[Ας θυμηθούμε ότι με δικές του αποκλειστικά αποφάσεις…
28/06/2019 § Σχολιάστε
Goodbye SYRIZA
[…]
Ας θυμηθούμε ότι ο Τσίπρας με δική του απόφαση επέλεξε στρατηγικά να συγκυβερνήσει με την Ακροδεξιά του Καμμένου και ενώ ζητά στην ουσία να το ξεχάσουμε, έχει εντάξει στα ψηφοδέλτιά του μια σειρά ακροδεξιοβασιλοχουντικών στελεχών.
Ο Τσίπρας με δική του απόφαση επέλεξε στρατηγικά να στελεχώσει την κυβέρνησή του με μια πλειάδα παλαιοπασόκων που κατά τα άλλα ευθύνονταν σε βαθμό κακουργήματος για την καταστροφή της χώρας.
Ο Τσίπρας με δική του απόφαση επέλεξε στρατηγικά να στήσει γέφυρες προκειμένου να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ επιχειρώντας να ενδυθεί τον μανδύα της σοσιαλδημοκρατίας.
Ο Τσίπρας με δική του απόφαση επέλεξε στρατηγικά να αντιμετωπίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη απαξιωτικά δημιουργώντας την εντύπωση ενός αντιπάλου θύματος. Ο Τσίπρας με δική του στρατηγική ευθύνη από «άχαστος» μετατράπηκε στον πιο βολικό πελάτη του «Κούλη».
Ταυτόχρονα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Τσίπρας ευθύνεται αποκλειστικά για τις απίθανες περιπτώσεις του Γιάνη Βαρουφάκη, της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του Παναγιώτη Λαφάζανη και τις βαρύτατες συνέπειες της πολιτικής τους παρουσίας για την χώρα.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από αυτόν τον απίθανο θίασο επικίνδυνων πολιτικών τσαρλατάνων που έθεσαν σε άμεσο κίνδυνο την υπόσταση της χώρας; Το Plan B, το παράλληλο νόμισμα, την κατάληψη του νομισματοκοπείου, τα ασυνάρτητα καθεστωτικά παραληρήματα της προέδρου της Βουλής, τα capital controls, το δημοψήφισμα , τις 17ωρες σκληρές διαπραγματεύσεις, το τρίτο καταστροφικό κι αχρείαστο μνημόνιο που φόρτωσαν στις πλάτες του Ελληνικού λαού, τις επώδυνες συνέπειες σε βάρος της χώρας που είχε καταντήσει διεθνώς αναξιόπιστη, τον ένα αιώνα εκχώρησης της δημόσιας περιουσίας αλλά και μια σειρά πολιτικών και κοινωνικών εγκλημάτων που ακολούθησαν από την φασιστική επίθεση εναντίον της ελευθεροτυπίας στην προσπάθεια του καθεστώτος να ελέγξει κατά τα σοβιετικά πρότυπα τον τύπο;
[…]
[plaisir: έχω εμπιστοσύνη στην ·
27/06/2019 § Σχολιάστε
του Δημήτρη Χαντζόπουλου στη Καθημερινή 25/6/19
[μια χώρα χρεωμένη πριν… γίνει κράτος
23/06/2019 § Σχολιάστε
κλικ στην εικόνα για να δείτε το εξώφυλλο του βιβλίου
Από τα χρόνια της Επανάστασης, του Οθωνα και του Καποδίστρια έως τον Τρικούπη, τον Βενιζέλο, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και, φυσικά, την κρίση που ξέσπασε το 2010, η Ελλάδα χρωστούσε. Υπό μία έννοια, η ανάπτυξη ήταν πάντοτε ταυτισμένη με τον δανεισμό.
Στο νέο του βιβλίο «Τα δάνεια της Ελλάδας. Διακόσια χρόνια ανάπτυξης και κρίσεων», που κυκλοφόρησε 10 Ιουνίου, από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, ο Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, καθηγητής Ιστορίας Οικονομικών Θεωριών στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, αφηγείται αριστοτεχνικά διακόσια χρόνια δανεισμών και χρεών. Η «Κ» προδημοσιεύει σήμερα ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα, αντλημένο από τα χρόνια των δανείων των χρόνων της Επανάστασης.
