οι τρομοκράτες περιέλουζαν τα σώματα και τα σπίτια των θυμάτων τους με βενζίνη και τα πυρπολούσαν.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο αριθμός των νεκρών είναι 218, αλλά θα μπορούσε να συνεχίσει να αυξάνεται καθώς οι επιζώντες συνεχίζουν να πεθαίνουν από τα τραύματά τους. Πολλά σώματα κάηκαν σε σημείο που δεν αναγνωρίζονται. Φωτογραφίες από τα επακόλουθα – που κοινοποιήθηκαν στο The Free Press – δείχνουν απανθρακωμένα ανθρώπινα λείψανα και αιματοβαμμένα δάπεδα και τοίχους κτιρίων. Μεταξύ των πιο ανησυχητικών εικόνων που εξετάσαμε έδειχναν τα σώματα Χριστιανών που είχαν σφατεί μέχρι θανάτου με μαχαίρια : Το πτώμα ενός αγοριού, περίπου 6 ή 7 ετών, ήταν πεσμένο ανάσκελα, με τα μάτια του ορθάνοιχτα, το πουκάμισό του καλυμμένο με αίμα. Ο δολοφόνος του είχε αφήσει μια τεράστια πληγή στο πρόσωπο και το κεφάλι του. Το αριστερό του χέρι κρεμόταν χαλαρά στην άρθρωση. Το δεξί του χέρι ήταν κομμένο εντελώς.

Οι πρόσφατες επιθέσεις έχουν διαλύσει την ελπίδα ότι οι Χριστιανοί μπορούν να ζήσουν ειρηνικά στην περιοχή.
Από το 2009, οι Ισλαμιστές στη βόρεια Νιγηρία έχουν καταστρέψει πάνω από 18.000 εκκλησίες και, σε όλη τη χώρα, έχουν δολοφονήσει πάνω από 50.000 Χριστιανούς. Άλλα 5 εκατομμύρια Χριστιανοί έχουν εκτοπιστεί εντός της χώρας, σύμφωνα με έκθεση του Βατικανού του 2023.

Καθώς οι δυτικές κυβερνήσεις δεν ασχολούνται με το θέμα, το ίδιο έχουν κάνει και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. «Αν σκοτωθούν 10 άνθρωποι στην Ουκρανία, γίνεται κύριος τίτλος σε όλες τις εφημερίδες σε όλο τον κόσμο. Αν σκοτωθούν 100 άνθρωποι στη Γάζα, γίνεται το κύριο θέμα ειδήσεων στο CNN, το BBC, το Al Jazeera και άλλα. Αντίθετα, αρκετές από τις ισλαμιστικές επιθέσεις στη Νιγηρία δεν έχουν αναφερθεί ποτέ από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης στη Δύση.
Πάνω από 200 άνθρωποι σφαγιάστηκαν. Δεν μπορείτε να το βρείτε στο CNN. Το CNN δεν θα το κάνει θέμα.

*

©Madeleine Kearns –The Free Press >>>
26/6/25

[bahşiş·

29/06/2025 § Σχολιάστε

Γιατρέ, λυπάμαι που… έκπληκτοι (O! tempora, O! mores) ανακαλύπτουμε ότι 204 χρόνια από το 1821 ο υπερκομματικός Κοτζαμπασισμός και το μπαχτσίσι ακόμα ζουν και βασιλεύουν.
―και οι εκάστοτε κυβερνήσεις, όπως και η τωρινή, δεν το γνωρίζουν (Μετανοείτε!) διότι «έβοσκαν τα πρόβατα κάπου εκεί παραπέρα»…

Από την τουρκική λέξη bahşiş. Το «μπαχτσίσι» ― αναφέρεται συνήθως σε φιλοδώρημα ή μπαξίσι, στα τουρκικά, έχει την ίδια σημασία. 

