[πολιτισμός στην πράξη·
08/12/2017 § Σχολιάστε
–4.
Η Ασχήμια καταπίνει τα Πάντα
ξημέρωμα Παρασκευής 8 Δεκεμβρίου 2017
κι όμως η πλατεία των εξαρχείων δεν ανήκει σε όλους
κι όμως η πλατεία δεν ανέχεται τίποτα άλλο
παρά την αισθητική της μιζέριας
Ο βανδαλισμός συνεχίζεται
Οι ηλίθιοι είναι αήττητοι
Η ανανδρία αξεπέραστη
[Εικόνα και σχόλιο του Βάσσου Γεώργα στο facebook για το βιβλιοπωλείο όπου στεγάζονται και οι εκδόσεις Bibliothéque]
Δείτε όλα τα «πολιτισμός στην πράξη» -μπορεί να σας ματιάσουν, κανείς ποτέ δεν ξέρει.
[ο ρατσισμός κι η μισαλλοδοξία δεν εξαφανίζονται με το μάζεμα υπογραφών·
26/11/2017 § Σχολιάστε
Το κείμενο είναι προϊόν φαντασίας.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική
φωτογραφία από την άλλη μου πατρίδα, τη Νότιο Αφρική της εποχής του Απαρτχάιντ…
Ας υποθέσουμε (αυτά δεν γίνονται) ότι σύμφωνα με το σκεπτικό μιας ομόφωνης απόφασης ενός ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος, ένας παπάς ο οποίος, κατά γενική ομολογία των περισσοτέρων πιστών, «ανήκει στους κορυφαίους υψηλόβαθμους παπάδες της Εκκλησίας της Ελλάδος» αναγορεύεται (αυτά δεν γίνονται) σε επίτιμο διδάκτορα του τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Τάδε πανεπιστημίου.
Με αφορμή αυτό το γεγονός (που είπαμε, αυτά δεν γίνονται) ξεσπούν σφοδρές αντιδράσεις για αυτή την απόφαση του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Τάδες Πανεπιστημίου να αναγορεύσει τον υψηλόβαθμο παπά επίτιμο διδάκτορα. Μάλιστα, οι αντιδράσεις είναι τόσο σφοδρές που κάποιοι πολίτες ξεκινούν καμπάνια ηλεκτρονικής συλλογής υπογραφών, προκειμένου να ακυρωθεί η απόφαση του τμήματος.
Ας υποθέσουμε ότι η «Φωνή Λαού» μέσω αυτών των υπογραφών (που δεν γίνεται) εισακούστηκε και η αναγόρευση αυτή (αυτά δεν γίνονται) ακυρώνεται.
Ας υποθέσουμε και πάλι, ότι ο λόγος αυτής της δημόσιας διαμαρτυρίας και κατακραυγής είναι ότι ο υψηλόβαθμος αυτός παπάς είναι γνωστός για τις (που δεν υπάρχει περίπτωση, ως γνωστόν, παπάδες του είδους δεν υπάρχουν) μισαλλόδοξες και ρατσιστικές του απόψεις.
Έχετε την εντύπωση πως αίφνης, ο ανορθολογισμός, η δεισιδαιμονία και τα πιστεύω της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου, αίφνης θα εξαφανίζονταν μέσω κάποιων… υπογραφών;
Καλύτερα να επανεξετασθούν τα κεφάλαια, με αυτή τη σειρά: «Εκπαίδευση – Παιδεία – Κοσμικό Κράτος».
Εκεί βρίσκονται οι όποιες, μακροχρόνιες λύσεις.
[το 62,5% πιστεύει στο Μάτιασμα, το 43,8% στην ύπαρξη Σατανά
24/11/2017 § Σχολιάστε
Το κείμενο ΔΕΝ είναι προϊόν φαντασίας (το 2015)
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις ΔΕΝ είναι συμπτωματική
Η πίστη σε υπερφυσικές ή μεταφυσικές δυνάμεις
Ο Σατανάς και οι… εξωγήινοι
Αναδημοσιεύεται αν και μεταχρονολογημένα (υπάρχει λόγος…):
Έρευνα 2015: Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο πίνακας της έρευνας της Κάπα Research για το τι πιστεύουν οι Ελληνες ανά πολιτική ιδεολογία και ανά κόμμα.