Προδημοσίευση
«Αρχικά, τον Φεβρουάριο του 1824, συνάφθηκε δάνειο 800.000 λιρών και έναν χρόνο αργότερα, ένα δεύτερο 2.000.000 λιρών. Η αμοιβή των δανειστών ήταν πλουσιοπάροχη, αφού εκτός των εγγυήσεων, το πραγματικό κεφάλαιο του πρώτου δανείου ήταν μόλις 470.000 και του δεύτερου 1.100.000 λίρες. Για να προσελκυστούν επενδυτές, δόθηκαν ως εγγύηση «όλες οι φορολογικές εισπράξεις» και «το σύνολο της εθνικής ιδιοκτησίας της Ελλάδος». Η εγγύηση αυτή έμελλε να έχει μακροχρόνιες συνέπειες για τη χώρα. Με άλλα λόγια, προσφέρθηκαν στους επενδυτές χρεόγραφα με εγγύηση παρόμοια εκείνης των γαλλικών assignats που οδήγησαν τη μετεπαναστατική Γαλλία σε οικονομική κρίση και χρεοκοπία.
Στα παραπάνω ποσά επιβλήθηκαν και άλλες κρατήσεις: στο μεν πρώτο δάνειο, 80.000 λίρες προκαταβολή τόκων, 16.000 λίρες για δημιουργία εξοφλητικού αποθέματος και 26.000 λίρες για προμήθειες/αμοιβές μεσαζόντων, δηλαδή το καθαρό ποσό έπεσε στις 350.000 λίρες. Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, δόθηκαν αντίστοιχα, 200.000, 20.000 και 64.000 λίρες για να μείνουν εντέλει 826.000 λίρες καθαρά.
Παρά το γεγονός ότι οι Ελληνες διαπραγματευτές ήταν άνθρωποι του εμπορίου και γνώριζαν από συναλλαγές, προφανώς για να επιτύχουν τον στόχο τους ή επειδή παραπλανήθηκαν, παραχώρησαν τη διαχείριση του καθαρού ποσού του πρώτου δανείου στην Επιτροπή των Φιλελλήνων (Μπάιρον, Στάνχοουπ και Γκόρντον), με αποτέλεσμα ξένοι να διαχειρίζονται χρήματα στο όνομα του ελληνικού κράτους. Μετά από προσπάθειες, ορίστηκε τέταρτο μέλος της επιτροπής ο Λάζαρος Κουντουριώτης. Σύμφωνα με ενδείξεις, ποσά που κατέληξαν σε χέρια της οικογένειας Κουντουριώτη χρησιμοποιήθηκαν στην εμφύλια διαμάχη κατά των Κολοκοτρωναίων. Ο αγγλικός οίκος Λάφμαν και εταίροι εξέδωσε το πρώτο δάνειο κατά 75% σε λίρες και το υπόλοιπο σε ισπανικά δίστηλα και το εκταμίευσε σε τράπεζα της Ζακύνθου. Από εκεί, ένα μέρος των χρημάτων αυτών, 242.000 λίρες, βρέθηκαν με μορφή χρυσών κερμάτων στην Ελλάδα και μοιράστηκαν για τις ανάγκες του αγώνα σε οπλαρχηγούς και, δυστυχώς, χρηματοδότησαν την αντιπαράθεση Υδραίων και Μωραϊτών για την πολιτική εξουσία. Αγοράστηκαν επίσης μη χρειώδη αντικείμενα.
Το δεύτερο δάνειο κατευθύνθηκε στη δημιουργία εθνικού στόλου. Εδώ παρατηρήθηκε νέα σπατάλη πόρων. Αντί να αγοραστούν έτοιμα προς παραλαβή πλοία, δόθηκαν ειδικές παραγγελίες, χωρίς μάλιστα ρήτρες καθυστέρησης ή τήρησης χρονοδιαγραμμάτων παράδοσης/παραλαβής.
