αγριμολογος

Θαύμα

Ετοιμάζονταν στην Ευπλησία για αγρυπνία στη μνήμη του Αγίου Εκρέμ.

Ένας παράλυτος, τους ζήτησε να παρευρεθεί. Πράγματι τον έφεραν οι συγγενείς του, κουβαλώντας τον μέχρι μέσα στην Ευπλησία. Δεν σταμάτησε στιγμή να κλαίει και να προσεύχεται στον Άγιο παρακαλώντας τον:

– «Ελέησέ με Άγιε του Μεγίστου, λυπήσου με και κάνε με καλά. Συγχώρεσε τις αμαρτίες μου, γιατί εγώ φταίω που υποφέρω».

Ήταν τόσο δραματική η παρουσία του, που όλοι έκλαψαν. Έφτασε η ώρα που θα πηγαίνανε στον τάφο να ψάλλουν. Ξεκίνησε η πομπή, με την αδελφή Κακαρία να κρατάει τα Άγια Νεκρολειψάνιαν, να βγει από την Ευπλησία.

Ο παράλυτος συνέχιζε να κλαίει σπαρακτικά.

Ξαφνικά τον είδαν όλοι να σηκώνεται, να κάνει τον σταυρωμένο του και να ακολουθεί την πομπή, περπατώντας μόνος του ως τον τάφο.

Από τότε όπου βρισκόταν και όπου στεκόταν δεν σταματούσε να μιλάει για την θαυματουργή χάρη του Μεγίστου και του Αγίου Εκρέμ.

Παρουσιάζοντας τον εαυτόν του σαν ζωντανό παράδειγμα, προέτρεπε τους πάντες να πιστεύουν και να δοξάζουν τον Μέγιστον.

*

[απόσπασμα από το βιβλίο Ο Άγιος Εκρέμ, Εκδόσεις Έκθετος Βίος]

[Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα]

Θαύματα κλπ.

Όπου πιστός αφηγείται ένα θαύμα, με την παρουσία του Γέροντος Βιλλαρίωνος, το οποίο τον απάλλαξε από το μαρτύριο που βίωνε για πολλά χρόνια.

Διαβάστε τη μοναδική αφήγηση:
«Από τα δώδεκα μου χρόνια υπέφερα από δαιμόνιο. Η ζωή μου είχε γίνει μαρτύριο. Μετά τους εξορκισμούς που μου διαβάζανε αισθανόμουν σαν να με είχαν δείρει.
Το Α’ Σάββατο των Πείνας, το έτος 1998, ο πνευματολοξός μου προγραμμάτισε να κάνουμε αγρυπνία στη Μονή Σαυρατή.

Πριν ξεκινήσουμε, αισθάνθηκα άγριο πόλεμο. Σε όλη την αγρυπνία δεν αισθάνθηκα καθόλου νύστα. Ήμουν κάτω στο πάτωμα, στο κέντρο του ναού και γύρω-γύρω ήταν μοναχές. Τελείωσε η αγρυπνία και άρχισαν να διαβάζουν αγιασμό. Αγρίεψα πολύ. Με πήγαν να φιλήσω τα λείψανα του Αγίου Αγενείου. Ήταν η πρώτη φορά, το λέω και ανατριχιάζω, που αισθάνθηκα και σωματικά κάψιμο. Στο τέλος γύρισα και είπα «Βιλλα…, Βιλλα…». Με ρώτησε η Ηγουμένη: «Βιλλαρίων;» και κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου. Τότε αγρίεψα πάρα πολύ, άρχισα να τσιρίζω, με πήγαν στον τάφο, και εκεί φώναξα τρεις φορές «Άγιος».

