αγριμολογος

Εκλογές 17.06.2012

© Dorothea Lange in 1936

***

On

του Θοδωρή Γκόνη στο protagon

Η προτροπή είναι σαφής: Οικονομία.
Για να σωθεί το περιβάλλον, λ ε λ ο γ ι σ μ έ ν η  χρήση, οι συσκευές όλες να λειτουργούν στους 30 βαθμούς maximum. Όταν δεν τις χρησιμοποιούμε να είναι off.

Θέλω on. Θέλω on στους 100.
Στους χίλιους.
Γ ι’  α υ τ ο ύ ς. Για όλους αυτούς.

Εμείς δώσαμε. Πλύναμε αρκετά. Στη σκάφη. Στο σανίδι. Στο ρέμα. Με το χέρι. Το σαπούνι. Το λουλάκι της Βαγδάτης. Το μπλε της ανιλίνης. Γίναμε γαλάζιοι, διάφανοι. Δεν πάει άλλο.

Θέλω γ ι’ αυτούς. Γι’ αυτούς που έφυγαν παγωμένοι.

Να καίνε. Να δουλεύουν όλες οι συσκευές στο φουλ. Ακόμα και άσκοπα. Να τραγουδάνε μερόνυχτα. Να γουργουρίζουν το σκοπό τους, ν΄ αναβοσβήνουν το ματάκι, τον καημό, τη στέρησή  τους.

Όλα στο on. Στους 100 βαθμούς.
Γ ι’  α υ τ ο ύ ς.

Θέλω νερά, ποτάμια, βρύσες ανοιχτές να τρέχουν, καταρράχτες, κατακλυσμοί, ο Τίγρης, ο Ευφράτης. Ο Ρουφιάς -ο Αλφειός- ο Ελισσώνας, ο Λούσιος. Λάστιχα να καταβρέχουν, μπουγελώματα, γέλια και χάχανα, χάρτινες βαρκούλες, πατούσες, κορμάκια, ρυάκια, λαιμοί και λιμνοθάλασσες.
Να κοιμάμαι κι η βρύση μας να στάζει: τακ, τακ, τακ…, ν’ αποταμιεύει. Αποταμιευτήρες στ’ όνειρό μου. Ασουάν, Μαραθώνας, Στρυμόνας,  Λάδωνας,  Υλίκη, λίμνη Πλαστήρα, Τριχωνίδα, Βιστονίδα, οι εκτροπές του Αχελώου, ο Μόρνος. Τα φράγματα.
Υπερχειλισμένα.

Γ ι’  α υ τ ο ύ ς.
Τους διψασμένους, τους σκονισμένους,

τους λερωμένους, με τον ιδρώτα στη μασχάλη, τις μυρωδιές, τις λάσπες του ταξιδιού, τα χείλη τα σκασμένα, τη λέξη που δεν μπορεί να βρει σάλιο να γλιστρήσει και να βγει, τον κόμπο στο λάκκο της σφαγής, το ξεραμένο στόμα.

Γ ι’ α υ τ ο ύ ς.
Να έρχονται, να σκύβουν και να ξεδιψούν.

Να φυτεύουν, να χώνουν στο χώμα τον καρπό, να φτιάχνουν πλούσια τη σκιά, τα λόγια, τα τραγούδια.

Δε γίνεται, δεν πρέπει, δεν μπορεί να ισχύουν τα μέτρα  αυτά για όλους.

Δεν είναι δίκαιο.

Δικαιοσύνη είναι να ξεδιψάσουν αυτοί που πέρασαν απέναντι διψασμένοι. Ακόμα και στο όνειρό μας. Αυτοί που έσκαψαν με τα χέρια το πηγάδι της γραφής. Βρήκαν    νερό, το έδωσαν στον Οδοιπόρο. Το στρατολάτη.
Δικαιοσύνη είναι να τους επιστρέψουν το νερό αυτοί που τους το πήραν, το έκλεψαν με τρόπο ύπουλο, με γεωτρήσεις πονηρές. Αυτοί στους «πέρα κάμπους»  που μουλιάζουν σα βατράχια την ψυχή τους.

Αυτοί να δώσουν.
Αυτό είναι το δίκαιο.

Το νερό προχωρεί, θυμάται και πάντα φτάνει. Το γέλιο του, η αγάπη του είναι για τους ανθρώπους, τα ζώα, το σούρουπο, για όλους και για όλα. Είναι το θείο δώρο, η φροντίδα, η ευτυχία που μας έχει παραχωρηθεί. Η ελάχιστη.

Οικονομία για ποιους;
Από ποιους και γιατί;

Εμείς δώσαμε Διψάσαμε αρκετά. Βυζάξαμε το δάχτυλό μας. Γλείψαμε το χοντρό αλάτι πάνω στην πέτρα σαν το αγριοκάτσικο.
Όταν επιστραφεί το νερό στους διψασμένους, τότε θα έχουμε όλοι.

Οn.
Δικαιοσύνη.