αγριμολογος

Στο χτεσινοβραδινό παιχνίδι της Εθνική μας με το Λουξεμβούργο, μου άρεσε το τεράστιο πανό με τη λέξη «ΖΩΝΙΑΝΑ»…τι να λέμε τώρα, είμαστε αθάνατοι.

Η κυρία Εύη Τσέκου, η γνωστή «τριανταπεντάρα» μπορεί να αποφυλακίστηκε αλλά το ότι φυλακίστηκε –καλώς ή κακώς, δεν το γνωρίζω– μας δίδαξε πολλά και αυτό με κάνει να σκέφτομαι για το «Δίκαιο» και όλα τα συναφή αλαλάγματα που ακούμε κατά καιρούς εδώ και πολλές δεκαετίες «περί Δικαιοσύνης».
Σκέφτομαι ότι είναι ο μόνος άνθρωπος που φυλακίστηκε –έστω προφυλακίστηκε, και κατά σύμπτωση δεν είναι ούτε πολιτικός, ούτε βουλευτής, ούτε μεγαλο-οικονομικός παράγοντας ή άλλο σημαντικό δημόσιο πρόσωπο.

Μια άσημη (υποψήφια) υπάλληλος ήταν και είναι, χωρίς καμία πολιτική ή οικονομική εξουσία.

Γι’ αυτό και (ένοχη ή αθώα) φυλακίστηκε.

Στην αφρικανική χώρα της Νιγηρίας εφτά πολιτικοί έχουν ήδη παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη κατηγορούμενοι για παρόμοια σκάνδαλα με της Ελλάδας στη «διαπλοκή Siemens». Σε εμάς διαβάζω ότι ο εισαγγελέας «διστάζει» να κάνει ακόμη και ουσιαστικές ερωτήσεις σε κάποια γραμματέα για πρόσωπα και πράγματα. Σε εμάς η «ανάκριση» άρχισε τουλάχιστον ένα χρόνο μετά «και κάτι», γι’αυτό κάποιος Γερμανός (νομίζω) εισαγγελέας όταν ρωτήθηκε από Έλληνα δημοσιογράφο γιατί η ελληνική Δικαιοσύνη ξεκίνησε ένα χρόνο μετά, απάντησε ειρωνικά: «Ίσως είχαν κάποιες σπουδαιότερες υποθέσεις τότε…». Η ελληνική πραγματικότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο φαντασίας, το ένα εξωφρενικό γεγονός καλύπτεται από κάποιο άλλο που ξεπετάγεται σε ανύποπτο χρόνο και κάθε φορά που αυτό γίνεται, κάνει όλο και λιγότερο κρότο, λιγότερη εντύπωση·στις εθισμένες πια  μαζικές συνειδήσεις. Αυτός ο τόπος. Εκτός από το καμένο, καταπατημένο και αφημένο στη τύχη του περιβάλλον (αστικό και της υπαίθρου), καίγονται σιγά-σιγά , αργοσβήνουν και οι συνειδήσεις, οι διαθέσεις μιας κάποιας αντίστασης. Ένα σουρεαλιστικό και (αντί)ποιητικό τοπίο.

—

photo©s.f. 2007

Είτε ένοχοι, είτε αθώοι οι πολιτικοί πρέπει να έχουν την ευθιξία να παραιτούνται. Η ευθιξία αυτή δείχνει το μέγεθος μια πολιτικής προσωπικότητας, αλλά και μιας προσωπικότητας γενικώς. Όταν ο πολιτικός αυτός είναι επικεφαλής υπουργείου, δηλαδή αυτός που φέρει τον τίτλο «υπουργός», αφαιρεί από της κοινωνικές επαφές του όλους τους παλιούς ή νέους φίλους του, που έχουν σχέση με οικονομικά συμφέροντα και που αυτά συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με το έργο του υπουργείου του οποίου ηγείται. Οι παρέες αυτές κόβονται συνειδητά. Το γνωστό «Η γυναίκα του Καίσαρα…κλπ» ισχύουν εδώ στο ακέραιο. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν, ούτε και θα έπρεπε. Πας κύριε βόλτα ή πικνίκ με τον Διευθυντή μιας εταιρείας η οποία έχει δοσοληψίες εκατομμυρίων με το υπουργείο σου; τότε ρισκάρεις και παίζεις κορώνα-γράμματα τη καριέρα σου, το κύρος σου ενδεχομένως να πάει περίπατο αν βγει το γεγονός αυτό στη δημόσια θέα.
Κύριε Λιάπη, διεκδικείστε την τυχόν αθωότητά σας ελεύθερα εκτός της υπουργικής σας ιδιότητας και όταν την κατακτήσετε εννόμως, επανέρχεστε. Οι κάτοικοι αυτής της χώρας με τα τόσα δεινά που τους δέρνουν τα τελευταία χρόνια, έχουν επείγουσα ανάγκη τέτοιων πράξεων ευθύνης, εκτός κι αν δεν έχετε κατανοήσει ακόμα για τι πράγμα μιλάμε. Η λέξη «ντροπή» υπάρχει ακόμα άθικτη σε όλα τα ελληνικά λεξικά.

……..

photo@s.f.