αγριμολογος

Η χώρα. Οι σκιές που την κατοικούν. Οι λίγοι αιρεσιάρχες της Uqbar(*) βλέπουν την ατέρμονη χειμέρια νάρκη· ζουν ανήμποροι να αντιδράσουν, κολυμπούν υποχρεωτικά  μέσ’ την πλεονάζουσα σούπα των θεωρητικών της ένδειας, της μη ενεργής ασκήσεως στα μηνύματα, στα μήντια, παντού. Το ιδεολογικοποιημένο σκουπίδι, ο αμοραλισμός προβάλει σαν ευφυΐα, από κάτω προσκυνούν ατέλειωτοι θαυμαστές. Οι αντιστροφές καλπάζουν γιγαντώνονται, προβάλλονται. Ξεφυλλίζεται μια εικονογραφημένη πραγματικότητα δίπλα σε στοίβες ορατών κι αοράτων σκουπιδιών και· πάνω-πάνω έντεχνα προβάλλουν οι υπέρτατες αξίες της Αναγνωρισιμότητας, αυτές ρυθμίζουν και ρυθμίζονται μέσω του Μέσου. Όλα θυμίζουν βιογραφικό πριονισμένου δέντρου.

Ο Χόρχε του κάκου επιμένει: «Κλασικό είναι το παράδειγμα με το κατώφλι που υπήρχε μόνο όσον καιρό καθόταν εκεί ένας ζητιάνος, κι εξαφανίστηκε όταν ο ζητιάνος πέθανε. Συχνά, λίγα πουλιά ή ένα άλογο έσωσαν τα ερείπια ενός αμφιθεάτρου.»(**)
.
.
.
(*)Uqbar, χώρα του πλανήτη Tlön, από τις «Μυθοπλασίες» του Χόρχε Λούις Μπόρχες, μετάφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδόσεις Ύψιλον/Βιβλία.

(**) απόσπασμα από το ίδιο βιβλίο

.

.

photo©Vito Acconci, 1969

δεν είναι σύνηθες εδώ στον προσωπικό μου χώρο να επιλέγω τίτλους όπως ο παραπάνω, όμως πρόκειται για τον ευγενέστερο που θα μπορούσα να σκεφτώ, όταν ακόμη και η Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΕΔΑ) θεωρεί τα νέα εξαγγελθέντα μέτρα της κυβέρνησης όχι μόνο αντιασφαλιστικά και αντεργατικά, αλλά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με βασικά άρθρα του Συντάγματος, δηλαδή το «Μνημόνιο» παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα…

Χωρίς πλέον επιφυλάξεις, προκειμένου να «σωθεί η χώρα», οι κυβερνώντες μέσω προεδρικών διαταγμάτων και που υπογράφει ο «φύλακας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος» – ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (αλήθεια κοιμάται με καθαρή συνείδηση;).

Ποιες αρχές παραβιάζουν τα μέτρα και επικαλείται η επιτροπή (δημοσιευμένα παντού στα ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ)
1 Τον απαρέγκλιτο σεβασμό στην αρχή της αναλογικότητας στη λήψη έκτακτων μέτρων εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος.
Τα μέτρα δεν πρέπει να είναι μονομερή, άνισα και δυσανάλογα επαχθή, ιδίως σε βάρος των πιο ευάλωτων ομάδων, με σοβαρό και μόνιμο αντίκτυπο στα δικαιώματά τους (άρθρο 25 παράγραφος 1 του Συντάγματος).

2 Την αρχή της αναγκαιότητας και της προσφορότητας του μέτρου σε μια δημοκρατική κοινωνία που σέβεται και θωρακίζει την ανθρώπινη αξία και αξιοπρέπεια και δεν παρεκκλίνει από την αρχή της ισότητας. Το ίδιο ισχύει και για την αρχή της συμβολής κάθε πολίτη στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις του (άρθρο 4 παράγραφοι 1 και 5 του Συντάγματος).

3 Την προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, με όρους διαφάνειας και έγκαιρη παρέμβαση της πολιτείας για τη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης και συνοχής (άρθρο 25 παράγραφος 5 του Συντάγματος).

4 Την αρχή της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τη Δημόσια Διοίκηση, που αποτελεί συνισταμένη των αρχών του κοινωνικού κράτους δικαίου (άρθρα 1 και 25 παράγραφος 1 του Συντάγματος).

5 Τις θέσεις της για ισότιμη απόλαυση των θεμελιωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που προκύπτουν από τις διατάξεις για προστασία της ανθρώπινης αξίας (άρθρο 2 του Συντάγματος), ισότιμη πρόσβαση στην Υγεία (21 παρ. 3 Συντάγματος) και την Παιδεία (16 παρ. 2 Συντάγματος), το δικαίωμα πλήρους και σταθερής εργασίας με κοινωνική ασφάλιση διανεμητικού χαρακτήρα (22 του Συντάγματος), της συνδικαλιστικής ελευθερίας (23 του Συντάγματος).

6 Την υποχρέωση του κράτους να εξασφαλίζει προοδευτικά με όλα τα διαθέσιμα μέτρα την πλήρη άσκηση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων (άρθρο 2 του Διεθνούς Συμφώνου για τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα-Ν. 1532/1985).

