Η διαχείριση του Αρχείου Καβάφη [2]
10/05/2017 § Σχολιάστε
Ο Καβάφης σε Ίδρυμα
οι φωτογραφίες είναι από την Athens Review of Books
Η ποινικοποίηση της έρευνας, η ποίηση ως αξιοθέατο
και ο αόρατος «επιστημονικός σύμβουλος» (ας φρόντιζαν)
Η διαχείριση του Αρχείου Καβάφη [1]
08/05/2017 § Σχολιάστε
ΚΛΙΚ στην εικόνα για μεγέθυνση -φωτο ©Athens Review of Books
Το τίμιο ξύλο του Καβάφη
Η διαχείριση του Αρχείου Καβάφη από το Ίδρυμα Ωνάση απασχολεί έντονα τον τελευταίο καιρό την ακαδημαϊκή κοινότητα και τον δημόσιο λόγο. Γιατί αντιδρούν οι ερευνητές, τι απαντά το Ίδρυμα.
Η Λαμπρινή Κουζέλη στο ©Βήμα
Το 1933 πεθαίνει ο Κ. Π. Καβάφης. Το 1969 ο Γ. Π. Σαββίδης αγοράζει από τους κληρονόμους του το αρχείο του ποιητή, το οποίο μελετούσε από το 1963. Το 2012 οι κληρονόμοι του Σαββίδη πωλούν το Αρχείο Καβάφη στο Ιδρυμα Ωνάση. Αυτή είναι η ιδιοκτησιακή γενεαλογία του Αρχείου Καβάφη, που απασχολεί έντονα τον τελευταίο καιρό την ακαδημαϊκή κοινότητα και τον δημόσιο λόγο, σε μια συζήτηση που περιλαμβάνει εξώδικα, πολλή αλληλογραφία, δημοσιεύσεις, ομοφυλόφιλους και «ομοφοβικούς», παραδοσιακή φιλολογία και πολιτισμική θεωρία σε μια υπόθεση που θα αποτελούσε απολαυστικό μυθιστόρημα ή θα συνιστούσε δαιμόνια επικοινωνιακή καμπάνια αν δεν ήταν αρκετά σοβαρή.
[βδέλλες·
15/04/2017 § Σχολιάστε
Αφού βδέλλες κι οπαδοί γοητεύονται από το γραφικό και τη μαγεία
– εμάς μας περισσεύει
βδέλλα
[Σταθμός Φαρσάλων·
11/04/2017 § Σχολιάστε
Συγκινητική μαρτυρία του Αβραάμ Ελβανίδη
φωτογραφία από greece.com
Aπό το χωριό (το Kαράτζορεν του Πόντου) βγήκαμε με την Aνταλλαγή εκατόν δεκατέσσερις οικογένειες. Aπό τη Mερσίνα φύγαμε δυο αποστολές. H πρώτη αποστολή πήγε στη Θεσσαλονίκη κι από εκεί στην Άνω Bροντού Σερρών.
H δεύτερη αποστολή, από τον Aϊ-Γιώργη του Πειραιά, πήγε με το πλοίο στο Bόλο. Tα Φάρσαλα είπαν ότι στην περιοχή τους δεν υπάρχουν πρόσφυγες και να έρθουν να εγκατασταθούν. Έτσι ήρθαμε στα Φάρσαλα. Tο 1924 έγινε αυτό, τέλη Oκτωβρίου.
Kατασκηνώσαμε κοντά στο τζαμί, όπου τώρα χτίστηκε εκκλησία της Aγίας Παρασκευής. Συνέχεια έβρεχε. Bάλαμε σε σπίτια πολλές οικογένειες. Ήταν τότε και Mαλακοπίτες μαζί μας, δέκα οικογένειες.
Aργότερα χωρίσαμε οι πατριώτες. Oι είκοσι τέσσερις οικογένειες πήγαν στο χωριό Mπιτζιλέρ, που τώρα λέγεται Eλληνικόν. Eίναι στην περιοχή Φαρσάλων, με τα πόδια δυόμισυ ώρες.
Oι σαράντα οικογένειες πήγαν στο χωριό Xατζόνμπασι, που τώρα λέγεται Άγιος Kωνσταντίνος. Kι αυτό είναι στην περιοχή Φαρσάλων, δυόμισυ ώρες πεζή.
Oι υπόλοιπες δέκα οικογένειες, που αρχηγός τους ήμουνα εγώ, εγκατασταθήκαμε στο Σταθμό Φαρσάλων. Στην αρχή ήμασταν σαράντα άτομα, τώρα γίναμε εξήντα άτομα.
Eίχαμε αρρώστιες, δεν μας σήκωσε το κλίμα. O τόπος όπου χτίσαμε το συνοικισμό μας ήταν τσιφλίκι της Nομικίνας. Δεν ξέρω ποια ήταν.
Aσχολούμαστε με τη γεωργία, δημητριακά, επίσης και βαμβακοκαλλιέργεια.
Όταν πρωτοήρθαμε, δεν ήξερε ο κόσμος ελληνικά. Oι ντόπιοι μάς κορόιδευαν, μας έλεγαν τουρκόσπορους. Έλεγαν ότι ήρθαμε και στένεψε ο τόπος τους. Aυτοί ήταν κακομοίρηδες. Eμείς καθόμασταν στο καφενείο παρέα δέκα άντρες. Bάζαμε και οι δέκα τα πακέτα μας με τα τσιγάρα που ανοίγαμε πάνω στο τραπέζι. Oι ντόπιοι απορούσαν: «Bρε, δέκα πακέτα τσιγάρα. Mήπως τα πουλάτε;»
Mε το σεισμό του 1954 καταστράφηκαν τα σπίτια μας. Όλα τα Φάρσαλα ερειπώθηκαν. Mας έδωσαν μικρή αποζημίωση. Πού να φτάσει να ξαναφτιάξουμε τα σπίτια μας…
_____________
(από το βιβλίο: Προσφυγική Eλλάδα, Ίδρυμα A.Γ. Λεβέντη-Kέντρο Mικρασιατικών Σπουδών, 1992)
από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού
αγριμολογος 