Από τα έξι πλοία που παραγγέλθηκαν στην Αγγλία και στις ΗΠΑ, του ενός χάλασαν οι μηχανές μόλις ξεκίνησε το παρθενικό του ταξίδι στον Τάμεση και βυθίστηκε. Αλλα δυο δεν ολοκληρώθηκαν λόγω τεχνικών/κατασκευαστικών προβλημάτων και σάπισαν στους ντόκους των ναυπηγείων. Συνολικά, μόνο τρία πλοία έφτασαν σώα στην Ελλάδα, δύο από την Αγγλία, τον Σεπτέμβριο του 1827 («Καρτερία») και τον Σεπτέμβριο του 1928 («Ερμής»), αντίστοιχα, και ένα («Ελλάς») από τις ΗΠΑ, ήδη από τον Νοέμβριο του 1825».
*
[vartis-No, μήπως ο Άρειος Πάγος είναι το σκάνδαλο;
16/06/2019 § Σχολιάστε
Μήπως τo σκάνδαλο ονομάζεται Άρειος Πάγος;
Το πρόβλημα για την ελληνική δικαιοσύνη είναι εξαιρετικά σοβαρό.
©Δημήτρης Χαντζόπουλος 12.6.19
[…]Κάτι η αποδοχή από ελληνικό δικαστήριο των 600 δισ. του Σώρρα (φανταστείτε πόσους ανθρώπους έχει καταστρέψει ο δικαστής που δέχτηκε ότι ο κύριος αυτός είχε αυτό το ποσό), κάτι η αμισθί (και καθ’ όλα νόμιμη βεβαίως βεβαίως) απασχόληση της Προέδρου του Αρείου Πάγου στο Γραφείο του Πρωθυπουργού αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή της, κάτι οι περιπέτειες του Μανώλη του Βασιλάκη εξαιτίας των αγωγών του συντρόφου Κοτζιά, κάτι από εδώ, κάτι από εκεί (αν κάτσω να τα σκεφτώ, μαζεύονται πολλά), έχω οδηγηθεί στο συμπέρασμα πως όσο πιο έντιμος και ηθικός είσαι, τόσο πιο μακριά πρέπει να μένεις από τους ναούς της Θέμιδας. Αλλά ακόμα και για μένα, αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό είναι σχεδόν απίστευτο και –είτε έτσι, είτε αλλιώς– αποδεικτικό του μεγάλου προβλήματος της ελληνικής δικαιοσύνης.
Κι επειδή κάποιοι μπορεί να απορούν με το «είτε έτσι, είτε αλλιώς», να το εξηγήσω:
Αν τα όσα καταγγέλλει ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο κύριος Αγγελής, είναι αληθή, τότε άνθρωποι που βρίσκονται στην κεφαλή της δικαιοσύνης έστησαν σε συνεννόηση με στελέχη της κυβέρνησης μια σκευωρία σε βάρος στελεχών της αντιπολίτευσης και χρησιμοποίησαν τη δύναμή τους για την εξυπηρέτηση όχι και τόσο φωτεινών συμφερόντων.
Αν τα όσα καταγγέλλει ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο κύριος Αγγελής, είναι ψευδή, τότε σε μια εξαιρετικά υψηλή θέση στη δικαιοσύνη βρίσκεται ένας άνθρωπος που στην καλύτερη περίπτωση είναι μυθομανής και στη χειρότερη συκοφάντης.
Ό,τι από τα δύο κι αν συμβαίνει (δεν μπορώ να φανταστώ να υπάρχει τρίτη εκδοχή), το πρόβλημα για την ελληνική δικαιοσύνη είναι εξαιρετικά σοβαρό και το ίδιο σοβαρό είναι το πρόβλημα για την ελληνική δημοκρατία.[…]