Σύμφωνα με τις απαντήσεις των ερωτηθέντων, στον Θεό πιστεύει το 74,2% των ερωτηθέντων. Σε αυτούς που δηλώνουν ότι πιστεύουν συμπεριλαμβάνονται το 34,2% της Αριστεράς, το 79,1% του Κέντρου και το 89,1% της Δεξιάς, καθώς και το 63,7% του ΣΥΡΙΖΑ και το 87,4% της ΝΔ.
Αυτό όμως που δείχνει εντυπωσιακό είναι η πίστη σε υπερφυσικές ή μεταφυσικές δυνάμεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα πάντα με την έρευνα, πιστεύει στο μάτι και στο ξεμάτιασμα το 62,5% του συνόλου, ανάμεσά τους και το 42,4% της Αριστεράς και το 57,4% του ΣΥΡΙΖΑ!
Εντυπωσιακό είναι και το ποσοστό αυτών που πιστεύουν σε υπερφυσικές δυνάμεις, που φτάνει το 44,1% του συνόλου, στον… Σατανά (43,8%) και στους εξωγήινους (37,8%). Στα ποσοστά αυτά συμπεριλαμβάνεται και σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όσους αποδέχονται την ύπαρξη του Σατανά το 57,2% ανήκει στη Δεξιά, το 45,9% στο Κέντρο και το 38% στον ΣΥΡΙΖΑ!
Ενθαρρυντικό: Σε σχέση µε δέκα χρόνια πριν η πίστη και οι θρησκευτικές συνήθειες των Ελλήνων δείχνουν να βρίσκονται σε γενική πτώση. Συγκεκριµένα το ποσοστό εκείνων που δήλωναν χριστιανοί ορθόδοξοι το 2006 ήταν σηµαντικά υψηλότερο (96,9%) σε σχέση µε σήµερα (81,4%), ενώ σηµαντική άνοδος φαίνεται να υπάρχει στο ποσοστό εκείνων που δηλώνουν άθεοι (14,7% από µόλις 2% το 2006). Επίσης η πίστη στον Θεό παρουσιάζεται µειωµένη κατά 17,5% σε σχέση µε το 2005.
Πάλι καλά.
Ιωάννης Καποδίστριας
27/09/2017 § Σχολιάστε
Σαν σήμερα, το 1831, δολοφονήθηκε…
Φρίντριχ Φον Τιρς: «Η χώρα όση είχε απελευθερωθεί ως εκείνη τη στιγμή, έμοιαζε μ’ ένα σωρό ερείπια που καπνίζουν ύστερα από μια καταστρεπτική πυρκαϊά. Στη στεριά επικρατούσε το δίκαιο της αρπακτικότητας του τοπάρχη κοτζάμπαση και στη θάλασσα η πειρατεία. Ο Μοριάς ήταν ρημαδιό. Κάθε μεγαλοκαπετάνιος που κρατούσε ένα κάστρο (Μονεμβασιά ο Πετρόμπεης, Ακροκόρινθο ο Κίτσος Τζαβέλλας, Παλαμήδι οι Γρίβας και Στράτος) τυραννούσε σαν κατακτητής το γυμνό και άστεγο πληθυσμό. Παραγωγή δεν υπήρχε, ούτε χέρια να επιδοθούν στην καλλιέργεια της γης λόγω της ανασφάλειας. Ο πληθυσμός είχε καταφύγει στα βουνά και τις σπηλιές. Εικοσιπέντε χιλιάδες μαχητές περιπλανιόνταν χωρίς καμμιά μισθοτροφοδοσία ή ενίσχυση, ενώ οι μοναδικές δημόσιες πρόσοδοι (δεκάτη και τελωνειακές εισπράξεις του Αναπλιού) δεν λειτουργούσαν. Κράτος, δηλαδή, και στην πιο υποτυπώδη του έννοια δεν υπήρχε».
