αγριμολογος

Διαβάστε πως Άνθρωποι και Αίμα παρουσιάζονται σε ένα δικαστήριο. Η αγάπη είναι πάντα ένα πολύτιμο δώρο, κυρίως σε αυτόν που το προσφέρει, και φυσικά συχνά το ξεχνάμε. Όχι μόνο εγώ, αλλά κυρίως εγώ.

Πρώτα, ένα ενδεικτικό απόσπασμα…
[…] «Όταν το δικαστήριο έκανε διακοπή, οι παριστάμενοι πέρασαν μπροστά μου μουρμουρίζοντας ώχου μωρέ… με τα ζώα θα ασχολούμαστε τώρα…»[…]

…καθώς το συγκινητικό κείμενο της Ίσιδας αρχίζει ακριβώς έτσι.

«Μπροστά στον πρόεδρο του Δικαστηρίου σήμερα σταθήκαμε οι εξής : εγώ, τρεις γυναίκες και το αίμα. Ο δικηγόρος θεώρησε σωστό να μας εγκαταλείψει χθες το βράδυ, λέγοντας πως δεν μας συμφέρει να πληρώσουμε τα έξοδα του για μια τέτοια υπόθεση. Με πυρετό και τον λαιμό μου να καίει, στάθηκα μπροστά στην Εδρα, με θάρρος που δεν ήξερα από που αντλούσα, με αξιοπρέπεια από αυτήν που προσπαθούσαν να μου αφαιρέσουν και την λογική που προσπάθησαν να διαστρεβλώσουν, και με την πίστη ότι πρέπει να πολεμάμε ακόμα κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι υπέρ μας.»[…]

διαβάστε ολόκληρο το κείμενο της Ίσιδας

Ίσις merci…

μπορείτε να σβήσετε την περιέργειά σας στο ιστολόγιο του Ροΐδη…

Χτες στη βουλή ακούστηκαν πολλά για τα εγκλήματα κατά των ανηλίκων, τα περισσότερα θετικά, παρ’ όλο που μια δόση υποκρισίας ήταν όπως πάντα παρούσα στη χθεσινή ακρόαση φορέων για την κύρωση του πρωτοκόλλου για τα δικαιώματα των παιδιών σχετικά με την εμπορία παιδιών, την παιδική πορνεία και πορνογραφία, το οποίο σημειωτέον ψηφίζουν ομοφώνως όλα τα κόμματα. Ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου κ. Κ. Παπαϊωάννου με επίκληση ελληνικών και διεθνών στοιχείων που μας παρουσιάζουν με τους υψηλότερους δείκτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, συνέχισε λέγοντας «Αν καταφέρουμε αυτό το θεωρούμενο ως «καμάρι» ή «αντριλίκι» να το αντιληφθεί η ελληνική περιφέρεια ως ντροπή, θα είναι μία μεγάλη πρόοδος, αν και τα ΜΜΕ τουλάχιστον στα κρούσματα της Βέροιας και της Αμαρύνθου λειτούργησαν ροζ και όχι καταγγελτικά» (σωστό).

Βέβαια ο βουλευτής το ΛΑΟΣ κ. Αθ. Πλεύρης έκανε την ανατριχιαστική πρόταση (του ξέφυγε; ήθελε να «κλέψει» τη παράσταση;): «πρόκληση τεχνητής ανικανότητας στους παιδεραστές». Πρόταση που θα είχε μεγάλη απήχηση σε άλλα καθεστώτα τύπου αγιατολάχ. Τι άλλο θα ακούσουμε. Ευτυχώς η πρότασή του αυτή σόκαρε ακόμη και τους βουλευτές του κόμματός του. Πως ξεστομίζονται τέτοια πράγματα. Είναι δυνατόν;

Καλοί οι ηθοποιοί αλλά η όλη σάλτσα είναι αποτυχημένη στη απόπειρα μεταφοράς του «10» του Καραγάτση…Τι να πρωτο – επισημάνει κανείς, το ξεπερασμένο ύφος της όλης αφήγησης που η τηλεοπτική «γραφή» παραπέμπει; Το passé εκείνο θεατρικο-στοχαστικό ρυθμό, τον βαρετό με τις αλλεπάλληλες σιωπές που πολλές από αυτές δείχνουν σκηνοθετική αδυναμία; Γιατί τέλος πάντων αυτή η εμμονή στη συνεχή δήθεν ποιότητα; Ας κάνουν τέλος πάντων κάποιοι απλά τη δουλειά τους σαν επαγγελματίες, γιατί όλα αυτά δείχνουν κυρίως έλλειψη επαγγελματισμού. Η δουλειά σας κύριοι είναι να κάνετε αυτό που ξέρετε -αν το ξέρετε- καλά και ευσυνείδητα, και κατανοήστε τέλος πάντων ότι τα «δήθεν» όσο και να παίξουν κρυφτούλι, παραμένουν Δήθεν.

—

Φωτογραφία: Ανέκδοτο νεανικό κείμενο του Μ. Καραγάτση (1926). Το υπογράφει με το πραγματικό του όνομα: Δ. Ροδόπουλος. Περιοδικό «Λέξη» τεύχος 44, Μάιος 1985