[η διόγκωση ενός βίτσιου·
06/06/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο [η διόγκωση ενός βίτσιου·

μιλάνε ακούγοντας την κολακευτική ηχώ των λέξεών τους, κι εμείς ακούμε, ευτυχώς ξέρουμε να ακούμε. Η επιθυμία μας να απαντήσουμε ή να ανταπαντήσουμε θα παραμείνει καιρό ακόμη στο να καιροφυλακτεί αναμένοντας –ίσως έρθει ίσως δεν έρθει- την ποθητή στιγμή· τώρα οι αφημένοι με την βουβή συγκατάθεσή μας συνεχίζουν αμέριμνα να ομιλούν, παραμένοντας στο χώρο του τυχοδιωκτισμού, των καιροσκόπων. Χασκογελά ο μύθος που μας θέλει ιστορικά ενωμένους σε «ώρες εθνικού κινδύνου», όπως χασκογελά κι ο άλλος ο μύθος του φιλότιμου και άλλων κολακευτικών παρασήμων που μας έχουν καρφιτσωθεί από την κούνια μας στο πέτο, βαδίζουμε περπατώντας με στόμφο –φίσκα στην ένδοξη ιστορία- καμαρωτοί σαν γάλοι στην αγορά με φραπέ, κι ήρθε η ευκαιρία, κι ήρθε η καταστροφή που θα μας ένωνε στη σκέψη, στην μοίρα, είναι εδώ, έχει πιάσει στασίδι, κι οι ντόπιοι μέτριοι νόες και ρήτορες συνοδεύονται από εκείνους που· με κομπασμό επαναλαμβάνουμε σε κάθε μας ευκαιρία, ότι «χωρίς εμάς θα ήταν χαμένοι», διότι κάποτε «όταν εμείς…», εκείνοι είχαν το αμαρτωλό βίτσιο να προτιμούν το έδεσμα των εκλεκτών gourmet
βελανιδίων.
◉
το φλου της κρίσης
23/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο το φλου της κρίσης

η λέξη «κρίση» είναι της ημέρας, του μήνα, της χρονιάς όλης, μια λέξη ντυμένη στα καλά της φωτογραφίζει, κυρίως όμως ποζάρει φωτογραφιζόμενο σε συλλογικό επίπεδο. Πλασάρεται επίπλαστο και ευτελές, ενίοτε μέσω ενός χείριστου λόγου και μιας γελοίας ρητορείας-άλλοθι για να καμουφλαριστεί το γεγονός ότι οι μόνοι που ωφελούνται σε μια τέτοια συγκυρία είναι αυτοί που τη δημιούργησαν, και την δημιούργησαν γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τα επιχειρήματά τους έχουν στέρεες βάσεις, πατούν γερά σε μια παιδευτική, πνευματική ξηρασία, στη ρηχότητα μιας ηθικής βασισμένης σε λόγια των λογής-λογής τσαρλατάνων τύπου Παΐσιου, ενός τηλεοπτικού ειδώλου, σε ευρύτατα διατυμπανιζόμενες «παραδοσιακές» οικογενειακές αξίες, σε ένα συνονθύλευμα ιδεών που κινούνται πάντα «στο περίπου» μιας έντεχνα διαχειριζόμενης, προσιτής κι εύπλαστης κατά το δοκούν πολιτισμικής κληρονομιάς. Ποια ευθύνη. Ποιος κυβερνητικός ή μη, «μέγιστος» οικονομολόγος θα τιμωρηθεί αφού εκτελεί στοιχειώδη ζητήματα περί κλασικής -των αγορών- ετικέτας. Μέσω των νόμιμα εκλεγμένων κυβερνήσεων, η εξουσία έχει προ πολλού περάσει σε μη-εκλεγμένους νομισματικούς εμπειρογνώμονες ή αλλιώς «αγορές». Χρόνια τώρα σερβίρουν κάθε είδους –για κάθε γούστο- εύπεπτο, ευτελές, του οποίου ο βαθμός της κατανάλωσης αποτελεί πολιτιστικό βαρόμετρο, διότι για να μην καταναλωθεί προϋποθέτει αποκλειστικά αυτό που δεν διαθέτουμε: παιδεία, καλλιέργεια, μόρφωση και· επιπλέον δε απαιτείται από εμάς καμία προσπάθεια, κανένας κόπος, ούτε καν ο γλυκός ιδρώτας της σκέψης, της δημιουργίας. Elementary, Mr Watson…
.
.
.
success delusion
10/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο success delusion
– Δεν έπρεπε να το επιτρέπουν, ήταν η συνηθισμένη φράση του κυρίου κόμη.
Κοινωνική οικονομία, καλές τέχνες, λογοτεχνία, ιστορία, επιστημονικές θεωρίες, για όλα έβγαζε απόφαση, με την ιδιότητά του σα χριστιανού και σαν οικογενειάρχη και, μακάρι ο Θεός, να ‘δειχνε σ’ αυτά η κυβέρνηση την ίδια αυστηρότητα που εφάρμοζε εκείνος μέσα στο σπίτι του! Μόνο η εξουσία είναι κριτής για τους κινδύνους της επιστήμης• η πλατιά διάδοσή τους εμπνέει στο λαό ολέθριες φιλοδοξίες. Ήταν πιο ευτυχισμένος, αυτός ο δύστυχος λαός, όταν οι ευγενείς κι οι επίσκοποι μετρίαζαν τον απολυταρχισμό των βασιλιάδων. Τώρα τον εκμεταλλεύονται οι βιομήχανοι. Θα πέσει στη σκλαβιά. [*]
Το «τέλος της μεταπολίτευσης», οι δόσεις, οι δανειστές, το «δίχτυ προστασίας» που (θα) μειώσει spreads, η σταθερότητα €υρώ και το τρίκλισμα του ταλαίπωρου διαβάτη της μάζας κάτω από την ευημερία των Αγορών, το κόστος της διάσωσης ενός έθνους ρακένδυτων κατοίκων, κατάρρευση των υπολειμμάτων κοινωνικού κράτους, διατάγματα, νόμοι και διορθώσεις-μανταρίσματα, η λογική αύξηση της εγκληματικότητας, η θέα της αγέρωχης μίζας των υποβρυχίων, των δομημένων-γαμημένων ομολόγων, των C4I, των βατοπεδίων, των άγονων γραμμών, των ζήμενς. Πιο κάτω ακόμα η θέα των εντοσθίων που ξεχύνονται στους νοσοκομειακούς διαδρόμους, στο πυθαγόρειο φακελάκι, η μίζα της πολεοδομίας και του κάθε αεριτζή μαλάκα υπόδουλου από τον ιατρικό επισκέπτη έως τον ταξιτζή και τον ιδιοκτήτη φροντιστηρίου. Παρακάτω, στον πάτο τα βρόμικα ξεδοντιασμένα πεζοδρόμια, το σκουπίδι-μάρτυρας του ενδόξου πολιτισμού μας (όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια… εμείς και οι άλλες κουράδες κλπ.) παρέα με κάθε είδους έμψυχες ή άψυχες χωματερές.
Ελάσματα συναίνεσης κ.α. μεταχειρισμένα προφυλακτικά locally made.
.
.
[*] Γκυστάβ Φλωμπέρ, Μπουβάρ και Πεκισέ, μετάφραση Αντ. Μοσχοβάκης, εκδόσεις Ηριδανός 1982
.
.
το Χάλι το ανέχτηκες, συναλλάχτηκες μαζί του
03/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο το Χάλι το ανέχτηκες, συναλλάχτηκες μαζί του

