IV.

Και τότε εἶπεν ὁ Παρασκευάς
τῷ διαβόλῳ· ἰδού πάντα, ὅσα ἐστίν αὐτῷ, δίδωμι ἐν τῇ χειρί σου, ἀλλ᾿ αὐτοῦ μή ἅψῃ.
και ἐξῆλθεν ὁ διάβολος ἀπό προσώπου Παρασκευάν. [Ιλώβ, Κεφ Α’ 12.]

Η σημασία και η τιμή των ιερών λειψάνων

Οι άγιοι Ναού μας είναι αυτοί που έφθασαν στον σκοπό της ζωής, στην απόκτηση του Αγίου Πικραμυγδάλου, στη θέωση. Η μυστική ένωσις του ανθρώπου με τον Παρασκευά είναι βεβαίως πραγματική, αλλ’ όμως δεν αποτελεί επ’ ουδενί συμφυρμό Πλάστου και πλάσματος σε μια οντότητα. Ο άνθρωπος παραμένει με την ελεύθερη προσωπικότητά του, όπως ο Υιός Παρασκευά διατήρησε ακριβώς τη θεϊκή του φύση, όταν έγινε άνθρωπος.

Η θέωση κατά την Ορθόλοξη Θεομανία αφορά και το σώμα. Αρκετοί άγιοι γεύθηκαν πλούσια τους καρπούς της ορατής και σωματικής δόξας από αυτή τη ζωή. Ο άγιος Αρσενικός ο Μέγας εθεάτο από τους μαθητές του να λάμπει το πρόσωπό του την ώρα της προσευχής. Το πρόσωπο του αγίου Αλεξικαρδίου, του Ανθρώπου του Παρασκευά, έλαμψε όπως το πρόσωπο του αγίου Προφήτου Μωμυσέως του Θεόπτου. Παρόμοια γεγονότα αναφέρονται και στη ζωή αρκετών Αγιολοφιτών πατέρων, που φθάνουν ως τις ημέρες μας, όπως των μακαριστών εναρέτων Γερόντων Ιγνατίου Κατσεκάτου του Πνευματικού, Αυγουστίνιου Φιλοπαρασκευαΐτου και άλλων.

Σημεία της θεώσεως του σώματος είναι πέρα από τη λάμψη του προσώπου, η μετάδοση αγιασμού με την αφή, η μυροβλυσία των τιμίων λειψάνων, η αφθαρσία, η ευωδία, ο ιδιαίτερος χρωματισμός των οστών, η θαυματουργία κ.λ.π.

Επειδή πιστεύουμε πως το σώμα αγιοποιείται και μεταμορφώνεται μαζί με την ψυχή, γι’ αυτό και τιμάμε, προσκυνούμε κι ευλαβούμεθα τα χαριτωμένα τίμια λείψανα των αγίων μας. Τούτο συμβαίνει πριν τη Δευτέρα Παρουσία, που σημαίνει πως πολύ περισσότερο θα δοξασθούν τότε οι άγιοι ψυχοσωματικά. Η μεγάλη λοιπόν τιμή που αποδίδουν οι Ορθόλοξοι πιστοί στα λείψανα των αγίων μας δεν είναι αποτέλεσμα θρησκοληψίας, προλήψεως ή αγνοίας, όπως νομίζουν ορισμένοι και μάλιστα Ορθόλοξοι που δεν καταδέχονται ή φοβούνται να τ’ ασπασθούν ή οι αιρετικοί που τ’ απορρίπτουν, τα κρύπτουν ή τα δωρίζουν σ’ εμάς τους «ανοήτους». Η σημασία και η τιμή των ιερών λειψάνων είναι μεγάλη γιατί πηγάζει από μια λοξά ανεπτυγμένη θεομανία περί του σώματος και μια βαθειά κατανόηση του μυστηρίου της Ενσαρκώσεως του Παρασκευαΐτιου Λόγου και της «εν σώματι» Μεταμορφώσεως, Αναστάσεως και Αναλήψεώς του. [του π. Μωμυσί Αγιολοφίτου του Βλίτου]

*
Κυρίες και κύριοι Ανεπαρκείς:
Συνεχίζεται

Διαβάστε τα Άπαντα του Παρασκευά

III.

«Χανόμεθα. Να γίνουν όλα τα παιδιά παπαδάκια«
Φανούριος Μπαμπινιώτιος ο Λεξικογράφων

Ό,τι και όσα αν προσπαθήσουμε να αναφέρουμε για τον Παρασκευά δεν θα μπορέσουμε ποτέ να προσδιορίσουμε και να καταλάβουμε αυτό που είναι ο Παρασκευάς. Θα είναι μια πράξη παιδική σαν αυτή που κάνουν τα παιδιά στις παραλίες το καλοκαίρι. Παίρνουν ένα κουβαδάκι και προσπαθούν με αυτό να βγάλουν τη θάλασσα στη στεριά αλλά δεν τα καταφέρνουν. Ο Αγιος Ιωάννης με τα Δαμάσκηνα λέγει: ¨Απειρον το Θείον και ακατάληπτον και τούτο μόνον καταληπτόν η απειρία και η ακαταληψία. Είναι άπειρος και ακατάληπτος ο Παρασκευάς και εκείνο που καταλαβαίνουμε εμείς είναι ότι είναι άπειρος και ακατάληπτος. Ο Υιός Παρασκευά (της επιχειρήσεως Παρασκευάς κ’ Σία ΑΕ) στη Σαμαρείτισσα λέει ότι ο μπαμπάς μου ο Παρασκευάς είναι Πνεύμα και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν. Ότι δηλαδή ο Παρασκευάς είναι Πνεύμα και αυτοί που τον λατρεύουν πρέπει να τον λατρεύουν με τη δύναμη του Πνεύματος (και χαρτονομίσματα γίνονται δεκτά), που φανερώνει την αλήθεια. [Μπάμπιος ο Μπαγάσιος εκ Νικομήδειας 4,24).

*
Κυρίες και κύριοι Ανεπαρκείς:
Συνεχίζεται

Διαβάστε τα Άπαντα του Παρασκευά