ψήφοι εμπιστοσύνης 155
22/06/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ψήφοι εμπιστοσύνης 155
γατοδουλειές
14/06/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο γατοδουλειές
σε ένα καλά προστατευμένο μέρος στη πίσω αυλή έχω ένα πιάτο που φροντίζω να είναι πάντα καθαρό, εκεί τοποθετώ καθημερινά τροφή για τη μαύρη αδέσποτη γάτα, δεν ήταν πάντα αδέσποτη, πριν δέκα περίπου χρόνια, όταν το αφεντικό της, ο οποίος είχε ακόμη καμιά δεκαριά γάτες, μετακόμισε γι’ αλλού, άφησε άθελά του πίσω την εν λόγω γάτα, η οποία πλήρωσε ακριβά την αδυναμία της στις πολύωρες εξερευνήσεις κι από τότε δεν έχει δεχτεί άλλο αφεντικό, προτιμά να μένει μόνη κάπου στο κήπο που διαθέτει αρκετά κατάλληλα και φιλόξενα προστατευμένα σημεία, μεταξύ μας έχει αναπτυχθεί ένα είδος σεβασμού –πάντα εξ αποστάσεως, τις μιλάω, απαντά με ένα νιάου κι ο καθένας στη δουλειά του, κι οι δυο ευχαριστημένοι. Τελευταία γέρασε, το τρίχωμά της έχει χάσει τη λάμψη του, η γνωστή σβελτάδα, το σφρίγος της ανήκουν στο παρελθόν, δεν χαίρει πλέον τον σεβασμό νεώτερων γατών, ιδιαιτέρως δε του νεαρού καλοζωισμένου γκρίζου γάτου ο οποίος διαθέτει σπιτική θαλπωρή, τακτική βιταμινούχα τροφή, επιμελημένη, καθαρή εμφάνιση, κι ένα όμορφο κοκκινωπό λουράκι που όμως δεν αρκούν… διότι τρώει και το φαγητό που αφήνω για της μαύρη μου γέρικη αδέσποτη γάτα, αφήνοντάς την το τελευταίο καιρό, νηστική. Δεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα, η ζωή είναι ανελέητα σκληρή. Συνεχίζω, αφήνω όπως πάντα τροφή, καθημερινά στο πιατάκι, με την ελπίδα…
per fas et nefas
13/06/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο per fas et nefas
η ενότητα του χρόνου είναι πάντα ευκαιρία συνύφανσης των μέσων σου, αν δηλαδή διαθέτει κανείς τέτοια μέσα διότι πολλά κινούνται στη παραδοξότητα, υπάρχουν στιγμές που αναπόφευκτα αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν ένας Τ. Μανν που έγραψε ένα «Θάνατος στη Βενετία» να αφήνει πίσω του ένα τόσο στεγνό ημερολόγιο, μία ψυχρή καταγραφή του τύπου «Κοιμήθηκα, αφού διάβασα λίγο, αλλά πήρα κι άλλο Φανοντόρμ στις 1.30 κι έπειτα κοιμήθηκα βαθιά ως τις 8.30 […]». Μας κατατρέχουν όλους, ίσως, προσωπικά φαντάσματα κι εμμονές που με το χρόνο πολλαπλασιάζονται αντί –και πάλι «ίσως»- να μειώνονται. Από σημειώσεις που κρατώ σε ένα «χαλαρό» αρχείο από εκατοντάδες άναρχα χαρτάκια, διαβάζω ένα απόσπασμα ημερολογίου του Peter Handke (δεν θυμάμαι πλέον από πού το αντέγραψα…): «Γιατί κερδίζω την ησυχία μου και τον εαυτό μου μονάχα μ’ επιθέσεις στους άλλους με λόγια που τους στριμώχνουν, τους απογυμνώνουν, τους επιτιμούν, τους αχρηστεύουν». Μετά δυσκολίας διαβάζω μέσω του σφηνοειδούς του γραφικού μου χαρακτήρα: «Πρέπει να βάλω μια πινακίδα έξω απ’ την πόρτα μου ‘Προσοχή! Χώρος μελέτης’». Όλα, τα πάντα κουβαλούν σημάδια Μεταβολής, οι αξίες της ζωής και της τέχνης συντηρούνται αιώνες, μέσο της μεταβλητότητας, υπόκεινται τη φθορά του χρόνου, είτε περιορίζονται σε έθιμα, συνήθειες και χαρακτήρες της εποχής, είτε όχι. Οι διαισθητικοί στίχοι του Νοβάλις δεν αφήνουν μεγάλα περιθώρια: «Χρόνια, όπου, φλόγα λαγαρή, οι αίσθησες πλούσια λαμπυρίζαν». Χρόνος. Τόπος. Άνθρωπος. Σχέσεις αντιφατικής ενότητας.
υποστιγμή αγανακτισμένη καλεί
09/06/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο υποστιγμή αγανακτισμένη καλεί
Εξαιρετικά αφιερωμένο εις υπόστροφο πυρετό (μεταδιδόμενου διά μέσω κοινωνικών και δημόσιων φορέων, κατάλληλος ευχή: Περαστικά)
Υποστιγμή: Το σημείον της στίξεως, δι ού χωρίζονται αι προτάσεις, άλλως κόμμα.
… και κάτι σύγχρονο, εντόνως συγκινησιακώς φορτισμένο:
Υποσκάζω: Χωλαίνω ελαφρώς: «Ει χωλώ παροικήσεις, υποσκιάζειν μάθηση», αρχαία παροιμία αντίστοιχος προς την οποίαν είναι η σύγχρονος: «Όποιος κοιμάται με στραβό το πρωί αλληθωρίζει»
.
αγριμολογος 