Ο ίδιος ο Καποδίστριας περιέγραψε την υποδοχή που του έγινε: «…Είδα πολλά εις την ζωήν μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφθασα εδώ εις την Αίγινα, δεν είδα τι παρόμοιο ποτέ, και άλλος να μην το ειδεί …(Ζήτω ο Κυβερνήτης, ο σωτήρας μας,ο ελευθερωτής μας), εφώναζαν γυναίκες αναμαλλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανά γδυτά, κατεβασμένα από τες σπηλιές. Δεν ήταν το συναπάντημα μου φωνή χαράς, αλλά θρήνος: Η γη εβρέχετο από δάκρυα εβρέχετο η μερτιά και η δάφνη του στολισμένου δρόμου από το γιαλό εις την Εκκλησία.Ανατρίχιαζα, μου έτρεμαν τα γόνατα, η φωνή του λαού έσχιζε την καρδιά μου. Μαυροφορεμένες, γέροντες, μου εζητούσαν να αναστήσω τους αποθαμένους τους, μανάδες μου έδειχναν εις το βυζί τα παιδιά τους, και μου έλεγαν να τα ζήσω και ότι δεν τους απέμειναν παρά εκείνα και εγώ.Και με δίκαιο μου εζητούσαν όλα αυτά, διότι εγώ ήλθα και εσείς με προσκαλέσατε να οικοδομήσω, να θεμελιώσω ….».
Αλλού ανάφερε: «Από Καλαμάτας μέχρι Ναυπλίου, ούτε χωρίον υπάρχει εν, ούτε κώμη, ούτε πόλις , με στέγασμα το παραμικρόν. Εκτεταμένοι αμπελώνες αποκεχερσωμένοι, κοιλάδες πολύωροι, άλλοτε μεν σιτοπληθείς, σήμερον δε άφοροι και καταλελιμνασμέναι υπό της πλημμύρας των ποταμών, χιλιάδες οικογενειών αναζητούσιν τας εαυτών εστίας ανά μέσον των ερήμων και των συντριμμάτων..».
Οι ίδιοι Έλληνες είχαν καταλάβει το αδιέξοδο και ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έλεγε: «Εάν εμείς εφυτεύσαμεν το δέντρο της ελευθερίας, ως απαίδευτοι όμως είμεθα ανάξιοι και να καλλιεργήσομεν αυτό».
Τέτοια ήταν η κατάσταση ώστε ο σύγχρονος Νικόλαος Δραγούμης, ο οποίος διέτελεσε γραμματέας του Καποδίστρια, αναφέρει για τις γνώσεις και δυνατότητες των Ελλήνων όσον αφορά τα διοικητικά στο έργο του «Ιστορικαί Αναμνήσεις»:
«Εν Αθήναις, παραδείγματος χάριν, ιδρύθη διοίκησις εκ πέντε εφόρων, … και ο πέμπτος, μέλος αντεπιστέλλον αλλά ποιά του αντεπιστέλλοντος τα καθήκοντα; Άγνωστον».
και αλλού:
«Οι πρώτοι νομοθέτες της Ελλάδος συνήλθον εις Επίδαυρον οι δέ επιζήσαντες διηγούντο ότι δάκρυα έρρεον από των οφθαλμών πάντων, και ως εν τη ημέρα της Αναστάσεως ανταπεδίδοντο ασπασμοί. Συνήλθον δε ουδέν ωρισμένον σχέδιον, ουδεμίαν καθαράν ιδέαν έχοντας περί πολιτεύματος. Ιταλός της εκ των προσφύγων Βικέντιος Γαλλήνας, ανήρ λόγιος, έσωσε τους νομοθέτες από της αμηχανίας, αυτοσχεδιάσας Σύνταγμα».
Και αλλού:
«Αλλά, ει και ως είπον, τέσσερας ως έγγιστα μήνας διήρκησεν η συνέλευσις (της Τροιζήνας), πράξις όμως αξία λόγου δύο μόνον εψήφισεν. Την αναγόρευση του Κυβερνήτου, και τον διορισμό του Στολάρχου και του Στρατάρχου».
Ο Νικόλαος Δραγούμης καταλήγει γράφοντας: «Απαιτείται εξουσία αδιαίρετος, συμπαγής, άφταρχος, εν ακαρεί αποφασίζουσα και αστραπιδών εκτέλουσα τας αποφάσεις, εξουσία δημιουργός, «γεννηθήτω φώς, και εγένετο φώς …».
Από αυτά τα λίγα, μπορεί κανείς να φανταστεί τι ικανότητες πρέπει να διέθετε ο Ιωάννης Καποδίστριας και τι ψυχική δύναμη να είχε, ώστε σε 45 μόλις μήνες διακυβέρνησης, να καταφέρει να αναγεννήσει ένα Έθνος και να τοποθετήσει τα θεμέλια ενός νέου Κράτους παρά τις τόσες αντιξοότητες, την ανέχεια, και τον συνεχιζόμενο πόλεμο εναντίον των Τούρκων.
