το φλου της κρίσης
23/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο το φλου της κρίσης
η λέξη «κρίση» είναι της ημέρας, του μήνα, της χρονιάς όλης, μια λέξη ντυμένη στα καλά της φωτογραφίζει, κυρίως όμως ποζάρει φωτογραφιζόμενο σε συλλογικό επίπεδο. Πλασάρεται επίπλαστο και ευτελές, ενίοτε μέσω ενός χείριστου λόγου και μιας γελοίας ρητορείας-άλλοθι για να καμουφλαριστεί το γεγονός ότι οι μόνοι που ωφελούνται σε μια τέτοια συγκυρία είναι αυτοί που τη δημιούργησαν, και την δημιούργησαν γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τα επιχειρήματά τους έχουν στέρεες βάσεις, πατούν γερά σε μια παιδευτική, πνευματική ξηρασία, στη ρηχότητα μιας ηθικής βασισμένης σε λόγια των λογής-λογής τσαρλατάνων τύπου Παΐσιου, ενός τηλεοπτικού ειδώλου, σε ευρύτατα διατυμπανιζόμενες «παραδοσιακές» οικογενειακές αξίες, σε ένα συνονθύλευμα ιδεών που κινούνται πάντα «στο περίπου» μιας έντεχνα διαχειριζόμενης, προσιτής κι εύπλαστης κατά το δοκούν πολιτισμικής κληρονομιάς. Ποια ευθύνη. Ποιος κυβερνητικός ή μη, «μέγιστος» οικονομολόγος θα τιμωρηθεί αφού εκτελεί στοιχειώδη ζητήματα περί κλασικής -των αγορών- ετικέτας. Μέσω των νόμιμα εκλεγμένων κυβερνήσεων, η εξουσία έχει προ πολλού περάσει σε μη-εκλεγμένους νομισματικούς εμπειρογνώμονες ή αλλιώς «αγορές». Χρόνια τώρα σερβίρουν κάθε είδους –για κάθε γούστο- εύπεπτο, ευτελές, του οποίου ο βαθμός της κατανάλωσης αποτελεί πολιτιστικό βαρόμετρο, διότι για να μην καταναλωθεί προϋποθέτει αποκλειστικά αυτό που δεν διαθέτουμε: παιδεία, καλλιέργεια, μόρφωση και· επιπλέον δε απαιτείται από εμάς καμία προσπάθεια, κανένας κόπος, ούτε καν ο γλυκός ιδρώτας της σκέψης, της δημιουργίας. Elementary, Mr Watson…
.
.
.
success delusion
10/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο success delusion
– Δεν έπρεπε να το επιτρέπουν, ήταν η συνηθισμένη φράση του κυρίου κόμη.
Κοινωνική οικονομία, καλές τέχνες, λογοτεχνία, ιστορία, επιστημονικές θεωρίες, για όλα έβγαζε απόφαση, με την ιδιότητά του σα χριστιανού και σαν οικογενειάρχη και, μακάρι ο Θεός, να ‘δειχνε σ’ αυτά η κυβέρνηση την ίδια αυστηρότητα που εφάρμοζε εκείνος μέσα στο σπίτι του! Μόνο η εξουσία είναι κριτής για τους κινδύνους της επιστήμης• η πλατιά διάδοσή τους εμπνέει στο λαό ολέθριες φιλοδοξίες. Ήταν πιο ευτυχισμένος, αυτός ο δύστυχος λαός, όταν οι ευγενείς κι οι επίσκοποι μετρίαζαν τον απολυταρχισμό των βασιλιάδων. Τώρα τον εκμεταλλεύονται οι βιομήχανοι. Θα πέσει στη σκλαβιά. [*]
Το «τέλος της μεταπολίτευσης», οι δόσεις, οι δανειστές, το «δίχτυ προστασίας» που (θα) μειώσει spreads, η σταθερότητα €υρώ και το τρίκλισμα του ταλαίπωρου διαβάτη της μάζας κάτω από την ευημερία των Αγορών, το κόστος της διάσωσης ενός έθνους ρακένδυτων κατοίκων, κατάρρευση των υπολειμμάτων κοινωνικού κράτους, διατάγματα, νόμοι και διορθώσεις-μανταρίσματα, η λογική αύξηση της εγκληματικότητας, η θέα της αγέρωχης μίζας των υποβρυχίων, των δομημένων-γαμημένων ομολόγων, των C4I, των βατοπεδίων, των άγονων γραμμών, των ζήμενς. Πιο κάτω ακόμα η θέα των εντοσθίων που ξεχύνονται στους νοσοκομειακούς διαδρόμους, στο πυθαγόρειο φακελάκι, η μίζα της πολεοδομίας και του κάθε αεριτζή μαλάκα υπόδουλου από τον ιατρικό επισκέπτη έως τον ταξιτζή και τον ιδιοκτήτη φροντιστηρίου. Παρακάτω, στον πάτο τα βρόμικα ξεδοντιασμένα πεζοδρόμια, το σκουπίδι-μάρτυρας του ενδόξου πολιτισμού μας (όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια… εμείς και οι άλλες κουράδες κλπ.) παρέα με κάθε είδους έμψυχες ή άψυχες χωματερές.
Ελάσματα συναίνεσης κ.α. μεταχειρισμένα προφυλακτικά locally made.
.
.
[*] Γκυστάβ Φλωμπέρ, Μπουβάρ και Πεκισέ, μετάφραση Αντ. Μοσχοβάκης, εκδόσεις Ηριδανός 1982
.
.
