αγριμολογος

Είναι μια ασπίδα άμυνας η συνωμοσιολογία, ιδιαίτερα όπου κυριαρχεί λειψή παιδεία, όταν ο πολιτικός λόγος περιορίζεται σε λέξεις «νίντζα» ή «είμαι Καραμανλικότερος του Καραμανλή» με γραπτές «πολιτικές παρεμβάσεις» λαϊκών παραλιακών αοιδών αφύσικα πρησμένες από κορτιζόνη. Όταν ο εν λόγω βουλευτής προβάλει σύνθημα τύπου «Οι εξαιρετικές δημόσιες σχέσεις μου και οι στρατηγικές κινήσεις μου προάγουν τα συμφέροντα του δραμινού λαού». Ακριβώς. Δημόσιες σχέσεις λοιπόν είναι το ζητούμενο, γνωριμίες, ρουσφέτια, η συναλλαγή και το …ποντάρισμα σε ηγέτες -«άλογα προορισμένα να κερδίζουν». Όλα αυτά από τους στρογγυλοκαθισμένους Δαϊλάκηδες που εξυμνούνται (η προβάλλονται, το ίδιο κάνει) από τα ΜΜΕ, αποδεικνύοντάς μας με τον πιο ειλικρινή τρόπο τους μέτριους νόες, τους μέτριους γνώστες των κοινωνικών μας δρώμενων ή την ουσιαστική έλλειψή τους σε Πολιτική Ουσία. Όταν η πολιτική ή κοινωνική αξιοπρέπεια, περιορίζεται στο «μένω για να φύγω» μετατρεπόμενη κατά περίσταση, σε «έφυγα για να μείνω» και που ακριβώς τέτοιου είδους ενέργειες, προκαλούν τη συμπάθεια του πόπολου. Ποιο πόπολο, ναι Αυτό. Αυτές είναι οι αστείρευτες εφεδρείες του συστήματος στην Ελλάδα αλλά και παντού στον μικρό μας πλανήτη (βλ. προεδρικές ΗΠΑ). Η συνωμοσιολογία που διαφαίνεται σε κάθε πρωθυπουργική «ομιλία» γίνεται με ιδιαίτερη ένταση τελευταία. Όσο πιο στεντόρεια η φωνή, τόσο μεγαλύτερο το χάος, το κενό, η κενότητα των λόγων. Ο ήχος του τενεκέ, ένα ιδανικό μοντέλο της κάθε εποχής, όπου ο νεοκυνισμός εμφανίζεται σε ποικίλες μορφές με το «χαριτωμένο» και «συμπαθές» να κρατά πάντα τα πρωτεία, να εκτοξεύεται στα τοπ 10 της δημοτικότητας.

.

.

Τι να με πειράξει, σε όλους τους τομείς υπάρχουν ανάξιοι και η τέχνη δεν αποτελεί εξαίρεση, άλλωστε ποιο παιδάκι μπορεί και πάλι να ψελλίσει το ιστορικό «ο Βασιλιάς είναι γυμνός», αλλοίμονο… Αφού μπόλικοι «κριτικοί» και «θεσμοί» όπως οι Βερσαλίες όχι μόνο δέχονται ευχαρίστως το ευτελές so-called-art, αλλά το υποστηρίζουν, δηλαδή το σπονσάρουν. Ποιοι είμαστε εμείς όταν στην προκειμένη περίπτωση, το λόγο έχουν οι τρεις grands collectioneurs, ο Francois Pinault, ο Astrup Fearnley και ο δικός μας Dakis Joannou. Φυσικά τα γεγονότα αυτά προβάλλονται από όλα τα «έγκυρα» περιοδικά σύγχρονης τέχνης που ακολουθούν ή διαμορφώνουν το κοινό φιλότεχνο γούστο.

Τι με κοιτάς. Την άποψή μου λέω.

Διαβάζουμε για εκκλησιαστικούς «μεσίτες» και για μεσίτες του Δημοσίου, για σκανδαλώδεις ανταλλαγές ακινήτων, για «φιλέτα» και άλλες πολλές δοσοληψίες μεταξύ Μονής Βατοπεδίου (και άλλα μοναστήρια παλαιότερα), για χρυσόβουλλα βυζαντινά και άλλα ιστορικά επιχειρήματα-ευτράπελα, χωρίς καμία αντίδραση από την πλευρά της κυβερνώντος παράταξης. Πρόκειται για εμφανέστατη περιφρόνηση προς τον κόσμο αυτού του τόπου. Διαβάζουμε για συμβολαιογραφικές πράξεις της συζύγου του υπουργού κ. Βουλγαράκη και δεν κουνιέται φύλλο. Η περιφρόνηση καλά κρατεί. Η περιφρονητική στάση προς το κοινό συνεχίζεται. «Δεν εξηγούμε τίποτα και σε κανέναν, γιατί ξέρουμε ότι αύριο θα μας τιμήσετε και πάλι με την ψήφο σας» – είναι σαν να λένε, και μάλλον έχουν δίκιο.