αγριμολογος

Στην αφρικανική χώρα της Νιγηρίας εφτά πολιτικοί έχουν ήδη παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη κατηγορούμενοι για παρόμοια σκάνδαλα με της Ελλάδας στη «διαπλοκή Siemens». Σε εμάς διαβάζω ότι ο εισαγγελέας «διστάζει» να κάνει ακόμη και ουσιαστικές ερωτήσεις σε κάποια γραμματέα για πρόσωπα και πράγματα. Σε εμάς η «ανάκριση» άρχισε τουλάχιστον ένα χρόνο μετά «και κάτι», γι’αυτό κάποιος Γερμανός (νομίζω) εισαγγελέας όταν ρωτήθηκε από Έλληνα δημοσιογράφο γιατί η ελληνική Δικαιοσύνη ξεκίνησε ένα χρόνο μετά, απάντησε ειρωνικά: «Ίσως είχαν κάποιες σπουδαιότερες υποθέσεις τότε…». Η ελληνική πραγματικότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο φαντασίας, το ένα εξωφρενικό γεγονός καλύπτεται από κάποιο άλλο που ξεπετάγεται σε ανύποπτο χρόνο και κάθε φορά που αυτό γίνεται, κάνει όλο και λιγότερο κρότο, λιγότερη εντύπωση·στις εθισμένες πια  μαζικές συνειδήσεις. Αυτός ο τόπος. Εκτός από το καμένο, καταπατημένο και αφημένο στη τύχη του περιβάλλον (αστικό και της υπαίθρου), καίγονται σιγά-σιγά , αργοσβήνουν και οι συνειδήσεις, οι διαθέσεις μιας κάποιας αντίστασης. Ένα σουρεαλιστικό και (αντί)ποιητικό τοπίο.

—

photo©s.f. 2007

Είτε ένοχοι, είτε αθώοι οι πολιτικοί πρέπει να έχουν την ευθιξία να παραιτούνται. Η ευθιξία αυτή δείχνει το μέγεθος μια πολιτικής προσωπικότητας, αλλά και μιας προσωπικότητας γενικώς. Όταν ο πολιτικός αυτός είναι επικεφαλής υπουργείου, δηλαδή αυτός που φέρει τον τίτλο «υπουργός», αφαιρεί από της κοινωνικές επαφές του όλους τους παλιούς ή νέους φίλους του, που έχουν σχέση με οικονομικά συμφέροντα και που αυτά συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με το έργο του υπουργείου του οποίου ηγείται. Οι παρέες αυτές κόβονται συνειδητά. Το γνωστό «Η γυναίκα του Καίσαρα…κλπ» ισχύουν εδώ στο ακέραιο. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν, ούτε και θα έπρεπε. Πας κύριε βόλτα ή πικνίκ με τον Διευθυντή μιας εταιρείας η οποία έχει δοσοληψίες εκατομμυρίων με το υπουργείο σου; τότε ρισκάρεις και παίζεις κορώνα-γράμματα τη καριέρα σου, το κύρος σου ενδεχομένως να πάει περίπατο αν βγει το γεγονός αυτό στη δημόσια θέα.
Κύριε Λιάπη, διεκδικείστε την τυχόν αθωότητά σας ελεύθερα εκτός της υπουργικής σας ιδιότητας και όταν την κατακτήσετε εννόμως, επανέρχεστε. Οι κάτοικοι αυτής της χώρας με τα τόσα δεινά που τους δέρνουν τα τελευταία χρόνια, έχουν επείγουσα ανάγκη τέτοιων πράξεων ευθύνης, εκτός κι αν δεν έχετε κατανοήσει ακόμα για τι πράγμα μιλάμε. Η λέξη «ντροπή» υπάρχει ακόμα άθικτη σε όλα τα ελληνικά λεξικά.

……..

photo@s.f.

