Το «ΟΧΙ» ΕΝΦΙΑ + ΦΠΑ στην Εκκλησία δικαιώθηκε
28/10/2015 § Σχολιάστε
1) Ενώ ΕΝΦΙΑ θα πληρώσουν:Τα Παιδικά Χωριά SOS. 2) Η εκπαίδευση θα πληρώσει 23% ΦΠΑ -όσο και 3) Τα Γηροκομεία.
Η εκκλησία δια νόμου και λαϊκής ανοχής, απαλλάσσεται.
Ό,τι έχετε ευχαρίστηση, δεκτές και πιστωτικές κάρτες…
Πρώτη (και δεύτερη) Φορά Αριστερά
Η ΠαλΜοίρα των καταστροφο-δολοφονικών θρησκειών
25/08/2015 § Σχολιάστε
Και όσες θρησκείες δεν καταστρέφουν τώρα, το έκαναν στο παρελθόν. Ό λ ε ς όμως, συνεχίζουν να δολοφονούν τον Ορθό Λόγο -τη Λογική, τις ανθρώπινες συνειδήσεις…
Ενδιαφέρουσα πανοραμική άποψη της Παλμύρας, χαλκογραφίας του δέκατου-όγδοου αιώνα από ανώνυμο καλλιτέχνη-χαρτογράφο
Παλμύρα (από το Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν «Ηλίου», -/+ 1949-1952):
Πόλις της Συρίας -ή εν τη Ιερά Βίβλω καλουμένη Ταμάρ, Θεδμόρ ή Θεοδμόρ, εν δε ταις Αραμαϊκαίς γλώσσαις Ταδμόρ ή Ταμμόρ (= «Φοινίκων πόλις»), κτισθείσα υπό του Σολομώντος εις μίαν όασιν της απεράντου Συριακής ερήμου, ευρισκομένην εις θέσιν μαρτυρούσαν, ότι η όασις αυτή ήτο εκ των σταθμών της μεταξύ Συρίας και Μεσοποταμίας οδού, όπου εστάθμευον προς ανάπαυσιν και ανεφοδιασμόν τα καραβάνια της ερήμου. Απείχε περίπου, από μεν τα παράλια της Συρίας 237 ρωμαϊκά μίλια, από δε την Δαμασκόν (ΒΑ) 176, από την Έμεσαν (Α) 80, και από την Απάμειαν (ΝΑ) 113. Αν εξαιρέσωμεν μίαν είδησιν διασωθείσα υπό της παραδόσεως, ότι η Παλμύρα είχε κατεδαφισθή υπό του βασιλέως της Βαβυλώνος Ναβουχοδονόσορος, ουδεμίαν άλλην είδηση έχομεν περί αυτής μέχρι της εποχής, καθ’ ήν Ανατολή εκυβερνάτο υπό του Ρωμαίου Μάρκου Αντώνιου, όστις εκινήθη εναντίον της αιφνιδιαστικώς, αλλ’ οι Παλμηρυνοί επρόφθασαν και συναποκομίσαντες ό,τι εκ της περιουσίας των ηδύναντο, απεσύρθησαν πέραν του Ευφράτου.
Κατά την χρονικήν περίοδον των πρώτων Ρωμαίων αυτοκρατόρων η Παλμύρα ήτο ελευθέρα και είχεν εξελιχθή εις μέγα και ακμάζον εμπορικόν κέντρον. Η τοποθεσία της, επί των συνόρων, δηλαδή των μεταξύ Πάρθων και ρωμαϊκών κτήσεων, της έδιδε την προνομιούχον θέσιν να κυριαρχή επί του εμπορίου και των δύο επικρατειών, αλλ’ εν ταυτώ την εξέθετεν και εις κινδύνους μαι ζημίας τα προκαλουμένας εκ των συχνών μεταξύ των πολέμων. Επί Αδριανού και των Αντωνίνων, ηυνοήθη τα μέγιστα και έφθασεν εις την υψίστην της ακμή. Επί Καρακάλλα ή διακυβέρνησις της Παλμύρας (ως ρωμαϊκής αποικίας), ανετέθη υπό των Ρωμαίων εις τινα ιθαγενή γερουσιαστήν Οδαίναθον (περί το 212 μ.Χ.), τούτου δε φονευθέντος κατά τινα επανάστασιν, εις ομώνυμον υιόν του.
