αγριμολογος

φωτο από tvxs.gr -τροποποιημένη από αγριμολόγο

«Αναρχικοί-αυτόνομοι-αντιεξουσιαστές κλπ.,» κατέστρεψαν 514 ακυρωτικά μηχανήματα σε λεωφορεία και τρόλεϊ της Αττικής.

Ερμηνεία-μετάφραση: Βανδαλίζουμε, καταστρέφουμε δημόσια περιουσία για να προστατέψουμε το λαό, την  οποία περιουσία θα πληρώσει ξανά ο λαός από το υστέρημά του.

Διαβάζουμε στο tvxs.gr: Την ευθύνη για τις μαζικές φθορές που, όπως υποστηρίζουν, προκάλεσαν το περασμένο Σάββατο σε 514 ακυρωτικά μηχανήματα εισιτηρίων σε δεκάδες γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ της Αττικής αναλαμβάνουν αντιεξουσιαστές, με κείμενο που ανήρτησαν στο Διαδίκτυο, υπό τον τίτλο «Συντονισμένη δράση για ελεύθερες μετακινήσεις στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς».

Και όχι Όλων των Ελλήνων

Σε ποιο άραγε συρτάρι καταχωνιάστηκε ο κοσμικός χαρακτήρας ενός Ευρωπαϊκού κράτους, θα σας γελάσω. Άλλωστε όσοι κατανοούν με θλίψη βλέποντας την παραπάνω εικόνα, ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μες στο γάλα. Είναι οι περίεργοι. Είναι σαν τις καμηλοπαρδάλεις που όλοι βλέπουν απ’ όπου κι αν βρίσκονται και χασκογελούν αυτάρεσκα κάτω από τα μουστάκια τους. Δεν έχουν ιδέα πόσο βαθιά σκάβουν οι ίδιοι τον τάφο τον δικό τους, των παιδιών τους αλλά και της προόδου. Και πόσοι είναι άραγε οι δημοκρατικά σκεπτόμενοι που ενοχλούνται απ’ όλα αυτά; πάλι θα σας γελάσω.

Πολιτικός πολιτισμός; Μπα. Μετανοείτε.

Καλύτερα να είστε με το πλειοψηφικό, ανώνυμο πιστό ή αδιάφορο πλήθος, η ταύτιση μ’ αυτό, προσφέρει ασφάλεια και θαλπωρή -μείνετε εκεί αδιάφοροι και άγευστοι.

Έχετε την αμέριστη περιφρόνησή μας.

*

Ρόδα είναι και γυρίζει…

[…]ένας από τους άγραφους νόμους προειδοποιεί: Ρόδα είναι και γυρίζει. Έτσι, αναμενόμενα, την πάτησαν τα καλομαθημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που τρέμουν πια την παρουσία τους στις αγορές και στα παζάρια. Αναγνωρίζουν άραγε σήμερα, όπως δήλωναν παλαιότερα, το τεκμήριο της ιεράς λαϊκής οργής και της αυθορμησίας στη νέα φουρνιά αγανακτισμένων και των πάλαι ποτέ κινηματιών του «Δεν Πληρώνω»; Ή φωτογραφίζουν τούς σε δημόσιο χώρο υβριστές τους ως κατευθυνόμενα όργανα κύκλων της μαύρης αντίδρασης;

Διαπόμπευση. Αυτός είναι, διαχρονικώς, ο στόχος, η εκδορά της προσωπικότητας του κατά συνθήκην βαλλόμενου («ψεύτη, καραγκιόζη, απατεώνα»). Χωρίς να αδικούμε ευφάνταστες πρακτικές άλλων λαών, οι χριστιανοί Βυζαντινοί άφησαν έντονη σφραγίδα και στην τέχνη της διαπόμπευσης. Ευτυχώς από τότε ο πολιτισμός μετεξελίχθηκε τόσο ώστε επίδοξοι μιμητές να μην τολμούν ούτε να το σκεφθούν. Ένα δείγμα γραφής, από τα πλέον ήπια: Ανέβαζαν τον διαπομπευόμενο καθισμένο ανάποδα σε γάιδαρο, αναγκάζοντάς τον να κρατά την ουρά του άτυχου ζώου. Ο όχλος ευφραινόταν ακόμα περισσότερο, γιατί του δινόταν η ευκαιρία να του πετά (νωρίτερα του είχαν κρεμάσει και κουδούνια) αποφάγια και περιττώματα (Φαίδων Κουκουλές,«Βυζαντινών βίος και πολιτισμός»). Βυζαντινή κληρονομιά και η πατροπαράδοτη μούντζα. Αλειφαν το πρόσωπο του περιαγόμενου με ασβόλη (καπνιά, φούμο), παίρνοντάς την με την παλάμη και κατόπιν άνοιγαν τα δάκτυλά τους. Την ασβόλη την έλεγαν και μούντζα (χρώμα μουντό), έτσι το μουντζώνω έγινε αδιάλειπτα ελληνοπρεπές σήμα κατατεθέν του ντροπιάζω, ξεφτιλίζω κ.λπ. Αλλά η πείρα του καθενός και όλων μαζί, από τα ασήμαντα έως τα ζωτικά, δείχνει ότι το πέρασμα από τη γιούχα και την κατάρα στον θυελλώδη κόσμο του πυξ και λαξ πολλές φορές διαρκεί μια ανάσα. Το περιγράφει ο Κωστής Παπαγιώργης («Οι ξυλοδαρμοί»): «Θαμμένες αισθήσεις, υποβρύχιες ροϊκότητες, εμφανίζονται ξαφνικά… η μετάλλαξη της βρισιάς σε πυγμή γίνεται επείγουσα επιστροφή από το έναρθρο στο άναρθρο». (δικές μου οι υπογραμμίσεις)

διαβάστε ε δ ώ ολόκληρο το άρθρο του καλού φίλου Κώστα Λεονταρίδη.

*