Ορκωμοσία της Νέας Κυβέρνησης
08/09/2010 § Σχολιάστε
ακούμπα τα μπαούλα Κούλα
You scratch my back and I’ll scratch your back. Περπατούμε εις το δάσος και για να μην χαθούμε… ακουμπάμε όλοι τις πλάτες του μπροστινού μας, κι αυτός που οδηγεί τη φάλαγγα ακουμπά την πλάτη του Βιβλίου των Φανταστικών Όντων.
Τον Rigoletto που τους διαβάζει δεν κατόρθωσε να τον αποθανατίσει ο φωτογραφικός φακός, θάμπωσε από την απαστράπτουσα χρυσοποίκιλτη μεν, αλλά φτωχή ένδυσή του, άλλωστε δεν είναι παρά ένας φακός, δεν γνωρίζει από θαύματα.
21ος αιώνας μ. Χ.
.
.
αυστηρή τιμωρία πολιτικού ανδρός
07/09/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο αυστηρή τιμωρία πολιτικού ανδρός
= απαγόρευση εξόδου από τη χώρα ( κακέ, ε κακέ)
Έχω την εντύπωση ότι η αδέκαστη δικαιοσύνη έπραξε για μια ακόμη φορά το καθήκον της, τόσο που προκαλεί συγκινησιακή ανατριχίλα. Ο πρώην υπουργός Τάσος Μαντέλης, κατηγορούμενος στην υπόθεση της Siemens, το Συμβούλιο Εφετών με βούλευμα του λύνει τη διαφωνία που είχε προκύψει για το θέμα της προφυλάκισης, μεταξύ ανακρίτριας και Εισαγγελέα, υπέρ της άποψης της δικαστικής λειτουργού για την επιβολή όρων.
Η ακριβοδίκαιη τιμωρία έχει ως εξής: Ο τέως υπουργός τίθεται ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, δηλαδή θα καταβάλει ως εγγύηση το χρηματικό ποσό των 200.000 ευρώ, ενώ του επιβάλλεται ο περιοριστικός όρος της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.
Ξέρεις τι είναι να σου απαγορεύουν τα ταξίδια στο εξωτερικό με το έτσι θέλω για μια απλή χορηγία.
Αδικία.
.
.
οι παρθενογεννημένοι
16/07/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο οι παρθενογεννημένοι
έχουν σκοπό, σκοπεύουν οι λέξεις και τα νοήματα που παράγονται αυτόν τον καιρό, η συνεχής επανάληψη ενός κακού το οικειοποιεί στα ώτα των απελπισμένων, κι η παλιά, γνώριμη κατασκευασμένη σκόνη που αργά, σταθερά κατακάθεται στις συνειδήσεις διαβρώνει σε τέτοιο βαθμό που εξαντλεί τη μνήμη, η ίδια αυτή η παντός καιρού γνωστή σκόνη διασχίζει πάντα την ίδια γνώριμη διαδρομή, παραδόξως φαντάζει να κουβαλά το καινό με παλιά υπογραφή, την υπογραφή ενός υποτιθέμενου ελπιδοφόρου ορίζοντα. Ο πρώην έγινε ρεντίκολο, οι νυν κοινωνικά ευαίσθητοι χάνουν λάδια, τους προηγούμενους τους έχει φτύσει σαν αναξιόπιστους η κακούργα κοινωνία, της Αριστεράς ούτε που τις περνά απ’ το νου τι απ’ όλα –συμπεριλαμβανόμενου και της ίδιας– συμβαίνει. Έρχεται τώρα η πολύπειρη, άφθαρτη ψηλή και (μονίμως) χασκογελούσα παρθενογεννημένη με ένα τσούρμο νέων, ωραίων κι άφθαρτων να αποκαταστήσει το γκρεμισμένο σκηνικό –όχι μόνη της, αφθονούν οι άφθαρτοι στον τόπο. Θα δείτε, θα τα καταφέρει διότι η παλιά γνώριμη σκόνη που προείπαμε, ήδη κατακάθεται, άρχισε να σκεπάζει πολλά πεπραγμένα, ιδιαίτερα τα παλιά. Με όλους αυτούς και με όλα αυτά μοιραζόμαστε την ίδια πατρίδα; Όταν ο άλλος λέει το βλακώδες «εσείς οι έλληνες» αυτό ακριβώς εννοεί, για τους βλάκες πολλά θεωρούνται δεδομένα, ζουν και αναπνέουν με αυτά και γι’ αυτά, θεωρούν δεδομένη την αλήθεια του «εσείς οι έλληνες, εσείς οι βρετανοί, εσείς οι ιταλοί» κοκ., όπως οι πιστοί θρησκευόμενοι που ορκίζονται, προσεύχονται στις δικές τους, αδιαμφισβήτητες αλήθειες.
Ε, Όχι. Δεν μοιραζόμαστε την ίδια πατρίδα.
.
.
στη Φωτογραφία: Piero Manzoni, Merda d’Artista, 1961
οι χειροκροτητές
07/07/2010 § Σχολιάστε
είμαι υπουργός, ετοιμάζω νομοσχέδιο που θα περιλαμβάνει δέκα (10) σημεία-ρυθμίσεις, ανακοινώνω τις έξι (6) από αυτές για τις οποίες είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσουν θύελλα αντιδράσεων, φυλάω τις υπόλοιπες τέσσερις (4) αφού πρώτα μετρήσω τα Ρίχτερ των αντιδράσεων και εφόσον αυτά φτάσουν σε απροχώρητο πολιτικό κόστος βγάζω μία-μία από τις τέσσερις που έχω στο συρτάρι και… κατευνάζω (κανονισμένο αυτό) τα πνεύματα αυτών που έχουν δικαίωμα ψήφου στη βουλή, των βουλευτών. Όσο για τις αντιδράσεις στο πόπολο που βρίσκεται εκτός βουλής, θα φωνάξουν μια-δυο-τρεις και με τη βοήθεια των Μέσων (τόσα τους προσφέρουμε) θα κουραστούν, η κατάσταση θα εκτονωθεί. Δεν ξέρω αν σε κάποιους δήθεν, δεν αρέσει αυτό το παιχνίδι, πάντως εμένα μου άρεσε, ένιωσα εθνική ανάταση, ανατρίχιασα όταν σύσσωμο το βουλευτικό σώμα της παράταξής μου με καταχειροκρότησε που… δέχτηκα –όπως είχαμε προσυνεννοηθεί- τις «βελτιώσεις που εκείνοι πρότειναν». Η μαμά μου -καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται- δεν ήξερα γιατί κάποτε συνεχώς μου έλεγε «φτού σου να μην σε ματιάσω».
Τώρα ξέρω.
.
.
