αγριμολογος

Καλοί οι ηθοποιοί αλλά η όλη σάλτσα είναι αποτυχημένη στη απόπειρα μεταφοράς του «10» του Καραγάτση…Τι να πρωτο – επισημάνει κανείς, το ξεπερασμένο ύφος της όλης αφήγησης που η τηλεοπτική «γραφή» παραπέμπει; Το passé εκείνο θεατρικο-στοχαστικό ρυθμό, τον βαρετό με τις αλλεπάλληλες σιωπές που πολλές από αυτές δείχνουν σκηνοθετική αδυναμία; Γιατί τέλος πάντων αυτή η εμμονή στη συνεχή δήθεν ποιότητα; Ας κάνουν τέλος πάντων κάποιοι απλά τη δουλειά τους σαν επαγγελματίες, γιατί όλα αυτά δείχνουν κυρίως έλλειψη επαγγελματισμού. Η δουλειά σας κύριοι είναι να κάνετε αυτό που ξέρετε -αν το ξέρετε- καλά και ευσυνείδητα, και κατανοήστε τέλος πάντων ότι τα «δήθεν» όσο και να παίξουν κρυφτούλι, παραμένουν Δήθεν.

—

Φωτογραφία: Ανέκδοτο νεανικό κείμενο του Μ. Καραγάτση (1926). Το υπογράφει με το πραγματικό του όνομα: Δ. Ροδόπουλος. Περιοδικό «Λέξη» τεύχος 44, Μάιος 1985

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: inf0@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515) Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ

Ο θεσμός της Συνόδου έχει καταλυθεί από μέσα, οι γνώμες των Αρχιερέων υποκλέπτονται, δηλώνει σε συνέντευξή του στο «Βήμα» ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός, ένας από τους κορυφαίους παγκοσμίως καθηγητές Συστηματικής Θεολογίας. Ο κ. Στυλιανός, που δέχθηκε την επίσκεψη του υφυπουργού Εξωτερικών κ. Θ. Κασσίμη, δεν διστάζει να ρίξει το γάντι στον Αρχιεπίσκοπο κ. Χριστόδουλο για τη στάση του απέναντι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, την οποία χαρακτηρίζει βλασφημία, ενώ δηλώνει ότι το «ήθος της «Xρυσοπηγής» είναι άηθες και κακόηθες».

— ● Εγώ δεν περίμενα να βγάλουν το βιβλίο «Μάστιγα του Θεού» για να δω ποιος είναι ο Χριστόδουλος. Τον είχα ανακαλύψει από τον Βόλο

– Ποιο, κατά την εκτίμησή σας, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ορθοδοξία;

«Το ένα και κύριο πρόβλημα που γίνεται η πηγή όλων των υπολοίπων κακών είναι ότι ενώ θεωρούμεθα η κατ’ εξοχήν Εκκλησία των Συνόδων –τη στιγμή που ούτε ο παπισμός μπορεί να καυχηθεί ότι έχει Σύνοδο ούτε βεβαίως ο προτεσταντισμός οποιασδήποτε υφής και μορφής–, ο ιερότατος αυτός θεσμός έχει καταλυθεί από μέσα. Δηλαδή συγκαλείται μεν, αλλά δεν λειτουργεί. Γιατί δεν λειτουργεί; Διότι έχει ήδη προκαταληφθεί. Εχουν ληφθεί οι αποφάσεις εκ των προτέρων, ανεξαρτήτως αν είναι Πατριαρχική Σύνοδος ή Αρχιεπισκοπική Σύνοδος. Ο θεσμός της Συνόδου πρέπει να αποκατασταθεί και να πάψουν να «υποκλέπτονται» οι γνώμες και οι ψήφοι όσων έχουν ακόμη «κουράγιο» να ψηφίζουν και να έχουν γνώμη. Διότι, δυστυχώς, όπου κι αν κοιτάζετε σήμερα στην Ορθοδοξία υπολειτουργεί, για να μην πω κάτι βαρύτερο, ο θεσμός της Συνόδου. Και βεβαίως την πρώτη ευθύνη έχουν οι Πρόεδροι.

– Επί είκοσι χρόνια ήσασταν Πρόεδρος του Διαλόγου με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και γνωρίζετε όσο ελάχιστοι στην Ορθοδοξία τον νέο Πάπα. Τι πιστεύετε ότι θα δώσει στην πορεία προς την ενότητα;

