Γιάννη, στο καλό…
17/10/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Γιάννη, στο καλό…
Είτε έτσι είτε αλλιώς, ότι και να πούμε ή πούνε… δεν θα το αναλύσω. Αποτέλεσες ζωντανό κομμάτι της ζωής πολλών από εμάς, θέλουμε δε θέλουμε, και στραγάλια-πασατέμπο μάσησα, και γέλασα -τι γέλασα· ξεκαρδίστικα στο γέλιο που πρόσφερες –αυτό αρκεί για ευγνωμοσύνη– και σαΐτες-ραβασάκια ερωτικά έστειλα στην τσαχπίνα με τις υπέροχες γάμπες των μπροστινών καθισμάτων ανάμεσα σε ήχους γέλιου και σούρσιμο ποδιών στο ερωτικό χαλίκι του θερινού σινεμά. Έτσι είναι, πως να το κάνουμε.
Στο Καλό.
.
.
διεφθαρμένη. ποια
12/10/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο διεφθαρμένη. ποια
«Κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα» -κυβερνώ, τρόπος του λέγειν.
η αλήθεια είναι ότι όταν έμαθα ότι ο άγνωστος «x» έλληνας πρωθυπουργός εννοούσε την χώρα μας, θίχτηκα, κατανόησα την βαθύτερη αιτία αυτής της μαζικής και αναίτιας προσβολής, προσέφερα ή μάλλον ένωσα τους λυγμούς μου με το μαζικό γοερό κλάμα των συμπολιτών μου τόσο, που αναλώθηκα όπως κι εκείνοι, σε τηλεοπτικές αναλύσεις επί αναλύσεων, έβγαλα μολύβι, χαρτί, σημείωνα με μανία γεγονότα κι ονόματα που μου εκσφενδόνιζαν οι ειδικοί περί του θέματος, να ξετρυπώσω τον ένοχο, να καταλάβω τον ύπουλο –προφανώς– λόγο της επαίσχυντης αυτή εθνικής ταπείνωσης προερχόμενη μάλιστα από κάποιον τον οποίο εμείς (σιγουρότατα) εκλέξαμε. Το «Κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα» έσκαγε με έναν ασύλληπτο, επίμονο, επαναληπτικό ρυθμό στο μέτωπό μου, σαν το μαρτύριο της σταγόνας, ένιωσα να αδειάζω από εθνικό φιλότιμο, μούδιασα, πάγωσα σαν πετρωμένος κορμός δέντρου, ένιωσα κάτι αηδιαστικό να αναρριχάται σταδιακά ξεκινώντας από τα πόδια μου, να απλώνεται, να μου σφίγγει σαν τανάλια το σώμα. Εντωμεταξύ οι αναλύσεις συνεχίζονταν στην φωτεινή οθόνη, η ώρα περνούσε, ακούγονταν τώρα ανεπαίσθητα, από μακριά. Έχασα την αίσθηση του χώρου και του χρόνου, δεν ήξερα τι άκουγα, γιατί, ποιους· και για ποιο λόγο βρισκόμουν εδώ, εγώ, ένας πετρωμένος κορμός δέντρου τυλιγμένος ασφυκτικά από ένα αγιόκλημα –αγιόκλημα ήταν, το κατάλαβα από το άρωμα. Lonicera etrusca. Αειθαλές. Πάλι καλά.
.
.
photo©Carmine Fantasia, 1975 (rectified to blog needs).
.
.
