αγριμολογος

Είτε ένοχοι, είτε αθώοι οι πολιτικοί πρέπει να έχουν την ευθιξία να παραιτούνται. Η ευθιξία αυτή δείχνει το μέγεθος μια πολιτικής προσωπικότητας, αλλά και μιας προσωπικότητας γενικώς. Όταν ο πολιτικός αυτός είναι επικεφαλής υπουργείου, δηλαδή αυτός που φέρει τον τίτλο «υπουργός», αφαιρεί από της κοινωνικές επαφές του όλους τους παλιούς ή νέους φίλους του, που έχουν σχέση με οικονομικά συμφέροντα και που αυτά συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με το έργο του υπουργείου του οποίου ηγείται. Οι παρέες αυτές κόβονται συνειδητά. Το γνωστό «Η γυναίκα του Καίσαρα…κλπ» ισχύουν εδώ στο ακέραιο. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν, ούτε και θα έπρεπε. Πας κύριε βόλτα ή πικνίκ με τον Διευθυντή μιας εταιρείας η οποία έχει δοσοληψίες εκατομμυρίων με το υπουργείο σου; τότε ρισκάρεις και παίζεις κορώνα-γράμματα τη καριέρα σου, το κύρος σου ενδεχομένως να πάει περίπατο αν βγει το γεγονός αυτό στη δημόσια θέα.
Κύριε Λιάπη, διεκδικείστε την τυχόν αθωότητά σας ελεύθερα εκτός της υπουργικής σας ιδιότητας και όταν την κατακτήσετε εννόμως, επανέρχεστε. Οι κάτοικοι αυτής της χώρας με τα τόσα δεινά που τους δέρνουν τα τελευταία χρόνια, έχουν επείγουσα ανάγκη τέτοιων πράξεων ευθύνης, εκτός κι αν δεν έχετε κατανοήσει ακόμα για τι πράγμα μιλάμε. Η λέξη «ντροπή» υπάρχει ακόμα άθικτη σε όλα τα ελληνικά λεξικά.

……..

photo@s.f.

Ο αγώνας του Θιβέτ για ανεξαρτησία είναι πέρα για πέρα δίκαιος και η αλληλεγγύη προς αυτόν τον λαό δικαιολογημένος. Η κινεζική κρατική βία καταδικαστέα. Όμως για ποια ελευθερία μιλούν οι μοναχοί και οι κάθε Δαλάι Λάμα; μήπως είναι διαφορετική από αυτή που ο δυτικός άνθρωπος ζητά και διαμαρτύρεται;

Η ωραιοποίηση του Βουδισμού μέσω και σε σχέση πάντα με το Θιβέτ σε διάφορες συζητήσεις και τον Τύπο δείχνουν ηθελημένη ή αθέλητη άγνοια. Αν το θέμα της εθνικής απελευθέρωσης ενός κράτους-έθνους είναι περίπλοκο, φανταστείτε πόσο περίπλοκες είναι οι συνθήκες σε ένα λαό ο οποίος δεν γνώρισε ποτέ πραγματική, έστω αστική, δημοκρατία. Τι σημαίνει να συντρίψεις τον καταπιεστή σου όταν δεν τον έχεις συντρίψει ποτέ στην ιστορία σου. Αυτή είναι η σκληρή ιστορική αλήθεια στη περίπτωση του Βουδιστικού Θιβέτ. Μήπως κάποιοι εννοούν άλλη «αυτοδιάθεση» και η ολιγομελής ελίτ που κάθονταν αιώνες στο σβέρκο του απλού θιβετιανού σκέφτονται παλινόρθωση της «άλλης;». Δηλαδή ο κύριος (τωρινός) Δαλάι Λάμα με τις ανώτατες των διασυνδέσεών του με το διεθνές τζετ-σετ στο κόσμο, τι σκέφτεται, μας είπε κάτι συγκεκριμένο ποτέ; Προσωπικά δεν έχω διαβάσει κάτι, εκτός κι αν έχει λεχθεί και δεν το ξέρω. Όποιος γνωρίζει, ας με ενημερώσει γιατί σε αυτό το θέμα οι γνώσεις μου είναι περιορισμένες.

Το Θιβέτ μέχρι και το 1950 (οι Κινέζοι τότε το κατέλαβαν) ήταν ένα κράτος με δομή καθαρά φεουδαρχική. Ένα άγριο θεοκρατικό φέουδο που η κυρίαρχη βουδιστική αίρεση και η ιδιαιτέρως «βολική»-απόηχος των Τσονγκ, τη δυναστεία η οποία ένωσε το Θιβέτ τον έβδομο αιώνα, και που από τον 17ο αιώνα έως και το 1950 η εξουσία ήταν στα χέρια των Δαλάι Λάμα και των λοιπόν αντιβασιλέων. Εκατόν εβδομήντα πέντε αριστοκρατικές γαλαζοαίματες οικογένειες (αρ. 175) λυμαίνονταν τον πλούτο με την βοήθεια των βουδιστικών μοναστηρίων της χώρας, ενώ το 90% του πληθυσμού δούλευε και παρήγαγε σε συνθήκες άθλιες. Δουλοπάροικοι με όλη τη σημασία της λέξης.

