αγριμολογος

Έχω την άποψη πως είναι πρόωρο και λάθος να μιλάμε σήμερα για ενδεχόμενη πτώση του καπιταλισμού, η εμπειρία του 20ου αιώνα μας έδειξε -όπως εύστοχα συμπεραίνει- ο Λουτσιάνο Κάνφορα ότι : «οι πλουτοκρατικές ολιγαρχίες νικούν, οι ιδεολογικές χάνουν», για να συμπληρώσει σε μία μόνο αράδα την ελπίδα: «Και όμως κινείται».

Μπροστά μας ξετυλίγονται οι συνέπειες μιας αχαλίνωτης χρηματολατρείας, της οποίας δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή τη φορά –έτσι φαίνεται έως τώρα– ότι η «ελεύθερη κι ανοιχτή αγορά» θα λύσει και θα ρυθμίσει αυτομάτως, μέσω του περίφημου δόγματος, η… «αυτορύθμιση της αγοράς», αντιθέτως βλέπουμε να επεμβαίνει σε αυτή το κράτος ώστε όχι μόνο να επαληθεύσει το ρητό «ο ισχυρότερος τα παίρνει όλα» (π.χ. κρατική ενίσχυση τραπεζών) προς επιβεβαίωση της μαρξιστικής άποψης περί του ρόλου του κράτους σαν «το όργανο τής κυριαρχίας, της καταπίεσης μιας τάξης από την άλλη», επαληθεύεται επίσης ότι ο «σκοπός του (του Κράτους) είναι να δημιουργήσει ένα καθεστώς που νομιμοποιεί και διαιωνίζει αυτή την καταπίεση, μετριάζοντας τις συγκρούσεις μεταξύ των τάξεων», πολύ σωστά ο Ένγκελς συμπεραίνει ότι το Κράτος δεν είναι «η ενσάρκωση της Ηθικής Ιδέας». Κάθε άλλο. Όμως, ενώ παρατηρούμε το κράτος να παρεμβαίνει σώζοντας τους ισχυρούς εις βάρος των ασθενέστερων –συνεπέστατος κρατικός ρόλος άλλωστε– αυτής της μάταιης ζωής, ξοδεύοντας ανενδοίαστα αμύθητα ποσά και προπαγανδίζοντας ταυτόχρονα την «επιστροφή της πολιτικής ηθικής», το καινούργιο στοιχείο σε αυτή την ανθρώπινη (και πάλι) περιπέτεια, είναι ότι διαλαλούν (Ε.Ε. και ΗΠΑ) ότι δεν σκοπεύουν να αλλάξουν την πολιτική μείωσης των κρατικών επενδύσεων με δημόσια έργα ώστε να πολεμηθεί, μέσω της κλασικής «Κεϋνσιανής ρύθμισης» – μια ουσιαστική εφεδρεία του υπάρχοντος συστήματος– που προβλέπει την άνοδο των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσεων ώστε να τονωθεί η ζήτηση και κατά συνέπεια η επανόρθωση της ισορροπίας… Εάν λοιπόν όπως δηλώνουν, δεν σκοπεύουν να αυξήσουν τις δημόσιες δαπάνες, τότε  τι ακριβώς μέτρα θα πάρουν…  Δεν διαθέτω οικονομικές ή πολιτικές περγαμηνές, ένας τυχαίος εικαστικός είμαι που καταθέτει αμπελοφιλοσοφικά κάποιες σκέψεις. Παρ’ όλη αυτή τη μαυρίλα, τείνω αισιόδοξα στη υιοθέτηση της άποψης του Κάνφορα:

«Και όμως κινείται».

.

.

Είναι μια ασπίδα άμυνας η συνωμοσιολογία, ιδιαίτερα όπου κυριαρχεί λειψή παιδεία, όταν ο πολιτικός λόγος περιορίζεται σε λέξεις «νίντζα» ή «είμαι Καραμανλικότερος του Καραμανλή» με γραπτές «πολιτικές παρεμβάσεις» λαϊκών παραλιακών αοιδών αφύσικα πρησμένες από κορτιζόνη. Όταν ο εν λόγω βουλευτής προβάλει σύνθημα τύπου «Οι εξαιρετικές δημόσιες σχέσεις μου και οι στρατηγικές κινήσεις μου προάγουν τα συμφέροντα του δραμινού λαού». Ακριβώς. Δημόσιες σχέσεις λοιπόν είναι το ζητούμενο, γνωριμίες, ρουσφέτια, η συναλλαγή και το …ποντάρισμα σε ηγέτες -«άλογα προορισμένα να κερδίζουν». Όλα αυτά από τους στρογγυλοκαθισμένους Δαϊλάκηδες που εξυμνούνται (η προβάλλονται, το ίδιο κάνει) από τα ΜΜΕ, αποδεικνύοντάς μας με τον πιο ειλικρινή τρόπο τους μέτριους νόες, τους μέτριους γνώστες των κοινωνικών μας δρώμενων ή την ουσιαστική έλλειψή τους σε Πολιτική Ουσία. Όταν η πολιτική ή κοινωνική αξιοπρέπεια, περιορίζεται στο «μένω για να φύγω» μετατρεπόμενη κατά περίσταση, σε «έφυγα για να μείνω» και που ακριβώς τέτοιου είδους ενέργειες, προκαλούν τη συμπάθεια του πόπολου. Ποιο πόπολο, ναι Αυτό. Αυτές είναι οι αστείρευτες εφεδρείες του συστήματος στην Ελλάδα αλλά και παντού στον μικρό μας πλανήτη (βλ. προεδρικές ΗΠΑ). Η συνωμοσιολογία που διαφαίνεται σε κάθε πρωθυπουργική «ομιλία» γίνεται με ιδιαίτερη ένταση τελευταία. Όσο πιο στεντόρεια η φωνή, τόσο μεγαλύτερο το χάος, το κενό, η κενότητα των λόγων. Ο ήχος του τενεκέ, ένα ιδανικό μοντέλο της κάθε εποχής, όπου ο νεοκυνισμός εμφανίζεται σε ποικίλες μορφές με το «χαριτωμένο» και «συμπαθές» να κρατά πάντα τα πρωτεία, να εκτοξεύεται στα τοπ 10 της δημοτικότητας.