Οι συμβουλές καλοδεχούμενες; Εξαρτάται από το περιεχόμενο των συμβουλών και αυτόν που τις λαμβάνει, ο αποδέκτης. Το «αλλάξτε» αντηχεί σε όλη τη χώρα των ιδιαιτεροτήτων, οι ιδιαιτερότητες είναι πολλές, πάμπολλες, σε ορισμένους δε τομείς, πολύ συγκεκριμένες, ενδεχομένως και με ονοματεπώνυμο. Τα ισχυρά ονοματεπώνυμα που παραμένουν και θα παραμείνουν ατιμώρητα δεν τα αφορά η στεντόρεια ιαχή «αλλάξτε», κι αυτό εξοργίζει, πνίγει, τυφλώνει, όταν το πολιτικό σύστημα γκρεμίζεται ή μάλλον, γκρεμίστηκε. Όμως κι εσύ «ο απλός» χρόνια τώρα, το ανέχτηκες, το ψήφισες, συναλλάχτηκες μαζί του, είδες τον συνάνθρωπό σου να εξαθλιώνεται χωρίς λύπη, με απάθεια, και τώρα που το παρελθόν ξετυλίγεται σε ένα εφιαλτικό παρόν με σκοτεινό μέλλον που• τώρα αγγίζει προσωπικά και Εσένα, είναι πια αργά για θορυβώδεις αντιδράσεις. Τα ισχυρά ονοματεπώνυμα θα συνεχίσουν τον χορό με το ίδιο ρυθμό που χόρευαν πάντα, μόνο να ξέρεις ότι με ένα τόσο δα, μικρό σου στραβοπάτημα, θα τιμωρηθείς παραδειγματικά και θα μάθεις –για πρώτη ίσως φορά στη ζωή σου– ότι πάντα έτσι ήταν, μόνο που η αλήθεια αυτή δεν πέρασε ποτέ το κατώφλι του δικού σου κόσμου. Το πώς έφτασε η συνείδησή σου ως εδώ σε αυτή την κατάσταση, δεν έχεις εσύ το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, το αναγνωρίζω, δεν είναι όμως θέμα του παρόντος, κι ούτε διαθέσιμο έχεις χρόνο να το ψάξεις, ένα έχω να σου πω: Τρέχα να προφτάσεις, διότι για ακόμη μια φορά τα
σκάτωσες.
.
.
photo©Arthur Shay, 1950 (detail, cropped to blog needs)
.
.