αγριμολογος

μιλάνε ακούγοντας την κολακευτική ηχώ των λέξεών τους, κι εμείς ακούμε, ευτυχώς ξέρουμε να ακούμε. Η επιθυμία μας να απαντήσουμε ή να ανταπαντήσουμε θα παραμείνει καιρό ακόμη στο να καιροφυλακτεί αναμένοντας –ίσως έρθει ίσως δεν έρθει- την ποθητή στιγμή· τώρα οι αφημένοι με την βουβή συγκατάθεσή μας συνεχίζουν αμέριμνα να ομιλούν, παραμένοντας στο χώρο του τυχοδιωκτισμού, των καιροσκόπων. Χασκογελά ο μύθος που μας θέλει ιστορικά ενωμένους σε «ώρες εθνικού κινδύνου», όπως χασκογελά κι ο άλλος ο μύθος του φιλότιμου και άλλων κολακευτικών παρασήμων που μας έχουν καρφιτσωθεί από την κούνια μας στο πέτο, βαδίζουμε περπατώντας με στόμφο –φίσκα στην ένδοξη ιστορία- καμαρωτοί σαν γάλοι στην αγορά με φραπέ, κι ήρθε η ευκαιρία, κι ήρθε η καταστροφή που θα μας ένωνε στη σκέψη, στην μοίρα, είναι εδώ, έχει πιάσει στασίδι, κι οι ντόπιοι μέτριοι νόες και ρήτορες συνοδεύονται από εκείνους που·  με κομπασμό επαναλαμβάνουμε σε κάθε μας ευκαιρία, ότι «χωρίς εμάς θα ήταν χαμένοι», διότι κάποτε «όταν εμείς…», εκείνοι είχαν το αμαρτωλό βίτσιο να προτιμούν το έδεσμα των εκλεκτών gourmet

βελανιδίων.

◉

η λέξη «κρίση» είναι της ημέρας, του μήνα, της χρονιάς όλης, μια λέξη ντυμένη στα καλά της φωτογραφίζει, κυρίως όμως ποζάρει φωτογραφιζόμενο σε συλλογικό επίπεδο. Πλασάρεται επίπλαστο και ευτελές, ενίοτε μέσω ενός χείριστου λόγου και μιας γελοίας ρητορείας-άλλοθι για να καμουφλαριστεί το γεγονός ότι οι μόνοι που ωφελούνται σε μια τέτοια συγκυρία είναι αυτοί που τη δημιούργησαν, και την δημιούργησαν γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τα επιχειρήματά τους έχουν στέρεες βάσεις, πατούν γερά σε μια παιδευτική, πνευματική ξηρασία, στη ρηχότητα μιας ηθικής βασισμένης σε λόγια των λογής-λογής τσαρλατάνων τύπου Παΐσιου, ενός τηλεοπτικού ειδώλου, σε ευρύτατα διατυμπανιζόμενες «παραδοσιακές» οικογενειακές αξίες, σε ένα συνονθύλευμα ιδεών που κινούνται πάντα «στο περίπου» μιας έντεχνα διαχειριζόμενης, προσιτής κι εύπλαστης κατά το δοκούν πολιτισμικής κληρονομιάς. Ποια ευθύνη. Ποιος κυβερνητικός ή μη, «μέγιστος» οικονομολόγος θα τιμωρηθεί αφού εκτελεί στοιχειώδη ζητήματα περί κλασικής -των αγορών- ετικέτας. Μέσω των νόμιμα εκλεγμένων κυβερνήσεων, η εξουσία έχει προ πολλού περάσει σε μη-εκλεγμένους νομισματικούς εμπειρογνώμονες ή αλλιώς «αγορές». Χρόνια τώρα σερβίρουν κάθε είδους –για κάθε γούστο- εύπεπτο,  ευτελές, του οποίου ο βαθμός της κατανάλωσης αποτελεί πολιτιστικό βαρόμετρο, διότι για να μην καταναλωθεί προϋποθέτει αποκλειστικά αυτό που δεν διαθέτουμε: παιδεία, καλλιέργεια, μόρφωση και· επιπλέον δε απαιτείται από εμάς καμία προσπάθεια, κανένας κόπος, ούτε καν ο γλυκός ιδρώτας της σκέψης, της δημιουργίας. Elementary, Mr Watson…

.

.

.