Κάποιοι τα ξεχνούν.

Πρόκειται για τον 78χρονο ιερέα π. Φιλόθεο Φάρο που χαρακτηρίζει: ««φαρισαίους» και «υποκριτές» ιεράρχες και κληρικούς που έσπευσαν να μιλήσουν για «πορνεία» και «κουσούρια», υποστηρίζοντας ότι όσοι εμφανίζονται αυστηροί στην πραγματικότητα αναζητούν «άλλοθι» για να αποπροσανατολίσουν από δικές τους «αμαρτωλές» πράξεις.» Αυτούς μάλιστα θεωρεί υπεύθυνους για το γεγονός ότι πολλοί νέοι άνθρωποι καταλήγουν σε ψυχιάτρους φορτωμένοι ενοχικά σύνδρομα. «Μακάρι να ενδιαφερόντουσαν για την ελληνική οικογένεια αλλά αδιαφορούν πλήρως», επισημαίνει. Οσο για εκείνους που βλέπουν μια νέα επίθεση κατά της Εκκλησίας απαντά με νόημα: «Η Εκκλησία του Χριστού δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς». Οι θέσεις του πατρός Φιλόθεου Φάρου, όπως τις αναπτύσσει στην «Κ», που θίγουν και το πλαίσιο σχέσεων Πολιτείας-Εκκλησίας, σίγουρα θα αποτελέσουν αφορμή διαλόγου, αφού πολλοί θα συμφωνήσουν πολλοί θα διαφωνήσουν, άλλοι θα συνυπογράψουν, άλλοι θα θυμώσουν…
Διαβάστε τις ενδιαφέρουσες απόψεις στο κείμενο του Νίκου Παπαχρήστου στη «Κ»

Υπάρχουν φαίνεται και λογικές φωνές στην εκκλησία.

Προχθές (31.01.08) όλα ανεξαιρέτως τα κανάλια κάλυψαν απευθείας τις ομιλίες, τα στιγμιότυπα, όλη τη πομπή από τη Μητρόπολη ως το Α΄ Νεκροταφείο τη νεκρώσιμη ακολουθία του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλο, με την αξιοπρεπή εξαίρεση του Σκάϊ που κράτησε το μέτρο. Εντύπωση πέραν του απαράδεκτου γενικού τρόπου κάλυψης του γεγονότος που ξεπέρασε κάθε μέτρο, έκανε και ο θρασύς  τρόπος με τον οποίο ο κ. Άνθιμος στην εκφώνηση του επικήδειου λόγου ανέφερε μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον …τέως βασιλιά(!), κακοβούλως μπροστά στο πανελλήνιο τοποθέτησε ιεραρχικά τον Γκλύξμπουργκ πάνω από τον πρωθυπουργό και τους εκλεγμένους αρχηγούς των κομμάτων. Ένα προκλητικά αδικαιολόγητο ατόπημα που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί «λάθος» από έναν 74χρονο ιεράρχη με τεράστια πείρα, που κάποτε θήτευσε σαν εκπρόσωπος Τύπου της εκκλησίας. Αμηχανία μου προκάλεσε το απροσδόκητο «Χριστός Ανέστη» στο τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας, παρόλο που δεν είμαι γνώστης του εκκλησιαστικού τυπικού, πρώτη φορά το άκουσα σε κηδεία. Οι αδηφάγοι και αναιδέστατοι τηλεοπτικοί φακοί κατέγραφαν τα πάντα, οι ήχοι, οι στεναγμοί, τα δάκρυα, το επαναλαμβανόμενο «φίλοι και εχθροί παραδέχονται τον άνθρωπο Χριστόδουλο κλπ. κλπ.», τα δάκρυα, τα αναφιλητά και οι λυγμοί προσχώρησαν σε κάθε οικογενειακή εστία. Ώρες ολόκληρες. Ήταν σαν να ξεπλήρωναν τον ομολογουμένως χαρισματικό επικοινωνιακά αρχιεπίσκοπο για τις αυξημένες τηλεθεάσεις που τους προσέφερε την εποχή που ζούσε. Καμία στιγμή κατά την ολοκληρωτικά σαρωτική απευθείας αναμετάδοση, δεν έπεισε για τη γνησιότητα όλων αυτών των εκδηλώσεων. Ούτε οι επικήδειοι λόγοι έπεισαν. Είναι φυσικό για τους γνωρίζοντας τη διαδρομή της ομολογουμένως διφορούμενης προσωπικότητα του αρχιεπισκόπου. Το τι είναι γνήσιο είναι βεβαίως υποκειμενικό.