Ο αγώνας του Θιβέτ για ανεξαρτησία είναι πέρα για πέρα δίκαιος και η αλληλεγγύη προς αυτόν τον λαό δικαιολογημένος. Η κινεζική κρατική βία καταδικαστέα. Όμως για ποια ελευθερία μιλούν οι μοναχοί και οι κάθε Δαλάι Λάμα; μήπως είναι διαφορετική από αυτή που ο δυτικός άνθρωπος ζητά και διαμαρτύρεται;

Η ωραιοποίηση του Βουδισμού μέσω και σε σχέση πάντα με το Θιβέτ σε διάφορες συζητήσεις και τον Τύπο δείχνουν ηθελημένη ή αθέλητη άγνοια. Αν το θέμα της εθνικής απελευθέρωσης ενός κράτους-έθνους είναι περίπλοκο, φανταστείτε πόσο περίπλοκες είναι οι συνθήκες σε ένα λαό ο οποίος δεν γνώρισε ποτέ πραγματική, έστω αστική, δημοκρατία. Τι σημαίνει να συντρίψεις τον καταπιεστή σου όταν δεν τον έχεις συντρίψει ποτέ στην ιστορία σου. Αυτή είναι η σκληρή ιστορική αλήθεια στη περίπτωση του Βουδιστικού Θιβέτ. Μήπως κάποιοι εννοούν άλλη «αυτοδιάθεση» και η ολιγομελής ελίτ που κάθονταν αιώνες στο σβέρκο του απλού θιβετιανού σκέφτονται παλινόρθωση της «άλλης;». Δηλαδή ο κύριος (τωρινός) Δαλάι Λάμα με τις ανώτατες των διασυνδέσεών του με το διεθνές τζετ-σετ στο κόσμο, τι σκέφτεται, μας είπε κάτι συγκεκριμένο ποτέ; Προσωπικά δεν έχω διαβάσει κάτι, εκτός κι αν έχει λεχθεί και δεν το ξέρω. Όποιος γνωρίζει, ας με ενημερώσει γιατί σε αυτό το θέμα οι γνώσεις μου είναι περιορισμένες.

Το Θιβέτ μέχρι και το 1950 (οι Κινέζοι τότε το κατέλαβαν) ήταν ένα κράτος με δομή καθαρά φεουδαρχική. Ένα άγριο θεοκρατικό φέουδο που η κυρίαρχη βουδιστική αίρεση και η ιδιαιτέρως «βολική»-απόηχος των Τσονγκ, τη δυναστεία η οποία ένωσε το Θιβέτ τον έβδομο αιώνα, και που από τον 17ο αιώνα έως και το 1950 η εξουσία ήταν στα χέρια των Δαλάι Λάμα και των λοιπόν αντιβασιλέων. Εκατόν εβδομήντα πέντε αριστοκρατικές γαλαζοαίματες οικογένειες (αρ. 175) λυμαίνονταν τον πλούτο με την βοήθεια των βουδιστικών μοναστηρίων της χώρας, ενώ το 90% του πληθυσμού δούλευε και παρήγαγε σε συνθήκες άθλιες. Δουλοπάροικοι με όλη τη σημασία της λέξης.

Κάποιοι τα ξεχνούν.

Πρόκειται για τον 78χρονο ιερέα π. Φιλόθεο Φάρο που χαρακτηρίζει: ««φαρισαίους» και «υποκριτές» ιεράρχες και κληρικούς που έσπευσαν να μιλήσουν για «πορνεία» και «κουσούρια», υποστηρίζοντας ότι όσοι εμφανίζονται αυστηροί στην πραγματικότητα αναζητούν «άλλοθι» για να αποπροσανατολίσουν από δικές τους «αμαρτωλές» πράξεις.» Αυτούς μάλιστα θεωρεί υπεύθυνους για το γεγονός ότι πολλοί νέοι άνθρωποι καταλήγουν σε ψυχιάτρους φορτωμένοι ενοχικά σύνδρομα. «Μακάρι να ενδιαφερόντουσαν για την ελληνική οικογένεια αλλά αδιαφορούν πλήρως», επισημαίνει. Οσο για εκείνους που βλέπουν μια νέα επίθεση κατά της Εκκλησίας απαντά με νόημα: «Η Εκκλησία του Χριστού δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς». Οι θέσεις του πατρός Φιλόθεου Φάρου, όπως τις αναπτύσσει στην «Κ», που θίγουν και το πλαίσιο σχέσεων Πολιτείας-Εκκλησίας, σίγουρα θα αποτελέσουν αφορμή διαλόγου, αφού πολλοί θα συμφωνήσουν πολλοί θα διαφωνήσουν, άλλοι θα συνυπογράψουν, άλλοι θα θυμώσουν…
Διαβάστε τις ενδιαφέρουσες απόψεις στο κείμενο του Νίκου Παπαχρήστου στη «Κ»

Υπάρχουν φαίνεται και λογικές φωνές στην εκκλησία.