αγριμολογος

Stratos Fountoulis, Une lettre jamais recue no4, 2008

Δεν ήταν το κλείσιμο της ΕΡΤ αυτό που θα έπρεπε αληθινά να μας ανησυχήσει περισσότερο, αλλά ο αντιδημοκρατικός, ο αυταρχικός τρόπος με τον οποίο επεβλήθη καταργώντας το ρόλο του κοινοβουλίου. Για αυτή την επαίσχυντη πράξη έπρεπε να ξεσηκωθεί ο κόσμος και όχι (μόνο) για το κλείσιμο ενός αμαρτωλού –γιατί αμαρτωλός ήταν και παραμένει ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός. Ένα μαγαζί που δεν συμπαραστάθηκε ποτέ σε κανέναν, παρά μόνο στην εκάστοτε κυβερνητική εξουσία –αντιθέτως, σήμερα βλέπουμε πλήθος κόσμου –και προς τιμή του– να κατεβαίνει σε απεργίες, συναυλίες κ.α.  εκδηλώνοντας την αλληλεγγύη του σε έναν οργανισμό που δεν του συμπαραστάθηκε (σχεδόν) ποτέ –εννοώ του κόσμου, όπου ενώ ταυτόχρονα με τη μεγαλοψυχία του, δείχνει και την απέραντη –ας μου επιτραπεί η έκφραση– απλοϊκότητά του. Από τις οθόνες της ΕΡΤ, κατά καιρούς απολαύσαμε υπέροχες ταινίες, άριστα ντοκιμαντέρ, προσεγμένες παραγωγές, προσέφερε το Τρίτο Πρόγραμμα, αλλά έως εκεί. Και όχι. Με το κλείσιμο της ΕΡΤ, δεν φιμώθηκε η δημόσια πληροφόρηση, υπάρχουν χιλιάδες άλλα έντυπα που την ενημερώνουν – άλλωστε η πληροφόρηση από την ΕΡΤ υπήρξε πάντα της εκάστοτε κυβέρνησης. Αντιθέτως δεν ξεχνάμε το ανεκδιήγητο, άκρως κυβερνητικό Δελτίο των «Ειδήσεών» της με τον αδιάκοπο ρυθμό του λιβανιστηριού της προς τα φαιδρά ή σοβαρά πρόσωπα της εκάστοτε εξουσίας. Αν απαριθμήσουμε τα φυντάνια φιλοξένησε στη στέγη της η ΕΡΤ, θα χάσουμε τη μπάλα, εδώ θα την χάσουμε αν το κάνουμε για τα τωρινά «αξιοκρατικά» διορισμένα φυντάνια, ονόματα δεν λέω, διότι γράφω επωνύμως –έχω και οικογένεια –που το πας αυτό. Μόνο ο Διακογιάννης  ξεχώρισε και όταν απομακρύνθηκε, η εκπομπή που κληροδότησε στους επόμενους, έκανε τα νεύρα των ποδοσφαιρόφιλων ρετάλια από την ερασιτεχνική ακαμψία των παρουσιαστών της. Ποιος γνωρίζει το ποσοστό αυτών που διορίσθηκαν με πραγματικά, αξιοκρατικά κριτήρια; Όποιος περαστικός αναγνώστης το μάθει (με στοιχεία) και μάθει επίσης ότι αυτοί αποτελούν την… πλειοψηφία, τότε να μου στείλει μέηλ και θα δημοσιεύσω τάχιστα κι ευχαρίστως, το πρωτοφανές για τα νεοελληνικά «ήθη κι έθιμα» ευχάριστο γεγονός. Ανυπομονώ. Διαβάζοντας το κατεβατό μου, δεν αποκλείω να υπογραμμίσετε ιδιαιτέρως την ασχετοσύνη μου, την «έλλειψη» κοινωνικής μου ευαισθησίας προς τόσους εργαζόμενους που χάνουν τη δουλειά τους –πριν όμως, θα ήθελα να σκεφτείτε, διαχρονικά τη, κοινωνική ευαισθησία των ανθρώπων της ΕΡΤ: Πότε κατήγγειλαν τους διαχρονικούς παράνομους διορισμούς στους κόλπους της; Πότε κατέβηκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τη σήψη, τη διαφθορά, τα «περίεργα» συμβόλαια ημετέρων –Μετά έχετε το ελεύθερο να μου προσάψετε όση κακοήθεια επιθυμείτε. Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ δεν πρωτοτυπούν, η έλλειψη κοινωνικής ευθύνης είναι κοινή σε όλους τους κλάδους των εργαζομένων της χώρας μας. Είδατε ποτέ την ΑΔΕΔΥ να κατεβαίνει σε απεργία καταγγέλλοντας τη βρομιά και τη δυσωδία, τα λαδώματα, τις υπερτιμολογήσεις, τους παράνομους διορισμούς; Το ίδιο ισχύει και για τους γιατρούς με το παραδοσιακό φακελάκι κ.ο.κ.

Η ΕΡΤ δεν έπρεπε να κλείσει, όσο αμαρτωλή κι αν ήταν. Υπάρχουν δημοκρατικές, κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Τίποτα δεν εμπόδισε την τριαδική κυβέρνηση να την εξορθολογήσει, να την εξυγιάνει. Το κλείσιμο ενός, έστω και κατ’ επίφαση δημόσιου, ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού, δεν επιτρέπεται, ιδιαίτερα σε κράτος δικαίου.

Οι πράσινοι λεκέδες παραμένουν· ισχυρίζονται χωρικοί, «το ζώο αποφεύγει τα χόρτα που έχουν φυτρώσει πάνω στην κοπριά του, ακόμα κι όταν πεινάει»

Αυτά και πολλά άλλα ωραία θέματα όπως μια συμβολική βάτος από βαλανιδιές πράσινες (κι αυτές!) που περιπλέκουν λέει κισσοί, μαλακόκισσοι, αγριοτριανταφυλλιές, και πιο κάτω ακόμα ο Άγιος βγάζει τα ποδήματά του, κάτω από τα μάτια ενός αγγέλου, ενώ ένα σκυλί φυλάει πρόβατα και κατσίκια.

Πόσες αλήθεια ερμηνείες παράξενες και συγκινητικές δε δέχεται η φύση, που ξέρει και στις χειρότερες σκληρότητές της να δίνει τις μαλακές καμπύλες της ωραιότητας.

Και πάντως κανείς δεν αμφιβάλει για το αέρινο παλατάκι της αράχνης που διατηρείται κυρίως χάρη στη μνήμη των χρυσόψαρων, αλλά και χάρη στην τάση επιφάνειας του νερού, κυρίως του αφρού, να επιπλέουν. Έτσι η αράχνη και τρώει τη λεία της και ταΐζει τα παιδιά της –τα δικά της, όχι τα δικά μας.

Αυτό θα πει Success Σπόροι.

.