✳︎

[Είναι γνωστό ότι ο βίος και η πολιτεία των κοτζαμπάσηδων, πριν και μετά την Επανάσταση, αποτελούν μελανή κηλίδα στη νεότερη ιστορία μας. Αναφέρονται περιπτώσεις όπου φτωχοί ραγιάδες ζήτησαν την προστασία του Τούρκου πασά για να γλιτώσουν από τον άδικο κοτζαμπάση. Ο λαός τους έλεγε τουρκολάτρες, τουρκοπροεστούς, τουρκάρχοντες κ.ά.]

[το μίσος για τη χαρά της ζωής·

25/06/2025 § Σχολιάστε

Ζητήματα ελευθερίας
«Η υποχρεωτική χιτζάμπ δεν είναι ένα κομμάτι ύφασμα, είναι ο βασικός στυλοβάτης της θρησκευτικής μας δικτατορίας. Είναι το πιο ορατό σύμβολο καταστολής, είναι το Τείχος του Βερολίνου του καθεστώτος: αν το πετάξουμε, το καθεστώς θα πέσει».
Μασίχ Αλινετζάντ
[…]
«Πάρτε για παράδειγμα τη χιτζάμπ. Ίσως εμείς οι δυτικοί δεν μαθαίναμε ποτέ τη διάκριση ανάμεσα στην μπούρκα, το νικάμπ, το τσαντόρ και τη χιτζάμπ (τέσσερις μορφές γυναικείας ενδυμασίας που υποδηλώνουν την ισλαμική ταυτότητα) εάν τα ίδια τα ισλαμικά κράτη δεν φρόντιζαν να μας ενημερώσουν για την τόσο ολέθρια, ενίοτε θανάσιμη σημασία της. Η χιτζάμπ είναι το πιο casual πέπλο από τα τέσσερα: δεν σκεπάζει και τα μάτια όπως η μπούρκα, δεν αφήνει μόνο τα μάτια όπως το νικάμπ. Η ιρανική κυβέρνηση επιτρέπει να κυκλοφορεί μια γυναίκα στο δρόμο χωρίς μπούρκα, νικάμπ ή τσαντόρ, αλλά όχι και χωρίς χιτζάμπ. Η Ιρανή Μασίχ Αλινετζάντ έχει την εξωφρενική άποψη ότι δεν θα έπρεπε σε καμία κυβέρνηση να πέφτει λόγος για το πώς θα ντύνονται οι πολίτες της. Γι’ αυτό διαμένει σε άγνωστη διεύθυνση, σε αμερικανικό έδαφος, υπό την 24ωρη προστασία του FBI. Για ένα κομμάτι ύφασμα».
[…]
Αυτά έγραφα στα «Νέα», μεταξύ πολλών άλλων, ακριβώς πριν από τρία χρόνια. Τότε –και ειδικά στη Γαλλία- έβραζε ο δημόσιος διάλογος εάν θα έπρεπε να επιτρέπεται στα σχολεία να φορούν οι μαθητές ή/και οι δάσκαλοί τους κάτι –ένα ρούχο ή ένα σύμβολο- που να υποδηλώνει ευθέως τη θρησκευτική τους ταυτότητα. Η Γαλλία, με μεγάλη παράδοση εκκοσμίκευσης, ήδη από την Επανάσταση του 1789 (οι εξεγερμένοι, ως γνωστόν, δεν δίστασαν να καταργήσουν ακόμη και τη χριστιανική χρονολόγηση), είχε ιδιαίτερη ευαισθησία σε ένα τύποις «δικαίωμά» σου –«γιατί να μην μπορώ να φοράω ό,τι θέλω;»- που θα μπορούσε όμως να εκληφθεί και ως «πισωγύρισμα» σε εποχές όπου η θρησκευτική ταυτότητα ήταν η απαραβίαστη «κόκκινη γραμμή» ανάμεσα στους ανθρώπους και ο υψηλότερος φράκτης διαχωρισμού μεταξύ των «δικών μας» και των «άλλων».
