σύντομο ανέκδοτο: κλείνει «η υπόθεση» Βατοπεδίου
29/06/2009 § Σχολιάστε
«…η Μονή Βατοπεδίου επιφυλάσσεται των δικαιωμάτων της επί της Βιστωνίδας και των παραλίμνιων εκτάσεων που θα διεκδικήσει δικαστικώς στο μέλλον. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έγκυρων νομικών κύκλων, αυτό θα γίνει μόλις κλείσει το ποινικό μέρος της υπόθεσης... »
[skai.gr]
Ο κόσμος ξεχνά τα γρήγορα ανακλαστικά των ερπετών. Παράδειγμα: Όταν κυνηγάμε σαύρες, κάθε φορά που απλώνουμε το χέρι μας, αυτές κάνουν αυτόματα μια απότομη στροφή, δεν προλαβαίνουμε να αντιδράσουμε σε αυτό το αστραπιαίο ζικ-ζακ, κι επειδή η σαύρα είναι πολύ ευκίνητη, συχνά οι εχθροί της καταφέρνουν να την πιάσουν μονάχα από την ουρά. Τότε η ουρά κόβεται και με το σπαρτάρισμά της κερδίζει τη συμπάθειά μας, την λυπόμαστε βλέποντάς την σε αυτό το παραλήρημα οδύνης – την αφήνουμε στην ησυχία της. Με τη βοήθεια της δαρβινικής εξέλιξης, και των μικρών θεών της κοινωνικής –κυρίως κρατικής– πρόνοιας, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, η σαύρα μας· αποκτά καινούργια ουρά.
.
.
(επεξεργασία αγριμολόγου)photo©todaysplanet.com
.
σύντομο ανέκδοτο: Χριστοφοράκος
27/06/2009 § Σχολιάστε
Pattern of Success
«Προέτρεψα τον πελάτη μου να πει τα ονόματα, τα ποσά και τις ημερομηνίες σε συνάρτηση με τις δωροδοκίες στην Ελλάδα» δήλωσε ο κ. Πέτερ ύστερα από τη συνάντησή του με τον «έγκλειστο του Στατενλχάιμ». «Μου ζήτησε χρόνο να το σκεφθεί. Ως την άλλη εβδομάδα θα έχει καταλήξει σε αποφάσεις».
[«Το Βήμα«]
Μ’ αρέσουν οι πεταλούδες, ιδιαίτερα οι γαλαζωπές κι οι χαλκόχρωμες, αυτές που κάνουν συντροφιά στα μυρμήγκια κάτω από τα φύλλα των φυτών και ρουφούν τα γλυκά περιττώματα της ψείρας των. Τι παράξενη φιλία αλήθεια γιατί· μην ξεχνάμε ότι οι κάμπιες της μικρής πεταλούδας εκκρίνουν από τους αδένες τους γλυκό υγρό το οποίο τα μυρμήγκια θεωρούν ιδιαιτέρως gourmand, μαζεύονται το μεσημέρι και το απολαμβάνουν οικογενειακά, σαν τους καλούς χριστιανούς οικογενειάρχες, και· σαν τέτοιοι που είναι, αποθηκεύουν και για τους κοντινούς συγγενείς τους, θέλω να πω ότι· η φιλαλληλία των μυρμηγκιών είναι παροιμιώδης, έχει περάσει στον λαϊκό μύθο. Να μην ξεχάσω να υπογραμμίσω ότι, μόλις οι πεταλούδες βγουν μέσα από τις χρυσαλλίδες, τα μυρμήγκια τις μεταφέρουν ξανά στην επιφάνεια του εδάφους.
.
.
ad interim, το Μουσείο Ακρόπολης
18/06/2009 § Σχολιάστε
Πρόκειται για μεμονωμένο επίτευγμα. Θυμάμαι τους πανηγυρικούς λόγους και τα χειροκροτήματα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μερικά χρόνια μετά – σήμερα, οι περισσότερες εγκαταστάσεις των βρίσκονται εγκαταλελειμμένες στη τύχη τους, επηρεάζοντας με την αφημένη αυτή τύχη τους, αρνητικά τη δικιά μας, των κατοίκων. Οι (πρώην) ένδοξες αθλητικές εγκαταστάσεις διεθνών προδιαγραφών, αφημένες στο σκουπίδι, στη βρομιά, εστίες μολύνσεως, ζωντανοί μάρτυρες του πολιτισμού μας. Η εγκατάλειψη κι η αδιαφορία σε αυτές τις πανάκριβες εγκαταστάσεις, δεν είναι μεμονωμένο συγκυριακό φαινόμενο, είναι το ελληνικό σύνηθες στα μεγάλα έργα· τα τρανά. Οι πρόσφατοι μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι, οι συγχρηματοδοτούμενοι με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ένας ευαίσθητος οδηγός που θα στρέψει το βλέμμα δεξιά, προς την άκρη του δρόμου, μετά το ρείθρο (εάν υπάρχει…), η εικόνα μιλά από μόνη της: Η απόλυτη κυριαρχία των σκουπιδιών, βρίσκονται παντού και· δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, είναι το σύνηθες συμπλήρωμα σε όλη την ένδοξη ελληνική επικράτεια, είναι ο σημερινός· δικός μας πολιτισμός. Κάθε παρκάκι, κάθε παιδική χαρά που εγκαινιάζεται, κάθε μικρό, μεσαίο ή μεγάλο έργο που διεκπεραιώνεται, μετά το πέρας των εργασιών του και· μετά το κόψιμο της κορδέλας, το έργο αυτό αφήνεται στη τύχη του (εκτός «μεμονωμένων» πάλι, εξαιρέσεων), χωρίς ποτέ κανείς να ενδιαφερθεί για την μετέπειτα τακτική συντήρησή του. Μετά το πέρας των ταπεινών ή των μεγάλων έργων, τα πάντα χορταριάζουν, τσιμεντένιες πλάκες παραδίδονται στη μεταβαλλόμενη φύση, ο χρόνος προσθέτει σκουριά στα μεταλλικά μέρη, οι τυχόν περιφράξεις διαλύονται. Θλιβερό, αλλά σύνηθες.
Ένα σημαντικό μουσείο όπως αυτό της Ακρόπολης, θα συντηρηθεί, είμαι βέβαιος, δεν αμφιβάλω καθόλου. Αμφιβάλω για τον περιβάλλοντα, κατοικημένο χώρο, έξω· στις πολυκατοικίες ή τις εναπομείναντες μονοκατοικίες, στους γύρω από το μουσείο χώρους. Εκεί θα βασιλεύσει το ίδιο τοπίο που βασιλεύει και στην υπόλοιπη χώρα, των ξεχειλισμένων με σκουπίδια κάδων, οι πεζόδρομοι θα γεμίσουν παρκαρισμένα αυτοκίνητα και εκατοντάδες μηχανάκια, οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες -όπως και στην υπόλοιπη χώρα- χωρίς τον αξιοπρεπή τους χώρο κλπ. κλπ…
Το Μουσείο της Ακρόπολης δεν είναι παρά ένα μεμονωμένο επίτευγμα, θα υπάρχει εκεί, τυλιγμένο με το θλιμμένο βλέμμα των ελαχίστων που ακόμη το διαθέτουν και που· ξέμειναν πλέον από φωνή.
Αυτοί σιωπούν.
.
.
Η ζωντανή τέχνη και ο Ύπνος της Εθν. Πινακοθήκης
17/06/2009 § Σχολιάστε
Ενώ η Αθήνα βρίσκεται στη 2ή της Μπιενάλε σε ένα «πολυεπίπεδο φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης που απλώνεται στο θαλάσσιο μέτωπο της Αθήνας, στις παραλίες του Παλαιού Φαλήρου και της Καλλιθέας, από τις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Πόλου Φαλήρου, ως τον Φλοίσβο και τον Μπάτη…» – (Δελτίο Τύπου)
Στο Athens Fringe Festival 2009 – 170 ομάδες από το θέατρο, το χορό, τη μουσική, τα εικαστικά, αλλά και το ψηφιδωτό και το κόσμημα, ακόμα και την παράδοση, αλλά και μη κυβερνητικές οργανώσεις, αρχιτέκτονες και ακτιβιστές, διεσπαρμένοι σε ολόκληρη την πόλη, συμμετέχουν στην πιο μεγάλη συνάντηση Τεχνών και Δράσης που έγινε ποτέ στην Αθήνα. Στην Τεχνόπολη στο Δίπυλο, στους πεζόδρομους, τα πάρκα και τις πλατείες, καλλιτέχνες, εθελοντές και κοινό, σε εναλλασσόμενους ρόλους, θα επιβεβαιώσουν το σύνθημα του Fringe «Η Αθήνα μάς ανήκει!»
Ζωντανές, ενθαρρυντικές καλλιτεχνικές δράσεις σε μια πόλη που τόσο τις χρειάζεται…
…και ενώ όλα αυτά «συμβαίνουν» και προσφέρουν το λίγο απαραίτητο οξυγόνο στο γκρίζο που μας περιβάλλει, η Εθνική μας Πινακοθήκη φιλοξενεί έκθεση του… Αχιλλέα Δρούγκα (!)… με άρωμα φιλολογικού ομίλου Παρνασσού, όπου εκθειάζεται στο «Βήμα» από την κ. Λαμπράκη-Πλάκα : «…Οι νεκρές φύσεις [του] είναι σαν να κρατούν κρυμμένο το νόημα της ζωγραφικής (sic). Συμβολίζουν τον ακίνητο χρόνο, τη ζωή που γίνεται μνήμη, τον χρόνο που παύει να ρέει και μεταστοιχειώνεται σε αιωνιότητα…» – σε «Μακάρια Αιωνιότητα» θα πρόσθετα εγώ, με όλο το σεβασμό κυρία Λαμπράκη-Πλάκα, καμία κριτική ασυναρτησία, όσο και να πασπαλίσει κανείς με άχνη ζάχαρη απολιθωμένα κακέκτυπα δεν μπορεί να κρύψει τη γύμνια του στάσιμου Τίποτα που κοσμούν τα σαλόνια καλών και εύπορων οικογενειών. Μια Εθνική Πινακοθήκη θα έπρεπε να καταγράφει τον ζωντανό σφυγμό της ζωής, το πρόσωπο της σύγχρονης δημιουργίας, όπως πράττουν όλες οι (σοβαρές) εθνικές πινακοθήκες σε όλο τον κόσμο.
.
.