Για να συνειδητοποιήσει κανείς πόσο δύσκολο ήταν το εγχείρημα που είχε αναλάβει, αρκεί να σκεφτεί ότι καμμία από τις Ξένες Δυνάμεις δεν θέλησε να στείλει κάποιον Ηγεμόνα, παρ’ όλο που θα ήταν αυτόνοητη η επιρροή τους. Χαρακτηριστική είναι η στιχομυθία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη με τον Αγγλο Πλοίαρχο Hamilton την οποία περιγράφει ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματα του: «Του είπα, Καπιτάν Άμιλτον, ήλθαμεν να πάρωμεν την συμβουλή σου, ως μας συμβούλευες πάντοτε δια την ελευθευρία μας … τώρα χρειαζόμεθα έναν πολιτικόν τάχα δεν μας δίδει η Αγγλία έναν πρόεδρον, ένα Βασιλέα; Μας αποκρίθηκε, όχι, ποτέ δεν γίνεται. – Δεν μας δίδει η Φράντζα; – Ομοίως μας αποκρίθη – Η Ρουσσία; – Όχι. Η Προυσία; – Όχι. – Η Ανάπολι; – Όχι. – Η Ισπανία; – Όχι, δεν γίνεται, αφού εμελέτησα όλα τα Βασίλεια. – Σαν δεν μας δίδουν τούταις οι αυλαίς, τι θα γείνωμεν ημείς; – Μας αποκρίθηκε, ότι τηράτε να ευρήτε κανέναν Έλληνα. Ημείς άλλον Έλληνα αξιότερον δεν έχομεν, μόνον να εκλέξωμεν τον Καποδίστριαν. … Μου αποκρίθηκε εκ καρδίας . «Πάρτε τον Καποδίστρια ή όποιον διάβολον θέλετε, διατί εχαθήκατε». Όπως παρατηρεί και ο Νικόλαος Δραγούμης στις Ιστορικαί Αναμνήσεις: «Ότε δε προέκειτο να ονομαστεί ο Καποδίστριας, ερωτηθείς διά του Άμιλτον ο εν Κωνσταντινοπώλη Κάννινγκ μη δυσαρεστηθεί η Αγγλία, έχουμεν ανάγκην μιάς Ελλάδος, εξ ου φαίνεται ότι περί της σωτηρίας ταύτης μεριμνών ο φιλέλλην Βρετανός, ηδιαφόρη περί του πολιτικού φρονήματος του Κυβερνήτου».
Καί ότι μέν εξ αρχής του αγώνος ο Καποδίστριας εθεωρείτο υπό των Ελλήνων ικανώτερος πάντων των λοιπών ίνα κυβερνήση, αναγινώσκομεν και έν τινι προς τον Δ. Υψηλάντην επιστολή του Μαυροκορδάτου.
«Άν θέλωμεν να σώσωμεν το γένος», έγραφε τo 1821, «άν είμεθα αληθείς στρατιώται, ας αφήσωμεν τα ονόματα αρχηγών, πληρεξουσίων και επιτρόπων, ας οργανίσωμεν την διοίκησιν από τους ιδίους εντοπίους των οποίων να γίνωμεν ημείς οδηγοί καθ’ όσον δυνάμεθα, ας την συγκεντρώσωμεν εις ολίγων χείρας εν όσω να προσκαλέσωμεν κανέν υποκείμενον, οίος ο Πρίγκηψ Ευγένιος ή ο Κόμης Καποδίστριας ή πας τις άλλος ανώτερος ημών».
Ο Καποδίστριας όχι μόνο θυσίασε και δόξα και πλούτη για να έρθει στην Ελλάδα, αλλά ξόδεψε και όλη του την περιουσία για να βοηθήσει στην ίδρυση του Ελληνικού κράτους. Προχώρησε με τολμηρά και γενναία βήματα στη οργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης, ανασύστησε την οικονομία, αναδόμησε τις κατεστραμμένες πόλεις, γέμισε με σχολεία την Ελληνική επικράτεια, ανασύνταξε τον στρατό, οργάνωσε την Εκκλησία, τη δικαιοσύνη, την υγεία, τη γεωργία, εμφύσησε αίσθημα ασφάλειας στον λαό, έδωσε διπλωματικές μάχες για την επέκταση της Ελληνικής επικράτειας, πολέμησε και εκδίωξε τους Τούρκους.
αγριμολογος 