αγριμολογος

Ημιτελές πέντε

Ήταν ξαπλωμένοι μπρούμυτα, πλάι πλάι, οι ανάσες τους συγχρονισμένες, σχεδόν αθόρυβες. Το χώμα κάτω από τα σώματά τους ήταν ζεστό από τον ήλιο που μόλις είχε δύσει, αφήνοντας έναν πορτοκαλί ουρανό να φωτίζει απαλά τα πάντα γύρω τους.

Όταν σήκωναν το κεφάλι, έβλεπαν το δρόμο. Μια μακριά, σκονισμένη λωρίδα που απλωνόταν μπροστά τους, σαν υπόσχεση ή πρόκληση. Ο δρόμος έμοιαζε να μην έχει τέλος, να χάνεται στον ορίζοντα, εκεί όπου το φως του ουρανού συναντούσε τη γη.

Κανένας τους δεν μιλούσε. Δεν χρειαζόταν. Η σιωπή ήταν γεμάτη από όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν. Τα σώματά τους ακίνητα, αλλά μέσα τους υπήρχε κίνηση – σκέψεις, αισθήσεις, ελπίδες.

Ο δρόμος δεν ήταν μόνο αυτό που έβλεπαν. Ήταν μια διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν, μια κατεύθυνση που έπρεπε να διαλέξουν. Ήξεραν ότι, μόλις σηκώνονταν, τίποτα δε θα ήταν το ίδιο.

Για την ώρα, παρέμεναν μπρούμυτα, […]

◉

[όλα κατηγορίας «ημιτελές»

ημιτελές τέσσερα

©στράτος φουντούλης, μερική άποψη του «une lettre jamai reçu No 4» -ακρυλικά σε καμβά.

προσωπικές εικασίες που μπορούν να σφάλουν. Συσχετισμός μεταξύ της δικής μας αθωότητας και αυτής απένταντι στους άλλους και· ποια ακριβως η διαφορά μεταξυ του χαρίσεσθαι και του χαρίζειν ―μια συζήτηση που οφείλει άμεσα να γεννηθεί, και ποια η ηθική μιας ρητορίας που προσαρμόζεται στο ακροατήριο. Το σκόπιμο, το έμψυχο και το δήθεν

Αναπόφευκτο.

◉

[όλα κατηγοριας «ημιτελές»

Τρία

Henri Michaux

Άκουσα καθαρά να λένε ότι οι κραυγές ενώνουν τους λαούς όπως και η ησυχία σε άδειες πλατείες. Είναι κενό η ησυχία. Κενό ακοής. Στην ησυχία μιας άδειας πλατείας καθετί ορατό φαντάζει εντονότερο, το βλέμμα γεμίζει απρόσμενες λεπτομέρειες, απομονώνει όγκους, έχει την πολυτέλεια να παρατηρεί τα γύρω παράθυρα των κτιρίων και τη χλομή όψη των τζαμιών που αγκαλιάζουν την ήσυχη πλατεία. Φαντάστηκα την εποχή προτού εφευρεθούν οι ομπρέλες· όταν έβρεχε, τον κόσμο να στέκεται κάτω από δέντρα. Φαντάστηκα το βλέμμα να στρέφεται προς τον συνεφιασμένο ουρανό, να παρατηρεί πουλιά που ταξίδευαν και σταδιακά εξαφανίζονταν για να μεταμορφωθούν σε κηλίδες σκόνης […]

✳︎

Ένα – Δύο – >>>

◉

Δυο

©Anna & Bernhard Blume / Kontakt mit Bäumen, 1987 / Photograph / 3-part sequence, each 200 x 126 cm / courtesy Buchmann Galerie, Berlin

«Δεν είναι καν χριστιανός, η Ρωσική εκκλησία έχει μια ιστορία αφοσίωσης στο ρωσικό κράτος και η σημερινή ηγεσία της ακολουθεί αυτήν την παράδοση. Δεν ξέρω πόσο χριστιανικό είναι να ζητάς από το ποίμνιό σου να σκοτώσει άλλους χριστιανούς. Αυτός ο πόλεμος είναι ένας αποικιακός πόλεμος και έχει πείσει την Εκκλησία να τον στηρίξει» ―Αυτά από την Ανν Απλμπάουμ για τον Πούτιν και την ρωσική εκκλησία, στο τελευταίο βιβλίο της «Το λυκόφως της Δημοκρατίας» εκδόσεις Αλεξάνδρεια, αλλά τι να πεις, ίσως ταρακουνηθεί «κάπως» η ανθρωπότητα εάν χτυπήσει την πόρτα μια κρίση επισιτιστική λόγο του μπλόκου στα λιμάνια της Ουκρανίας. Οι αναπαυόμενοι στους καναπέδες επαγγελματίες ανθρωπιστές δεν νομίζω να συγκινηθούν με το γεγονός ότι η αγαπημένη τους ορθόδοξη Μαμά του ξανθού γένους χρησιμοποιεί ακόμη και το φαγητό ως όπλο εναντίον του κόσμου. Αντί ο άνθρωπος να πολεμά και να σκοτώνει θα μπορούσε να επισκεφτεί την ιστορική ουκρανική πόλη Λβιβ όπου αυτές τις μέρες η πρώην Καθολική Εκκλησία της Μαρίας της Μαγδαληνής(νυν πολιτιστικό κέντρο) έχει γίνει τόπος προσκυνήματος. Ο λόγος που αναφέρω αυτόν τον ναό είναι διότι πριν μερικά χρόνια, αποκαλύφθηκε μια τοιχογραφία που είχε δημιουργήσει στον Μεσοπόλεμο ο Πολωνός καλλιτέχνης Γιάν Χέντρικ ντε Ρόζεν (1891-1982)· και ακούστε το παράξενο: Η τοιχογραφία αυτή καλύφθηκε στη δεκαετία του 1960, στη σοβιετική περίοδο, όταν ο χώρος μετατράπηκε σε… τουαλέτες(!). Βέβαια δεν είναι μόνον οι πόλεμοι που στέκονται εμπόδιο στην πρόοδο και στην αφοσίωση του ανθρώπου σε ζητήματα ουσιώδη, είναι και ορισμένα, καθημερινά θα έλεγα, κακά μαντάτα των αστυνομικών δελτίων που τηλεοπτικά κανάλια αναπαράγουν με ιδιαίτερο ζήλο. Συγγνώμη δηλαδή, δεν είναι δυνατόν ως τηλεοπτικός σταθμός περιωπής, να μην έχεις το κατάλληλο στομφώδες μουσικό soundtrack όταν ο άλλος πυροβολεί και σκοτώνει μετά από διαπληκτισμό για σοβαρές διαφορές, για παράδειγμα, που είχε με τον γείτονα για συγκεκριμένα, ας πούμε, βοσκοτόπια… Μέσον ενημέρωσης είμαστε, όχι καντηλανάφτες…

*

Ένα >>>

◉