Εντέλει η Γαλλία αποφάσισε να μην επιτρέψει τα οιαδήποτε «θρησκευτικά σύμβολα» τόσο στους μαθητές της, όσο και στους αθλητές της. Όταν εκπροσωπείς τα εθνικά χρώματα της Γαλλίας, δεν μπορείς να επιδεικνύεις ταυτόχρονα δημοσίως το αν είσαι χριστιανός, μουσουλμάνος ή εβραίος. Βεβαίως, η Γαλλία –εάν ήθελε να είναι απολύτως συνεπής με τον εαυτό της- θα έπρεπε να απαγορεύσει τη χρήση των «θρησκευτικών συμβόλων» επί του εδάφους της από όλες τις εθνικές αθλητικές ομάδες αδιακρίτως, αλλά τότε είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν το Παρίσι θα αναλάμβανε τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2024 και, ακόμη και αν την αναλάμβανε, εάν θα επιβίωνε η διεξαγωγή από το μποϊκοτάζ μιας σειράς ισλαμικών χωρών. Έτσι φθάσαμε στο γκροτέσκο σημείο μια γαλλίδα μουσουλμάνα να φοράει το μπικίνι της και να αγωνίζεται απέναντι σε μια αιγύπτια μουσουλμάνα που φοράει μια παραλλαγή ολόσωμης χιτζάμπ, κάτι ανάμεσα σε στολή βατραχανθρώπου και μαχητή νίντζα. Δεν ξέρω ποια από τις δύο λυπηθήκατε περισσότερο, αλλά ένα μονάχα θα σας πω: στους εξωγήινους δεν πρέπει να κάναμε καθόλου καλή εντύπωση, τουλάχιστον όσον αφορά τη διανοητική μας ευστάθεια.
Είναι ανάγκη λοιπόν να επανέλθουμε στα λόγια της Μασίχ Αλινετζάντ προτού αρχίσει όλος ο γαλαξίας να μας παίρνει με τις λεμονόκουπες. Μια χώρα όπως η Γαλλία, ανεκτική πέραν πάσης αμφιβολίας, γιατί τόσο επίμονα «κλωτσάει» στο δικαίωμα της χιτζάμπ; Μήπως επειδή ακριβώς αρνείται να αναγνωρίσει ως «δικαίωμα» κάτι που –κατά την Αλινετζάντ- δεν είναι παρά ο «στυλοβάτης μιας θρησκευτικής δικτατορίας» και το «πιο ορατό σύμβολο καταστολής»; Έχουμε τρελαθεί τελείως; Υπάρχει έστω κι ένας, ακόμη και ανάμεσα στους πιο άδολους και αγνούς δικαιωματιστές, που να πιστεύει ότι ρούχα τόσο εχθρικά προς το σώμα των γυναικών, που εκφράζουν τόσο ανοιχτά το μίσος και την απέχθεια προς την ίδια τη χαρά της ζωής, τα επιλέγουν οικεία βουλήσει εκατομμύρια δύσμοιρες στην Αίγυπτο, στο Ιράν, στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν ή στη Σαουδική Αραβία; Πως έτσι και αύριο το πρωί έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του κι επιτρεπόταν σε αυτές τις γυναίκες να κυκλοφορούν στους δρόμους με ρούχα της δικής τους ελεύθερης επιλογής, θα θησαύριζαν οι οίκοι μόδας που θα μοσχοπουλούσαν μπούρκες, τσαντόρ και νικάμπ; Τι δικαίωμα είναι αυτό; Δικαίωμα στην εθελοδουλία ή δικαίωμα στην ηλιθιότητα;
✳︎
[©Πέτρος Τατσόπουλος «The TOC» 5 Αυγούστου 2024 >>>Fcbk >>>

Where Am I?

You are currently browsing the κοινωνίας category at αγριμολογος.