στις ευτέλειές μας
24/10/2009 § Σχολιάστε
Τα γραπτά μας, οι ενστάσεις μας, οι γκρίνιες μας. Μήπως προσπαθούμε να αφήσουμε ίχνη στην επιφάνεια του νερού; Είναι αλήθεια τόσο μάταια τα λόγια μας μέσα σ’ ένα ατέλειωτο αίσθημα ματαιότητας, κι είμαστε μόνο εμείς που βλέπουμε -εφόσον εμείς τα γράφουμε- ότι τα ίδια έργα παίζονται ξανά και ξανά; Μήπως θα πρέπει να βλέπουμε στο εξής διαφορετικά όλες αυτές τις φτιασιδωμένες φιγούρες των φιλόδοξων κενών μετριοτήτων που παρελαύνουν στις τηλεοπτικές οθόνες και που ο λόγος των, παραμένει τόσο διακοσμητικά, τόσο μαγικά –πάντα τηλεοπτικά- ευτελής;
Ίσως αν μπορούσαμε να δούμε αυτές τις διογκωμένες αστείες προσωπικότητες σαν να ήταν το δικό μας είδωλο, όπως το αντικρίζουμε καθημερινά στον καθρέπτη… Ίσως τότε, να μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι εισπράττουμε αυτό που εμείς οι ίδιοι επιφυλάσσουμε για τον εαυτό μας…
.
.
γιατί τα μαλλιά πίσω;
09/10/2009 § Σχολιάστε
συχνό
η θεά Συνήθεια
μιλούν για
αναγνωστικές διαμεσολαβήσεις
Πετάει τη ρόμπα στη άκρη του μαρμάρου· στο μπάνιο, μαζεύει τα μαλλιά πίσω, περπατά νωχελικά ως το σαλόνι. Έχει κάτι σημαντικό στο νου της για σήμερα, δεν είναι βέβαιη για τι ακριβώς πρόκειται -ξέρει ότι είναι σημαντικό. Όταν σε μερικά λεπτά ακουστεί το κουδούνι του τηλεφώνου, η σκέψη αυτή, θα ξεχαστεί.
Αγνοούνται ριμικές, φωνηεντικές και άλλες φορμαλιστικές όψεις που τελειώνουν σε «ες». Το βάρος πέφτει στον ρυθμό· μ’ αρέσουν οι ρυθμικές.
Χωρίς πολλά, μην πυροβολείτε αυτά που ρέπουν προς το αστείο, πρόκειται για όψεις απείρως σοβαρότερες.
Τίποτα, ή τα πάντα, αντικαθίστανται με τη σιωπή.
σπανίως
Τάφος.
.
.
photo: S.F.
.
.
όταν ο Διαφωτισμός εγκαταλείπεται…
26/09/2009 § Σχολιάστε
…από τους Μαρξιστές και τη λοιπή Αριστερά στους δήθεν «φιλελεύθερους» του πιο στυγνού καπιταλισμού, καλά να πάθουμε.
Διαβάστε τη συνέχεια στο ιστολόγιο της χάρης, κι ευχαριστηθείτε το.
.
.
όπου ήν κήπος
12/09/2009 § Σχολιάστε
Αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, 3 Σεπτεμβρίου 2009, 6.47 το πρωί.
Γιώργος Κοροπούλης: ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ [συντομευμένη εκδοχή]
#
όπου ήν κήπος
Μεσάνυχτα στον κήπο πάλι βγήκα / που άλλοτε σε είχα συναντήσει / Κι ακούμπησα, βαρύς απ’ το μεθύσι / στο ίδιο πάλι δέντρο και μια γλύκα
με τύλιγε σαν νά ‘ταν πάλι εκείνη/ η νύχτα που απαλά σ’ είχα φιλήσει – / κι έπειτα, το κεντρί καθώς αφήνει / η μέλισσα στο πλήθος σ’ είχα αφήσει.
.
.
.
Γιώργος Κοροπούλης, «Ποιήματα χωρίς ιδιότητες – (v. τα σκοτάδια)/ Εκδόσεις Άγρα – Ύψιλον Βιβλία, 2009.
photo©StratosFountoulis
.
.
.