.

.

Καταλαβαίνω την οργή του κ. Κεφαλογιάννη, είναι πρωτοφανές να δικάζουν κάποιον από την Εξουσία. Καταλαβαίνω την ταπείνωση. Πρόκειται για την ίδια ακριβώς ταπείνωση που νιώθει ο ανήμπορος απλός πολίτης που τον πνίγει το δίκιο, εκείνον που δεν έχει τα μέσα να αντιδράσει, εκείνον που δικάζεται καθημερινώς στις ουρές των κτηματολογίων, στα άθλια νοσοκομεία και στις υπόλοιπες «δημόσιες υπηρεσίες».Ο απλός πολίτης, που για μερικές χιλιάδες €υρώ χρέος προς το δημόσιο τον πάνε στη «ψειρού» χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους την απλή οικογενειακή του κατάσταση που αποτελείται κυρίως από δάνειο, ενοίκιο, ρεύμα, νερό, φροντιστήρια και άλλες υποχρεώσεις ανήκουστες για την τάξη του κ. Κεφαλογιάννη….Είναι πρωτοφανές μετά τόσων σκανδάλων τόσων εκατομμυρίων €υρώ που βγαίνουν στο φως τα τελευταία χρόνια, να μην έχουν καλέσει για ανάκριση κανένα επιφανές μέλος της Εξουσίας και της αριστοκρατίας, παρά μόνο μία ασήμαντη υποψήφια υπάλληλο ονόματι Τσέκου, και να καλούν τώρα έναν που υπήρξε –όπως ομολογεί ο ίδιος– πενήντα χρόνια Πολιτευτής-αγωνιστής, μέλος της Εξουσίας. Για να λέμε λοιπόν και του στραβού το δίκιο αν ήταν έστω και λίγο βουλευτής (όπως λέμε ολίγον έγκυος) δεν θα είχε παραστεί καν στο δικαστήριο (quelle décadence). Το αν κρίθηκε αθώος ή ένοχος δεν μας απασχολεί.
.

Πρώτη δημοσίευση: Open Mag

.

.

.

Στην αφρικανική χώρα της Νιγηρίας εφτά πολιτικοί έχουν ήδη παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη κατηγορούμενοι για παρόμοια σκάνδαλα με της Ελλάδας στη «διαπλοκή Siemens». Σε εμάς διαβάζω ότι ο εισαγγελέας «διστάζει» να κάνει ακόμη και ουσιαστικές ερωτήσεις σε κάποια γραμματέα για πρόσωπα και πράγματα. Σε εμάς η «ανάκριση» άρχισε τουλάχιστον ένα χρόνο μετά «και κάτι», γι’αυτό κάποιος Γερμανός (νομίζω) εισαγγελέας όταν ρωτήθηκε από Έλληνα δημοσιογράφο γιατί η ελληνική Δικαιοσύνη ξεκίνησε ένα χρόνο μετά, απάντησε ειρωνικά: «Ίσως είχαν κάποιες σπουδαιότερες υποθέσεις τότε…». Η ελληνική πραγματικότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο φαντασίας, το ένα εξωφρενικό γεγονός καλύπτεται από κάποιο άλλο που ξεπετάγεται σε ανύποπτο χρόνο και κάθε φορά που αυτό γίνεται, κάνει όλο και λιγότερο κρότο, λιγότερη εντύπωση·στις εθισμένες πια  μαζικές συνειδήσεις. Αυτός ο τόπος. Εκτός από το καμένο, καταπατημένο και αφημένο στη τύχη του περιβάλλον (αστικό και της υπαίθρου), καίγονται σιγά-σιγά , αργοσβήνουν και οι συνειδήσεις, οι διαθέσεις μιας κάποιας αντίστασης. Ένα σουρεαλιστικό και (αντί)ποιητικό τοπίο.

—

photo©s.f. 2007