Εθνικο-θρησκευτική ανασφάλεια = καταδίκη «Γέροντα Παστίτσιου»
18/01/2014 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Εθνικο-θρησκευτική ανασφάλεια = καταδίκη «Γέροντα Παστίτσιου»
Πολλές οι ατελέφορες προσπάθειας να γίνουμε Ισλάμ είναι αλήθεια, διότι αντιδράσεις του είδους (10 μήνες φυλάκιση στον Γέροντα Παστίτσιο), και μάλιστα από θεσμούς όπως αυτή της Δικαιοσύνης προς το δικαίωμα της σάτιρας είναι αδιανόητες, δείχνουν θρησκευτική ανασφάλεια και επιπλέον κάτι πολύ χειρότερο και ιδιαιτέρως επικίνδυνο για ένα υποτίθεται κοσμικό κράτος που θέλει να πρεσβεύει την ανεκτικότητα και τον πολιτισμό. Την ίδια έξαλλη ανασφάλεια είδαμε πριν 1-2 χρόνια για το θεατρικό έργο «Corpus Christi» στο Χυτήριο –μία παράσταση όπως όλες οι άλλες που απευθύνονται μόνο σε όσους επιλέξουν, με την ελεύθερη βούλησή τους, να την δουν.
Η σάτιρα διώκεται ενώ κηρύγματα μίσους όπως αυτά, τα συχνά-πυκνά που συνηθίσαμε, του επικίνδυνου γραφικού Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ και άλλων αστείων ντυμένων καρνάβαλων με τα χρυσοποίκιλτα άμφια παραμένουν στο απυρόβλητο όπως και οι λοιποί τελώνες, φαρισαίοι και εθνικο-ανασφαλείς με την «άρια ξανθιά» ταυτότητά τους ναζιστοφασίστες. Δεν συμπεριλαμβάνω τους καημένους θρησκόληπτους διότι το πιστό ποίμνιο (πρόβατα) δεν έχει ούτε τον Χριστό του ούτε την Παναγία του.
Η Ελεύθερη έκφραση και άποψη διώκεται σε μια χώρα όπου έχει γραμμένη φαρδιά-πλατιά τη φράση, και καθημερινό λάβαρο το «Γαμώ το Χριστό σας και τη Παναγία σας».
Για τέτοιων διαστάσεων σχιζοφρενή υποκρισία πρόκειται.
.
η Βενετιά και το βελόνι
18/05/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο η Βενετιά και το βελόνι
Τα… χρυσαφικά μας πάνω απ’ όλα.
Περισσός αρχές Μαΐου 2013, Λεωφόρος Ηρακλείου, απέναντι από το «Σπίτι του Λαού» -εκεί κι αλλού και σε όλη την επικράτεια της χώρας, μεσουρανεί πολιτισμός
«Δεν πάει ο νους σε Παιδεία» – Διαβάστε το.
Ένδοξο μεν, νεκρό δε
27/04/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ένδοξο μεν, νεκρό δε
Ο Σπύρος-μελισσοκόμος (Μαρτσέλο Μαστρογιάννη) είναι κι αυτός ένας αυτοεξόριστος στον ίδιο του τόπο, που δεν έχει που να σταθεί γιατί δεν υπάρχει γι αυτόν τόπος στον τόπο του. Ο Σπύρος είναι κι αυτός κάτοικος της ου-τοπίας της προηγούμενης ταινίας. Όμως δεν θα ήταν δυνατό να επιστρέψει στον ουτοπικό τόπο του για τον απλό λόγο πως ήδη βρίσκεται σ’ αυτόν. Κι ωστόσο περιφέρεται συνεχώς με την ελπίδα πως θα βρει τόπο να σταθεί, μέσα στον ίδιο του τόπο, που ωστόσο δεν είναι ο δικός του. Το είπαμε: Η Ελλάδα δεν ανήκει στους Έλληνες. Ανήκει στους εξ Ελλήνων διιστορικών Κοτζαμπάσηδες, υπό την εσωτερική κατοχή των οποίων συνεχίζουμε να βρισκόμαστε. (Το ΠΑΣΟΚ δεν εξουδετέρωσε τους άρπαγες. Αντίθετα, στους παλιούς προσέθεσε και τους καινούργιους κλέφτες, για να συνεχιστεί έτσι η παράδοση του κοτζαμπασισμού).
Ο Σπύρος δεν θέλει να αυτοκτονήσει. Θέλει μόνο να φύγει από έναν τόπο που δεν νιώθει δικό του. Και φεύγει για να βρει το δικό του τόπο. Αλλά ο δικός του τόπος, αυτός που γνώριζε σαν παιδί, και που τότε του παρείχε την αναγκαία ασφάλεια, δεν υπάρχει πια. Όλος ο ζωτικός χώρος βρίσκεται μόνο στη μνήμη. Και η μνήμη είναι η Ιστορία που έχει τελεστεί και όχι η ιστορία που πρόκειται να τελεστεί. Ο Σπύρος περιέχεται σε αδιέξοδο γιατί ξέρει πως αυτός ο τόπος, ο τόπος του, δεν έχει πια Ιστορία: Τίποτα δεν εγγυάται την ιστορική συνέχεια σ’ έναν τόπο που δεν έχει παρόν αλλά μόνο παρελθόν. Έχει σπάσει πια ο κρίκος που ένωνε τις δυο άκρες της Ιστορίας (το παρελθόν και το μέλλον) και η Ιστορία νοείται τώρα μόνο σαν νεκρό παρελθόν. Ένδοξο μεν, νεκρό δε.
*
– Βασίλης Ραφαηλίδης, μέρος της κριτικής παρουσίασης της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου, » Ο Μελισσοκόμος», 30.11.1986
– φωτογραφία © agrimologos.com -Βαθύ, Λέρος
.
εδώ κι αν φταίει η Τρόικα
15/03/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο εδώ κι αν φταίει η Τρόικα
*
Λεωφόρος –my ass– Ηρακλείου, 5.11.2012, λίγο πριν το μετρό Περισσού, λοξώς απέναντι από το «Σπίτι του Λαού» του ΚΚΕ -γνήσιο τέκνο κι αυτό, του νεοελληνισμού, δηλαδή όπως όλοι εμείς. Δεν κάνουμε ότι δεν βλέπουμε…
…διότι· Δεν Βλέπουμε.
.
αγριμολογος 