αγριμολογος

πολλά τα θλιβερά, αναρίθμητα. Το προφανές των θρησκευτικών συμβόλων όπου η θέση των ανήκει αποκλειστικά στους χώρους λατρείας, στους ναούς όπου συναθροίζονται οι θρησκευόμενοι πιστοί – το δημοκρατικό αυτό προφανές γίνεται θέμα συζητήσεων, ενώ δεν θα έπρεπε. Τα θρησκευτικά σύμβολα έχουν επιβληθεί αντιδημοκρατικά σε δημόσιους χώρους λες και την πίστη μπορείς να την επιβάλεις με τη βία, το στανιό, κι αν το δόγμα της πίστης ευαγγελίζεται την Αλήθεια, την αρετή, την φιλαλληλία ή τον φιλανθρωπισμό, τότε πρέπει να τον κερδίσει  (η θρησκεία αυτή) με αξιοπρέπεια και πολιτισμένη ιδεολογική πειθώ. Οι εποχές όπου οι θρησκείες επιβάλλονταν, έχουν προ-πολλού παρέλθει. Η παρουσία των θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσιους χώρους, ιδιαίτερα στις σχολικές αίθουσες, δεν είναι παρά μια απόδειξη διατήρησης της εξουσίας της, και των ex officio (αφορολόγητων) απολαβών της, και είναι κρίμα μέσω του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου να χρειάζεται η επιβολή και της Δημοκρατίας ενώ· θα έπρεπε αυτοί που την υπηρετούν να τηρούν με ευλάβεια τις αρχές του κοσμικού –δεν έχουμε θεοκρατικό– κράτους. Η Δημοκρατία επιβάλλεται από τα κάτω• αλλά πως, όταν οι κυβερνώντες ταγοί της τρέμουν –αδικαιολόγητα κατά την άποψη την δική μου και πολλών σκεπτόμενων πολιτών– τους απολίτιστους αλαλαγμούς-αντιδράσεις μαχόμενων κληρικών και ποιμνίου. Δεν διαφωνώ με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, θα προτιμούσα όμως το κοσμικό μας κράτος να έχει πράξει –σεβόμενο την υπόστασή του σαν τέτοιο– προ πολλού το καθήκον του, αλλά αφού Δεν…

.

.

photo©Manuel-Alvarez Bravo,1934

.

.

Καθιστός μέσ’ στο καταφύγιο των λέξεων, η θέα πίσω από την διάφανη, θαμπή κουρτίνα βροχερή. Σκέψεις. Ελάχιστοι οι άγγελοι του παρελθόντος, ελάχιστοι οι σημερινοί, όλοι στον πάγκο προς εξέταση, οι χοροί, τα βαλς, οι παρελάσεις, οι δοξολογίες κι οι σημαίες, όλα τροφή στη σκέψη, πολύ το μάταιο, λίγη η ουσία στη μεγάλη κατασκευασμένη ανθρώπινη μάζα. Οι ευαισθησίες δεν διδάσκονται και ο πατριωτισμός δεν επιβάλλεται με νόμους αλλά με πράξεις καθημερινής ανθρώπινης φροντίδας για το τώρα, το αύριο, για το πάντα των αυριανών ζωντανών που θα αντικαταστήσουν τα δικά μας, τωρινά κουφάρια. Ο πατριωτισμός βρίσκεται στο περιποιημένο προαύλιο, στην αγκαλιά του ανθρώπου με ειδικές ή μη, ανάγκες• στο πότισμα του δέντρου από γάργαρο νεράκι καθαρών ποταμών, σε λίμνες λαμπερές χωρίς απορρίμματα, στη κατανόηση του διαφορετικού, του άλλου. Συνεχίζει η βροχή αδερφέ μου ασταμάτητα· πίσω από τη διάφανη θαμπή κουρτίνα, κι ούτε –έστω ένα αδερφέ, συννεφάκι.

.

.

Από εδώ που ζω βλέπω μέσω δορυφόρου, διαβάζω μέσω διαδικτύου, την κακοκαιρία που πλήττει τη χώρα. Διαβάζω για το πτώμα ενός άνδρα που οι λιμενικές αρχές ανέσυραν, ένας άλλος αγνοείται με το αυτοκίνητό του στον ποταμό Αίσωνα, στην Πιερία, άλλοι εγκλωβίστηκαν ένα ολόκληρο βράδυ, δεκάδες οι κλήσεις στη πυροσβεστική, ένα μεγάλο κομμάτι της χώρας παρέλυσε, ηλεκτρονικά και έντυπα μίντια παραμένουν ακμαία. Μέσ’ τα πλημμυρισμένα νερά υποψήφιοι αρχηγοί (μελλοντικού) κόμματος εξουσίας συνεχίζουν όπως μαθαίνω τις περιοδείες, προσπαθώντας να πείσουν μέσω γενικών, κούφιων αορίστων αερολογιών κινούμενων γύρω από το είδος του φιλελευθερισμού και πατριδοκαπηλίας που θα πρέπει το πόπολό τους να επιλέξει και• απ’ ότι μαθαίνω χωρίς καμία έκπληξη – το πετυχαίνουν, διότι είναι διαπιστωμένο, όσο περισσότερο αερολογείς τόσο περισσότερο πείθεις. Το φαινόμενο δεν χρειάζεται να μας προβληματίσει ιδιαιτέρως ή μάλλον όχι τόσο όσο χρειάζεται, η επιφάνεια ήταν πάντα προϊόν ευπώλητο, από τους λίγους που δεν «αγοράζουν», ελάχιστοι εξ αυτών μετατρέπουν ενεργά την κριτική σε αυτοκριτική, περιοριζόμενοι στο μικροπεριβάλλον τους ακολουθώντας τις γνωστές συνειδησιακές ντρίμπλες παράγοντας αλλεπάλληλα βολικά άλλοθι, τι άλλο να κάνουν. Ένας αδρανής σκεπτικισμός μετατρέπεται κυρίως σε κυνισμό, αυτός κυριαρχεί. Το βιβλίο παραμένει σκονισμένο, ακίνητο στο ράφι, η τηλεοπτική εικόνα προσφέρει αυτοεξευτελιζόμενα αντικείμενα πρόσκαιρης ηδονής απόλυτου χλευασμού, απόλυτων σταρ, σε απόλυτα ξαπλωτούς, νεκρούς θεατές.

.

.

.

photo©Albanese Gerard, 2006

.

.