«Από τότε που κατάλαβα ότι εμείς οι ίδιοι οι Ορθόδοξοι δεν ήμασταν ενωμένοι, ούτε καν πεπεισμένοι ως προς την ευθύνη που είχαμε αναλάβει έναντι ολοκλήρου του κόσμου, που βλέπει ότι ύστερα από χίλια τόσα χρόνια Σχίσμα καθόμαστε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και λέμε ότι κάνουμε Διάλογο «Αγάπης εν Αλήθεια», είχα πολλές επιφυλάξεις ως προς τις δυνατότητες να γίνει επανένωση των δύο Εκκλησιών. Βεβαίως πρέπει να πω, προς τιμήν των συνομιλητών μας μέσα στον Διάλογο, ότι οι Ρωμαιοκαθολικοί υπήρξαν ανώτεροι ποιοτικώς στις καταθέσεις των και ειλικρινέστεροι εις την συνεργασία μαζί μας. Ατυχώς οι Aρχές του Βατικανού, έτσι τις λένε αυτοί, «the Vatican Authorities», δεν λένε ούτε ο Πάπας ούτε η Κουρία, αλλά ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είναι από πίσω, δεν ήταν δυνατόν να δεχθούν τον έλεγχο της εκκλησιαστικής πραγματικότητας με βάση τις γνωστές «Αξίες» της πρώτης χριστιανικής χιλιετίας. Η πρώτη χριστιανική χιλιετία που ο σημερινός Πάπας είχε αναγάγει σε έμβλημα, σε λάβαρο για την επανένωση των δύο Εκκλησιών, την οποία ως καθηγητής Ράτσιγκερ δίδασκε –ο δημοφιλέστερος, συμπαθέστερος και ικανότερος όλων των διδασκάλων που εγνώρισα στη Δύση, τον οποίο αγάπησα και εξετίμησα αναλόγως–, ατυχώς ενώ είχε, λέγω, την πρώτη χιλιετία ως μοναδική βάση επανενώσεως, μόλις έγινε Πάπας τα ξέχασε φαίνεται όλα αυτά. Εγώ ειδικά δεν εξεπλάγην απλώς, αλλά κατεπλάγην. Αλλά τον Διάλογο κυρίως τον υπονόμευσε η Εκκλησία της Ελλάδος και δη ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος συστηματικά, από την εποχή του Σεραφείμ. Ο Σεραφείμ δεν καταλάβαινε απ’ αυτά τα ζητήματα. Πωλούσαν όμως όλοι δήθεν αγάπη στην Πατρίδα, και δήλωναν ότι «εμείς δεν θα γίνουμε δούλοι των Παπικών και των Λατίνων». Αυτή ήταν η γλώσσα του κ. Χριστοδούλου, ο οποίος υπονόμευσε δια του καθηγητή Φαράντου, του Μητροπολίτη Περιστερίου και άλλων τινών, συστηματικά τον Διάλογο. Και βεβαίως υπήρξε η διπροσωπία της Μόσχας. Μια ζωή η Μόσχα «το ’παιζε» μια έτσι μια αλλιώς, με παράλληλες επαφές και παράλληλους διαλόγους με τη Ρώμη. Συνεπώς, είμαι αποκαρδιωμένος. Δεν ελπίζω δε ούτε με τον σημερινό Πρόεδρο, χωρίς να έχω κανέναν λόγο προσωπικής αντιδικίας. Με εξοργίζει βεβαίως η τακτική του Αγίου Περγάμου όταν τολμά να λέει ότι είναι θεολόγος συστηματικός, και συγχρόνως να ισχυρίζεται ότι η Ουνία «δεν ανήκει στα θέματα του Διαλόγου». Η Ουνία όμως είναι ένας εμπαιγμός, μια καθαρή απάτη, ένα μασκάρεμα ανθρώπων. Και έρχεται ο Μητροπολίτης Περγάμου και σου λέει «αυτά να τα κανονίσουν ως πρακτικά προβλήματα οι τοπικές Εκκλησίες». Πού τα βρήκε αυτά ο Άγιος Περγάμου; Και πού τα λέει, σε αγραμμάτους ή σε ανεγκεφάλους;»

—

● Ο Θεσμός της Συνόδου πρέπει να αποκατασταθεί και να πάψουν να «υποκλέπτονται» οι γνώμες και οι ψήφοι όσων έχουν ακόμη γνώμη.

—

– Πολλές φορές έχετε ασκήσει κριτική στην Εκκλησία της Ελλάδος και στον Αρχιεπίσκοπο κ. Χριστόδουλο. Τι είναι αυτό που σας προβληματίζει με την Εκκλησία της Ελλάδος;