7 Τις συμβάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας αρ. 87 (Ν. 4204/1961) και αρ. 98 (Ν.4205/1961), καθώς και τη νομολογία της Επιτροπής Συνδικαλιστικής Ελευθερίας. Σύμφωνα με αυτές, όταν μια κυβέρνηση θεωρεί στο πλαίσιο εφαρμογής πολιτικής οικονομικής σταθεροποίησης, ότι οι μισθοί δεν μπορούν να καθορίζονται ελεύθερα μέσω συλλογικών διαπραγματεύσεων, ο περιορισμός αυτός θα πρέπει να αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, στο βαθμό του απολύτως αναγκαίου και για εύλογο διάστημα.

8 Την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ν.Δ. 53/1974) και τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, από τις οποίες προκύπτει ότι μια δραστική μείωση κοινωνικής παροχής ενδέχεται να στοιχειοθετεί παράβαση των διατάξεων της σύμβασης.

9 Τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη του 1961 (Ν. 1426/ 1984) και τη νομολογία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων. Σύμφωνα μ’ αυτές, όταν ένα κράτος οφείλει να σταθμίσει αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα για να διαθέσει δημόσιους πόρους, τα μέτρα πρέπει απαραιτήτως να ισχύουν για εύλογο διάστημα και να συμβάλλουν με μετρήσιμο τρόπο στην πρόοδο.
….

.

(ας με συγχωρέσει το συμπαθές ζωάκι)

Χαμαιλέοντας: (μεταφορικά) άνθρωπος που προσαρμόζει τις πεποιθήσεις, τις ιδέες και τα φρονήματά του ανάλογα με τις περιστάσεις, για να εξυπηρετεί το συμφέρον του.
.
.
.

(αν εξυπηρετούσε μόνο το δικό του συμφέρον, θα ήμασταν ευτυχείς…)

.

.

Τι πλήθος νέων όρων, λέξεων και εννοιών πλήττουν καθημερινά το ευαίσθητο τσερβέλο μας, τι ευφάνταστες εκφράσεις παρελαύνουν από έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ του στυλ «ομόλογα, spreads, swaps, Μπεν Μπαρνάκι, αναθεώρηση του χρέους, μη-αναθεώρηση του χρέους, τρόικα, ΔΝΤ»…και άλλα βάρβαρα γδουπ-γδουπ. Τον Σεπτέμβρη προβλέπεται να γεμίσουν τα ψυχιατρεία, ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ή «ανεπίσημες πηγές» αναφέρουν ότι ορισμένοι σώφρονες συμπολίτες μας έχουν ήδη κλείσει θέσεις σε ευάερα-με-θέα μονόκλινα δωμάτια διακεκριμένων ιδιωτικών ψυχιατρείων, αν αυτό αληθεύει θα πεθάνω μου είπε τις προάλλες η κυρά-Πετούγια έχοντας μανία με το «διακεκριμένο» γενικώς.

Όλα αυτά τα πολύπλοκα λεχθέντα για να μας πουν το εξής απλό: Οι τζογαδόροι-ο τρόπος-του λέγειν-αγοραστές ελληνικών ομολόγων αξίας πολλών δισεκατομμυρίων €υρώ ή $(δ)ολαρίων κερδίζουν πολλαπλά, δεν χάνουν ποτέ, διότι όσοι χάνουν από τέτοιου είδους «ανταλλαγές» (ή swaps) θα πρέπει με τη σειρά τους να… διασωθούν, δηλαδή πως να ονομάσεις τζογαδόρο κάποιον ο οποίος δεν ποντάρει για να χάσει, αλλά ποντάρει ή «ρισκάρει» ως προς το ύψος του ποσοστιαίου κέρδους του, εάν το κέρδος είναι οριακό θεωρείται «απώλεια», τότε, επιστρατεύονται με μορφή του κατεπείγοντος κρατικοί πόροι, οι οποίοι αφαιρούνται από κοινωνικές δαπάνες, μείωση μισθών, συντάξεων κλπ. προκειμένου να σωθούν τα πιστωτικά ιδρύματα (οι κύριοι αγοραστές κρατικών ομολόγων). Εάν όμως το κέρδος είναι σχετικά υψηλό, τότε εξαγγέλλεται χαρμόσυνα –άλλα συγκρατημένα- στον ελληνικό λαό (ή όποιον άλλον λαό), ότι η οικονομία βρίσκεται σε «φάση ανάπτυξης ή ανάκαμψης».

Όλα αυτά τα τόσο ειδυλλιακά είναι για τους Μεγάλους παίκτες, όπως ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ Μπεν Μπαρνάκι το «σήμα κατατεθέν της δημοκρατίας».

Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη σφραγίδα του κανιβαλισμού, που αποκλείει τον έλεγχο της κατανομής των οικονομικών πιστώσεων ενώ παράλληλα επιτρέπει στα μεγάλα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα να στραγγαλίζουν τα προγράμματα δημοσίων δαπανών (βλ. «Ιός»).

Το «σήμα», σκοπεύω να το καρφιτσώσω στο πέτο.

.

.