ο παράδεισος, στην άλλη γωνία
10/10/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ο παράδεισος, στην άλλη γωνία
Ο φίλος Hans μου προσέφερε δώρο, προχθές βράδυ, το βιβλίο –στη γαλλική μετάφραση- του (πρόσφατου) νομπελίστα, ισπανό-περουβιανού Mario Vargas Llosa «Le Paradis –un peu plus loin» το οποίο είχα πριν από αρκετά χρόνια διαβάσει στην ελληνική μετάφραση των εκδόσεων Καστανιώτη με τίτλο «Ο Παράδεισος στην άλλη γωνία». Το βιβλίο αυτό μάλλον θα έχει εξαντληθεί από την ελληνική αγορά, το δικό μου αντίτυπο –ευτυχώς- βρίσκεται καταχωνιασμένο σε κάποιο ράφι βιβλιοθήκης. Προχθές Παρασκευή. Κατεβαίνουμε όλοι παρέα από το διαμέρισμα του Ramόn και της Loretto, στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο σε· μια υπέροχη βρυξελλιώτικη φθινοπωρινή βραδιά κατευθυνόμενοι για το εστιατόριο του προορισμού μας· αίφνης: η πικρόχολη οπτική αποκάλυψη στην γωνία της Place St. Catherine ότι ανάμεσά μας –δεν μπορεί– θα πρέπει να βρίσκονταν και ο βέλγος σουρεαλιστής εικαστικός Magritte, το λέω αυτό διότι, επαναλαμβάνω, στη γωνία της Place St. Catherine, αντικρίζω τον παραδοσιακό βελγικό σουρεαλισμό στην πράξη, δίπλα-δίπλα βρίσκονται και συμβιώνουν ο «Οίκος του Τσίρκου» με το βελγικό «Ταμείο Ανεργίας» -αντίστοιχο του δικού μας «ΟΑΕΔ». Η οπτική αυτή αποκάλυψη είναι ίσως από τις εγκυρότερες ερμηνείες της κοινωνικής πραγματικότητας που είδα ποτέ να ξεδιπλώνεται μπρος στα μάτια μου. Τσίρκο – ταμείο ανεργίας.
Κανείς παράδεισος δεν περιμένει στο άλλο άκρο -γωνία- της πλατείας, παρά μόνο ένα πανέμορφο κτίριο art-deco των αρχών του εικοστού αιώνα, κατασκότεινο -με τη φθορά της υγρασίας, της ρύπανσης. Κτίριο μοναχικό, εγκαταλελειμμένο.
.
.
βατοπεδίου «υπόθεσις»
08/10/2010 § Σχολιάστε
Xτεσινή «Ελευθεροτυπία»
«…Το μέγεθος του σκανδάλου αυτού είναι τόσο μεγάλο, ώστε είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστεί η ευθύνη (πολιτική και ποινική) σε μια μικρή ομάδα υπουργών. Είναι σαφές ότι για την πραγματοποίηση των πολύπλοκων ανταλλαγών ακινήτων σε όλη τη χώρα υπήρχε κεντρικός σχεδιασμός, ο οποίος περιλαμβάνει το βασικό κυβερνητικό επιτελείο και τις υπηρεσίες που ελέγχονται άμεσα απ’ αυτό (π.χ. την ΚΕΔ).
Αυτό που επιβεβαιώνεται από όλα τα στοιχεία δύο εξεταστικών και μιας προανακριτικής επιτροπών είναι το γεγονός ότι μια κυβέρνηση προχώρησε σε ιδιωτικοποίηση σημαντικών δημόσιων ακινήτων, πραγματικών «φιλέτων», χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το κοινωνικό πρόβλημα που προκάλεσαν στη Βιστονίδα οι διεκδικήσεις της Μονής. Μόνο αν δει κανείς τη Μονή ως μεσάζοντα μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και των ιδιωτικών επιχειρηματικών συμφερόντων μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τι ακριβώς συνέβη με τη Βιστονίδα και τα «φιλέτα» αυτά.
Την Τρίτη ο κ. Σαμαράς τόνισε ότι «η αξιοποίηση ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου πρέπει να γίνει με διεθνή διαγωνισμό, όχι με ανάθεση». Πολύ ορθά. Μόνο που η κυβέρνηση του δικού του κόμματος πραγματοποίησε μεταβιβάσεις 260 ακινήτων του Ελληνικού Δημοσίου με 31 συμβόλαια και σε χρόνο ρεκόρ, χωρίς κανένα διαγωνισμό και με συστηματική υποτίμηση της αξίας τους. Αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο.» (υπογραμμίσεις δικές μου)
…..
διαβάστε:
όλο το κείμενο στην χτεσινή «Ελευθεροτυπία». Επίσης: «Πως το Βατοπέδι από σκάνδαλο ξανάγινε μοναστήρι»
Πάντα Άξιοι.
(κι εμείς κι αυτοί)
.
.
αγριμολογος 