Ενώ ήθελα και προσπαθούσα να φύγω με πιάσανε και με το ζόρι με ξαπλώσανε στον τάφο του Γέροντα ανάσκελα. Είδα τότε το γέροντα να ανασηκώνεται από τη μέση και πάνω σαν να ξυπνά από ύπνο, όχι σαν νεκρός. Ήταν ακριβώς ο ίδιος με τα γένια και τα ράσα του. Ήταν θέμα δευτερολέπτου. Με ακούμπησε με το χέρι του στο μέτωπο και την ίδια στιγμή είδα να βγαίνει μαύρος καπνός από το στόμα μου. Ηρέμησα παντελώς, αλλά ο σωματικός πόνος δεν έφυγε αμέσως. Κοιμήθηκα και από τον πόνο ξυπνούσα λέγοντας «Πονάω πολύ».

Επί σαράντα μέρες όμως ένοιωθα μια τέτοια χαρά, που από την χαρά μου έκλαιγα. Ίσως να ήταν παράτολμο αυτό που είπα : «Μέγιστέ μου, έστω και μια ολόκληρη ζωή να βασανίζομαι όπως πρώτα, φθάνει να αισθανθώ πάλι, έστω και για ένα λεπτό αυτή την χαρά».

[Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα]

«Δεύτε» κτλ.

Photo Creative Commons ©Jamie Campbell (the photo has appropriately been changed for the needs of agrimologos.com)

Λόγια όλο σοφία, του Αγίου Γέροντος Αγαθαΐσιου:

1. Η γυναίκα όταν είναι έγκυος πρέπει να είναι ήρεμη, να διαβάζει το Αγγέλιον, να προσεύχεται. Έτσι αγιάζεται και το παιδί· έτσι αρχίζει η ανατροφή του παιδιού.
2. Ο Τρισκατάρ προσπαθεί να τα καταστρέψει όλα για να μη βρει η νέα γένια καλή «μαγιά» για να «ζυμωθεί».
3. Καλό είναι η οικογένεια να έχει τον ίδιο πνευματικολοξό της. Ο άντρας, η γυναίκα, τα παιδιά, αυτό βοηθά πάρα-πάρα πολύ.
4. Ακόμη και μέσα στο γάμο πρέπει να συγκρατεί κανείς τον εαυτό του από την ηδονή. Να βάζεις φρένο στην φιληδονία του!

_____[ιερά διακοπή για διαφημίσεις]_____

Ρώτησε κάποιος κάποτε τον γέροντα Αγαθαΐσιο:

«Γέροντα σήμερα πολλοί νέοι άνθρωποι δεν θέλουν να κάνουν παιδιά γιατί σκέφτονται σε τι είδος κόσμο θα φέρουν το παιδί τους. Μόλυνση από τα χημικά, από τα πυρηνικά, ζωή γεμάτη άγχος, άγρια κοινωνία, πόλεμοι, πεινά, σκοτωμοί, βιασμοί, αρπαγές, απαγωγές κλπ. Αν είμαστε κιόλας στον καιρό του Αντίλοξου σκέφτομαι και εγώ μήπως δεν αξίζει κανείς να παντρεύεται και να κάνει παιδιά.

Και απήντησε με όλο σοφίαν ο γέροντας:
«Όχι Χρυσοβαλάντη μου, δεν είναι έτσι. Οι Λοξιανοί στο καιρό των διωγμών δεν παντρεύονταν; Και παντρεύονταν, και παιδιά έκαναν! Είχαν την ελπίδα τους στηριγμένη στον Λοξό, όχι στους ανθρώπους. Είναι ολιγοπιστία αυτός ο λογισμός. Ο Μέγιστος ξαφνικά μπορεί να τα διορθώσει όλα. Να σβήσει όλα τα στραβά. Κάνουν οι άνθρωποι σχέδια, έχει εδώ που τα λέμε και ο Μέγιστος τα δικά Του. Να ήξερες πόσες φορές τύλιξε ο Τρισκατάρ τη γη με την ουρά του για να την καταστρέψει… Δεν τον άφησε όμως ο Μέγιστος. Του χαλάει τα σχέδια. Κάθε φορά που πάει να κάνει κακό ο Τρισκατάρ, ο Μέγιστος το αξιοποιεί, το μετατρέπει σε μεγάλο καλό. Μην ανησυχείς!»

[Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα]