αγριμολογος

Έχω την άποψη πως είναι πρόωρο και λάθος να μιλάμε σήμερα για ενδεχόμενη πτώση του καπιταλισμού, η εμπειρία του 20ου αιώνα μας έδειξε -όπως εύστοχα συμπεραίνει- ο Λουτσιάνο Κάνφορα ότι : «οι πλουτοκρατικές ολιγαρχίες νικούν, οι ιδεολογικές χάνουν», για να συμπληρώσει σε μία μόνο αράδα την ελπίδα: «Και όμως κινείται».

Μπροστά μας ξετυλίγονται οι συνέπειες μιας αχαλίνωτης χρηματολατρείας, της οποίας δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή τη φορά –έτσι φαίνεται έως τώρα– ότι η «ελεύθερη κι ανοιχτή αγορά» θα λύσει και θα ρυθμίσει αυτομάτως, μέσω του περίφημου δόγματος, η… «αυτορύθμιση της αγοράς», αντιθέτως βλέπουμε να επεμβαίνει σε αυτή το κράτος ώστε όχι μόνο να επαληθεύσει το ρητό «ο ισχυρότερος τα παίρνει όλα» (π.χ. κρατική ενίσχυση τραπεζών) προς επιβεβαίωση της μαρξιστικής άποψης περί του ρόλου του κράτους σαν «το όργανο τής κυριαρχίας, της καταπίεσης μιας τάξης από την άλλη», επαληθεύεται επίσης ότι ο «σκοπός του (του Κράτους) είναι να δημιουργήσει ένα καθεστώς που νομιμοποιεί και διαιωνίζει αυτή την καταπίεση, μετριάζοντας τις συγκρούσεις μεταξύ των τάξεων», πολύ σωστά ο Ένγκελς συμπεραίνει ότι το Κράτος δεν είναι «η ενσάρκωση της Ηθικής Ιδέας». Κάθε άλλο. Όμως, ενώ παρατηρούμε το κράτος να παρεμβαίνει σώζοντας τους ισχυρούς εις βάρος των ασθενέστερων –συνεπέστατος κρατικός ρόλος άλλωστε– αυτής της μάταιης ζωής, ξοδεύοντας ανενδοίαστα αμύθητα ποσά και προπαγανδίζοντας ταυτόχρονα την «επιστροφή της πολιτικής ηθικής», το καινούργιο στοιχείο σε αυτή την ανθρώπινη (και πάλι) περιπέτεια, είναι ότι διαλαλούν (Ε.Ε. και ΗΠΑ) ότι δεν σκοπεύουν να αλλάξουν την πολιτική μείωσης των κρατικών επενδύσεων με δημόσια έργα ώστε να πολεμηθεί, μέσω της κλασικής «Κεϋνσιανής ρύθμισης» – μια ουσιαστική εφεδρεία του υπάρχοντος συστήματος– που προβλέπει την άνοδο των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσεων ώστε να τονωθεί η ζήτηση και κατά συνέπεια η επανόρθωση της ισορροπίας… Εάν λοιπόν όπως δηλώνουν, δεν σκοπεύουν να αυξήσουν τις δημόσιες δαπάνες, τότε  τι ακριβώς μέτρα θα πάρουν…  Δεν διαθέτω οικονομικές ή πολιτικές περγαμηνές, ένας τυχαίος εικαστικός είμαι που καταθέτει αμπελοφιλοσοφικά κάποιες σκέψεις. Παρ’ όλη αυτή τη μαυρίλα, τείνω αισιόδοξα στη υιοθέτηση της άποψης του Κάνφορα:

«Και όμως κινείται».

.

.

Είναι μια ασπίδα άμυνας η συνωμοσιολογία, ιδιαίτερα όπου κυριαρχεί λειψή παιδεία, όταν ο πολιτικός λόγος περιορίζεται σε λέξεις «νίντζα» ή «είμαι Καραμανλικότερος του Καραμανλή» με γραπτές «πολιτικές παρεμβάσεις» λαϊκών παραλιακών αοιδών αφύσικα πρησμένες από κορτιζόνη. Όταν ο εν λόγω βουλευτής προβάλει σύνθημα τύπου «Οι εξαιρετικές δημόσιες σχέσεις μου και οι στρατηγικές κινήσεις μου προάγουν τα συμφέροντα του δραμινού λαού». Ακριβώς. Δημόσιες σχέσεις λοιπόν είναι το ζητούμενο, γνωριμίες, ρουσφέτια, η συναλλαγή και το …ποντάρισμα σε ηγέτες -«άλογα προορισμένα να κερδίζουν». Όλα αυτά από τους στρογγυλοκαθισμένους Δαϊλάκηδες που εξυμνούνται (η προβάλλονται, το ίδιο κάνει) από τα ΜΜΕ, αποδεικνύοντάς μας με τον πιο ειλικρινή τρόπο τους μέτριους νόες, τους μέτριους γνώστες των κοινωνικών μας δρώμενων ή την ουσιαστική έλλειψή τους σε Πολιτική Ουσία. Όταν η πολιτική ή κοινωνική αξιοπρέπεια, περιορίζεται στο «μένω για να φύγω» μετατρεπόμενη κατά περίσταση, σε «έφυγα για να μείνω» και που ακριβώς τέτοιου είδους ενέργειες, προκαλούν τη συμπάθεια του πόπολου. Ποιο πόπολο, ναι Αυτό. Αυτές είναι οι αστείρευτες εφεδρείες του συστήματος στην Ελλάδα αλλά και παντού στον μικρό μας πλανήτη (βλ. προεδρικές ΗΠΑ). Η συνωμοσιολογία που διαφαίνεται σε κάθε πρωθυπουργική «ομιλία» γίνεται με ιδιαίτερη ένταση τελευταία. Όσο πιο στεντόρεια η φωνή, τόσο μεγαλύτερο το χάος, το κενό, η κενότητα των λόγων. Ο ήχος του τενεκέ, ένα ιδανικό μοντέλο της κάθε εποχής, όπου ο νεοκυνισμός εμφανίζεται σε ποικίλες μορφές με το «χαριτωμένο» και «συμπαθές» να κρατά πάντα τα πρωτεία, να εκτοξεύεται στα τοπ 10 της δημοτικότητας.

.

.

Τι να με πειράξει, σε όλους τους τομείς υπάρχουν ανάξιοι και η τέχνη δεν αποτελεί εξαίρεση, άλλωστε ποιο παιδάκι μπορεί και πάλι να ψελλίσει το ιστορικό «ο Βασιλιάς είναι γυμνός», αλλοίμονο… Αφού μπόλικοι «κριτικοί» και «θεσμοί» όπως οι Βερσαλίες όχι μόνο δέχονται ευχαρίστως το ευτελές so-called-art, αλλά το υποστηρίζουν, δηλαδή το σπονσάρουν. Ποιοι είμαστε εμείς όταν στην προκειμένη περίπτωση, το λόγο έχουν οι τρεις grands collectioneurs, ο Francois Pinault, ο Astrup Fearnley και ο δικός μας Dakis Joannou. Φυσικά τα γεγονότα αυτά προβάλλονται από όλα τα «έγκυρα» περιοδικά σύγχρονης τέχνης που ακολουθούν ή διαμορφώνουν το κοινό φιλότεχνο γούστο.

Τι με κοιτάς. Την άποψή μου λέω.