[…]
Τα λαμπρότεραν εκ των σωζομένων ερειπίων της Παλμύρας είναι τα του ναού του Ήλιου. Τα πλέον δε ενδιαφέροντα είναι οι τετράγωνοι επιτάφιοι πύργοι εκ 3-5 ορόφων. Αρκετά καλά διατηρούνται επίσης αι οδοί και τα θεμέλια των οικημάτων. Σημαντικαί επίσης είναι αι ανευρεθείσαι εν Παλμύρα επιγραφαί δίγλωσσοι (εις ελληνικήν και εις παλμυρηνήν διάλεκτον), μόνον δε μία εις εβραϊκήν γλώσσαν, και 1-2 εις λατινικήν.
***
Αύγουστος 2015 –ΔΑΜΑΣΚΟΣ. Τον ρωμαϊκό ναό του Βαάλ στην αρχαία Παλμύρα ανατίναξαν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, που κατέχουν την πόλη, ενισχύοντας τους φόβους της διεθνούς κοινότητας για την τύχη των μνημείων. […] «Το Ισλαμικό Κράτος τοποθέτησε μεγάλες ποσότητες εκρηκτικών στον ναό του Βαάλ Σαμίν, τα οποία πυροδότησε, προκαλώντας την ολοσχερή του καταστροφή.
Το εσωτερικό του ναού εξαφανίσθηκε, ενώ οι κίονες κατέρρευσαν», είπε ο Αμπντουλκαρίμ. Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, με έδρα το Λονδίνο, επιβεβαίωσε και αυτό την καταστροφή του ναού. Ο ναός του Βαάλ Σαμίν κατασκευάσθηκε το 17 μ.Χ., ενώ το κτίσμα επεκτάθηκε σημαντικά από τον αυτοκράτορα Αδριανό το 130 μ.Χ. [Καθημερινή]
*
Αν αυτό είναι Αριστερά
20/07/2015 § Σχολιάστε
Του Δημήτρη Ραυτόπουλου
Αν αυτό είναι Αριστερά, δεν δέχομαι την ιδιότητα του αριστερού. Εννοώ την κομμουνιστική ή ριζοσπαστική Αριστερά, που ευδοκιμεί παρ’ ημίν, ενώ αδυνατεί να υπάρξει μια σοβαρή, σύγχρονη, ρεαλιστική Αριστερά, δηλαδή σοσιαλδημοκρατική. Η αιτιολογία είναι εξαιρετικά περίπλοκη, αλλά χοντρικά πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στον παρασιτικό χαρακτήρα της οικονομίας μας και στην ανάλογη κοινωνιοδομή, στην υπανάπτυξη, στην ασύστατη παιδεία και τη συνακόλουθη ελληνοφρένειά μας. Στην Ουγκάντα του Αμίν Νταντά, ας πούμε, θα μπορούσε να φυτρώσει ένας σταλινολαφαζανισμός, ποτέ όμως ένας δημοκρατικός σοσιαλισμός, εμπνευόμενος π.χ. από τις ιδέες του Μπερνστάιν ή του Ρόουλς.
Εδώ και τώρα. Από εδώ πέρασε η ριζοσπαστική Αριστερά και όπως λέει το όνομά της, θέρισε σύρριζα: δεν άφησε όρθια ούτε την ιδιωτική οικονομία, την οποία μισεί βλακωδώς, ούτε την πίστη ούτε την αξιοπρέπεια της χώρας. Ποτέ μια ελληνική κυβέρνηση δεν κατάφερε σε λίγους μόνο μήνες τέτοια καταστροφή, υλική και ηθική. Εννοείται, «βαθιές είναι οι ρίζες». Δεν τα έκαναν όλα μόνοι τους ο Τσιπροκαμμένος και ο Λαφαζανομπαρούφας. Ο λαϊκισμός του παπανδρεϊσμού και της λαϊκής Δεξιάς με την κομμουνιστική Αριστερά συνένοχο έχει σαμποτάρει την πραγματική πρόοδο που λέγεται μεταρρύθμιση, έχει ενισχύσει τον παρασιτισμό και την ανομία. Αλλά ετούτη η Αριστερά, που αναγγέλθηκε ως ελπίδα και ειρηνική επανάσταση, ξεπέρασε κάθε όριο αντιδραστικότητας. Επιμένω: η ελληνική Αριστερά είναι η πρώτη αντιδραστική δύναμη της χώρας, γι’ αυτό και χωρίς ενδοιασμούς συγκυβερνά με τους εθνολαϊκιστές.
Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται, δυστυχώς, πολύ αργά, μετά την καταστροφή. Και διασπασμένος, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ μένει αμετανόητος. Είναι θλιβερό και γελοίο το θέαμα των δακρύων (μου θύμισε την κατάθεση των όπλων μετά τη Βάρκιζα), της συνωμοσιολογίας, της πλήρους ανευθυνότητας και της σχιζοφρένειας. Ομολογούν ότι αναλαμβάνουν μια συμφωνία που εχθρεύονται, που κάλεσαν τον λαό να καταψηφίσει και αμέσως μετά την πρότειναν επιδεινωμένη και ταυτόχρονα την αποδοκιμάζουν και δηλώνουν ότι αδυνατούν να την εφαρμόσουν, αλλά συνεχίζουν… Ούτε ντρέπονται ούτε παραιτούνται ούτε απολογούνται. Ζητούν και τα ρέστα. Εχουν πάντα δίκιο, ως ιδιοκτήτες της αλήθειας: δική τους είναι, ό,τι θέλουν την κάνουν· είναι ιστορική αναγκαιότητα και μαρξιστική διαλεκτική.
Θέλω όμως να σταθώ στον προταίτιο. Τα μίντια, οι λιβανιστάδες, κάποιοι εμβριθείς αναλυτές κοντεύουν να τον κάνουν τραγικό ήρωα και μεγάλο πολιτικό ηγέτη, κάτι σαν Τζουζέπε Μαντσίνι. Με συγχωρείτε. Εγώ δεν είμαι πολιτικός ούτε πολιτικορθοφρονών. Ο κύριος Τσίπρας είναι ο μεγάλος υπεύθυνος για την καταστροφή. Εξαπάτησε τον ελληνικό λαό με το παπατζίδικο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, εκβίασε εκλογές, υπονομεύοντας την εύθραυστη οικονομική ανάπτυξη και τη σχέση μας με την Ε.Ε., έγινε ο εμπνευστής τού «δεν πληρώνω» και της «σεισάχθειας», κήρυξε τη νέα αντίσταση και την ευρωπαϊκή επανάσταση και έμαθε χορό στις αγορές. Και συνέχισε με την πεντάμηνη δήθεν διαπραγμάτευση. Εκεί είναι ο κόμπος. Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ομολόγησε ότι έπαιξε πιστεύοντας στην μπλόφα, όχι τη δική του, τη βαρουφάκεια, αλλά τάχα την μπλόφα των άλλων. Στο τέλος τρόμαξε τόσο από το φιάσκο της μπλόφας του, που συνθηκολόγησε και γύρισε πίσω με την «επιτυχία» του.
Οχι! Ο κ. Τσίπρας παραμένει ο Αλέξης ο Τσίπρας! (Η επανάληψη του άρθρου επέχει θέση μορίου ευγενείας στη συριζαίικη αργκώ). Δεν είναι ο νέος πολιτικός. Είναι το γεροντοπαίδι της παρωχημένης Αριστεράς. Αντλεί από την πιο μπαγιάτικη ρητορική της ουτοπίας της και από τα απωθημένα της εμφυλιακής ήττας. Πρόκειται για τη γνωστή ηθική υπεραξίωση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που αυτοαναγορεύεται σε τιμητή των πάντων και ιδιοκτήτη των αξιών, παρά τις παταγώδεις διαψεύδεις και τις συμφορές που έχει επιφέρει παντού, μα παντού στον πλανήτη, όπου δοκιμάστηκε. Η τελευταία είναι αυτή που ζούμε εμείς εδώ.
Θα πει κανείς, ωραία όλα αυτά, τώρα τι γίνεται; Ολοι πίσω από τον Τσίπρα ή χάος και εκλογές; Επαναλαμβάνω: δεν είμαι πολιτικός, δεν δέχομαι το διαχειριστικό δίλημμα. Ως πνευματικός άνθρωπος και αριστερός πολίτης αρνούμαι τη θρησκειοποίηση της πολιτικής. Δεν προσυπογράφω την ετεροδικία μιας χρεοκοπημένης ιδεολογίας και μιας πολιτικής η οποία, εκτός από το εθνικό και κοινωνικό έγκλημα που διαπράττει, χαντακώνει και την ιδέα του σοσιαλισμού, της Αριστεράς αν θέλετε. Θα συντασσόμουν κι εγώ, αν ο κ. Τσίπρας, έστω και τώρα, αργά, ζητούσε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό που εξαπάτησε και από τους πολιτικούς αντιπάλους που συκοφάντησε και ύβρισε. Και αν καλούσε ανυστερόβουλα (παραιτούμενος) σε εθνική ανασύνταξη. Αν φορούσε γραβάτα. Θα συμφωνούσαμε εμείς οι παλιοί αριστεροί, όχι για μας, ούτε καν για τα παιδιά μας, αλλά για τη φουκαριάρα τη μάνα μας.
* Ο κ. Δημήτρης Ραυτόπουλος είναι συγγραφέας – Διαβάστε ποιος είναι στη biblionet
αγριμολογος 