«Με προβληματίζει μονίμως το ήθος της «Χρυσοπηγής» που είναι άηθες και κακόηθες. Και οι τρεις των απεδείχθη ότι δεν έχουν καμία σχέση με τη Χριστιανική Ηθική. Το λέω και το καταγγέλλω επίσημα. Το έχω γράψει και ενυπογράφως. Εγώ δεν «κουτσομπολεύω». Και ο κ. Καλλίνικος και ο κ. Αμβρόσιος και προπάντων ο Χριστόδουλος, όπως είπα, «ο εν παντί ασυνεπής άνθρωπος». Ποτέ δεν είπε κάτι συνεπές με τα προηγούμενα. Εγώ δεν περίμενα να βγάλουν το βιβλίο «Μάστιγα του Θεού» για να δω ποιος είναι ο Χριστόδουλος. Τον είχα ανακαλύψει από τον Βόλο. Αλλά, δυστυχώς, άνθρωποι οι οποίοι σήμερα τον κατακρίνουν, τότε τον κολάκευαν όλοι. Μεταξύ αυτών δυστυχώς και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίoς και ο Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Ιωακείμ, που ήσαν φίλοι του, και ήλπιζαν σ’ αυτόν, νομίζοντας ότι «ο Αυστραλίας είναι σκληρός και αυστηρός». Απεδείχθη ότι ήμουν ο πλέον αντικειμενικός. Δεν λέω σωστός, ούτε ευφυής, αλλά ήμουν ο πλέον ελευθέρως κρίνων. Και ελευθέρως είναι μόνον ο ανιδιοτελής. Οταν έχεις βλέψεις ή κάποιες σκοπιμότητες, οποιασδήποτε μορφής, είσαι δεσμευμένος να λες αυτό που θέλουν, και όχι αυτό που βλέπεις. Αυτός είναι ο Χριστόδουλος. Το πιο επικίνδυνο από αυτά που κάνει σήμερα είναι η «συστηματική» υπονόμευση του θεσμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτό δεν θα του το συγχωρήσουμε ποτέ, όσοι είμαστε Ελληνες και Ορθόδοξοι. Και δεν είμαι εθνικιστής, κάθε άλλο. Ξέρει και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και πολλοί άλλοι τις απόψεις μου γι’ αυτό. Ομως ουδέποτε θα του συγχωρήσω, τα έχω γράψει επίσημα στον Αγιο Μεσσηνίας, τον Χρυσόστομο, που ήταν το «πρωτοπαλίκαρο» εναντίον του Πατριαρχείου, και τους είπα ότι ουδείς Ελλην έντιμος θα συγχωρήσει αυτή τη «μανία», αυτή τη «φυσιοκρατία», να επιμένεις και να λες ότι ο Βαρθολομαίος είναι όργανο των Τούρκων. Είναι η μεγαλύτερη βλασφημία κατά του Οικουμενικού Θρόνου. Διότι μπορεί να διαφωνούμε σε χίλια πράγματα με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, αλλά αυτό δεν μπορούμε να το αρνηθούμε: αγωνίζεται όσο είναι δυνατόν για την ειρήνη των δύο λαών. Και έπεσαν θύματα στο «παραμύθι» της «Χρυσοπηγής» και ο πρώην πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης, τον οποίο για άλλους λόγους εκτιμώ, και ο κ. Σημίτης και πολλοί άλλοι, ότι δήθεν «το εθνικό έδαφος κινδυνεύει» αν επιστρέψουμε τις Νέες Χώρες στο Πατριαρχείο ή αν μνημονεύουν τον Πατριάρχη. Τι είναι αυτά που λένε; Δεν φοβούνται τον Θεό; Οι «πραξικοπηματίες» του Φαρμακίδη, που κατ’ ανάγκην έγιναν δεκτοί πίσω, και δη ως «Αυτοκέφαλοι» δίνοντας σε όλους το χειρότερο παράδειγμα, να βγαίνουν σήμερα και να λένε ότι είναι «προστάται του Ελληνισμού και του ελληνικού εδάφους»; Πού τα λένε αυτά; Σε ανεγκέφαλους; Τα πιστεύουν αυτά οι πολιτικοί μας που τους στηρίζουν; Δεν τα πιστεύουν. Αλλά τους στηρίζουν γιατί θέλουν ψήφους. Γι’ αυτό σας λέω «ελεύθερος είναι μόνο ο ανιδιοτελής». Εγώ θα τα φωνάζω και θα τα γράφω μέχρι να πεθάνω».

– Είπατε ότι διαφωνείτε σε χίλια πράγματα με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Μπορείτε να μου πείτε ποια είναι αυτά;

«Ούτε ένα δεν θα πω εδώ. Τα ξέρει ο ίδιος, τα έχω καταθέσει ενυπογράφως. Οταν μου ανακοίνωσε ότι με εξέλεξαν παμψηφεί μέλος της εν Φαναρίω Συνόδου είπα: Δεν έχει νόημα να ’ρθω, γιατί εγώ δεν κάνω ταξίδια ασκόπως. Είμαι πια ηλικιωμένος, είμαι 70 ετών, θα γίνω σε λίγο 71. Και για να ταξιδέψω υπερποντίως, θα πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος. Εγώ θα πήγαινα στη Σύνοδο αν ήταν Σύνοδος πραγματικά, όπως την προβλέπουν οι Κανόνες. Οχι Σύνοδος «διερχομένων». Γιατί δεν προλαβαίνεις να πεις «καλημέρα». Γι’ αυτό βρίσκομαι σε μόνιμη αντιδικία με φίλους, οι οποίοι δυστυχώς δεν άντεξαν στον πειρασμό να ονομασθούν «Συνοδικοί». Μα τι να το κάνω εγώ να λέγομαι Συνοδικός και να μην έχω ουσιαστική ψήφο; Να μην έχω τη δυνατότητα του πραγματικού ελέγχου που βοηθά όλους μας να στηρίξουμε τον Οικουμενικό Θρόνο. Ο Οικουμενικός Θρόνος κινδυνεύει από μέσα. Πολλές φορές το έχω τονίσει στον Πατριάρχη γραπτώς. Οταν θα βγουν Τα «Κείμενα Οδύνης» τότε θα μάθουν πολλοί ότι ο Στυλιανός δεν είχε προσωπικές βλέψεις».

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 23.9.2006