το Χάλι το ανέχτηκες, συναλλάχτηκες μαζί του
03/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο το Χάλι το ανέχτηκες, συναλλάχτηκες μαζί του
Οι συμβουλές καλοδεχούμενες; Εξαρτάται από το περιεχόμενο των συμβουλών και αυτόν που τις λαμβάνει, ο αποδέκτης. Το «αλλάξτε» αντηχεί σε όλη τη χώρα των ιδιαιτεροτήτων, οι ιδιαιτερότητες είναι πολλές, πάμπολλες, σε ορισμένους δε τομείς, πολύ συγκεκριμένες, ενδεχομένως και με ονοματεπώνυμο. Τα ισχυρά ονοματεπώνυμα που παραμένουν και θα παραμείνουν ατιμώρητα δεν τα αφορά η στεντόρεια ιαχή «αλλάξτε», κι αυτό εξοργίζει, πνίγει, τυφλώνει, όταν το πολιτικό σύστημα γκρεμίζεται ή μάλλον, γκρεμίστηκε. Όμως κι εσύ «ο απλός» χρόνια τώρα, το ανέχτηκες, το ψήφισες, συναλλάχτηκες μαζί του, είδες τον συνάνθρωπό σου να εξαθλιώνεται χωρίς λύπη, με απάθεια, και τώρα που το παρελθόν ξετυλίγεται σε ένα εφιαλτικό παρόν με σκοτεινό μέλλον που• τώρα αγγίζει προσωπικά και Εσένα, είναι πια αργά για θορυβώδεις αντιδράσεις. Τα ισχυρά ονοματεπώνυμα θα συνεχίσουν τον χορό με το ίδιο ρυθμό που χόρευαν πάντα, μόνο να ξέρεις ότι με ένα τόσο δα, μικρό σου στραβοπάτημα, θα τιμωρηθείς παραδειγματικά και θα μάθεις –για πρώτη ίσως φορά στη ζωή σου– ότι πάντα έτσι ήταν, μόνο που η αλήθεια αυτή δεν πέρασε ποτέ το κατώφλι του δικού σου κόσμου. Το πώς έφτασε η συνείδησή σου ως εδώ σε αυτή την κατάσταση, δεν έχεις εσύ το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, το αναγνωρίζω, δεν είναι όμως θέμα του παρόντος, κι ούτε διαθέσιμο έχεις χρόνο να το ψάξεις, ένα έχω να σου πω: Τρέχα να προφτάσεις, διότι για ακόμη μια φορά τα
σκάτωσες.
.
.
photo©Arthur Shay, 1950 (detail, cropped to blog needs)
.
.
αθώωση δασκάλας που αμάρτησε
24/01/2010 § Σχολιάστε
η κα Πρωτονοταρίου διέπραξε θανάσιμη αμαρτία, θέλησε να κάνει εθελοντικά μαθήματα σε παιδιά μεταναστών, για αυτό της το… έγκλημα, ο πρώην γ.γ. του υπουργείου Θρησκευμάτων (γνωστό και ως «Παιδείας») κ. Δημ. Πλατής –ελληνοορθόδοξου φυσικά φρονήματος– θέλησε την παραδειγματική της τιμωρία σέρνοντάς την στα δικαστήρια, η εντολή (άκουσον-άκουσον) δόθηκε στο όνομα της Ελληνικής Δημοκρατίας (!) – το ομολόγησε ο εντεταλμένος δημ. υπάλληλος κ. Γιουτλάκης ο οποίος μετά την δίκη δήλωσε ότι «Έκανα λάθος, έπρεπε να είχα παραιτηθεί». Να μην ξεχάσω να θυμίσω το όνομα του πρώην υπουργού Θρησκευμάτων (γνωστό και ως «Παιδείας»): Ευριπίδης Στυλιανίδης.
Η κυρία Πρωτονοταρίου φυσικά αθωώθηκε διότι κανένα δικαστήριο δεν θα τολμούσε να κάνει διαφορετικά, χαρακτηριστική η δήλωση του εισαγγελέα: «Δυστυχώς καλούμαι να υποστηρίξω ένα κατηγορητήριο το οποίο δεν υποστηρίζεται από πραγματικά περιστατικά. Δεν διακρίνω την ελάχιστη ένδειξη μη νομιμότητας της πράξης των δύο κατηγορουμένων. Σε βάρος του προσωπικού της χρόνου ξεκίνησε μια δραστηριότητα για τα παιδιά. Αν κάποιος διαχωρίζει τα παιδιά σε ελληνόπουλα και αλβανόπουλα είναι προσωπικό του πρόβλημα» (τι να πει ο άνθρωπος).
Όλα αυτά τα ελληνορθόδοξα θαυμάσια, εν μέσω αντιδράσεων και περισπούδαστων… «μαρξιστικών» αναλύσεων του κώλου τύπου «Άρδην», «Ρήξη» και «Ρεσάλτο» και άλλων της «πατριωτικής αριστεράς» –δεν μιλώ για τους ακροδεξιούς, τη δουλειά τους κάνουν– για το μεταναστευτικό.
Έτσι λοιπόν αθώες έκρινε το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθήνας τους δασκάλους Στέλλα Πρωτονοταρίου και Ντενάντα Καρκάλο, που κατηγορούνταν για παράνομη παραχώρηση σχολικού χώρου. Η δίκη διεξήχθη σε μια αστυνομοκρατούμενη αίθουσα, καθώς ο μηνυτής και νυν διευθυντής του 132ου Δημοτικού Σχολείου δήλωσε ότι απειλείται η ζωή του. (!)
Αυτά κι άλλα ωραία μπορείτε να διαβάσετε στην «Ε», αλλά και αλλού…
της μισαλλοδοξίας το κάγκελο.
.
.
