Μιχάλης Λιάπης: ευθύνη, ευθιξία ώρα μηδέν

06/07/2008 § Σχολιάστε

Είτε ένοχοι, είτε αθώοι οι πολιτικοί πρέπει να έχουν την ευθιξία να παραιτούνται. Η ευθιξία αυτή δείχνει το μέγεθος μια πολιτικής προσωπικότητας, αλλά και μιας προσωπικότητας γενικώς. Όταν ο πολιτικός αυτός είναι επικεφαλής υπουργείου, δηλαδή αυτός που φέρει τον τίτλο «υπουργός», αφαιρεί από της κοινωνικές επαφές του όλους τους παλιούς ή νέους φίλους του, που έχουν σχέση με οικονομικά συμφέροντα και που αυτά συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με το έργο του υπουργείου του οποίου ηγείται. Οι παρέες αυτές κόβονται συνειδητά. Το γνωστό «Η γυναίκα του Καίσαρα…κλπ» ισχύουν εδώ στο ακέραιο. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν, ούτε και θα έπρεπε. Πας κύριε βόλτα ή πικνίκ με τον Διευθυντή μιας εταιρείας η οποία έχει δοσοληψίες εκατομμυρίων με το υπουργείο σου; τότε ρισκάρεις και παίζεις κορώνα-γράμματα τη καριέρα σου, το κύρος σου ενδεχομένως να πάει περίπατο αν βγει το γεγονός αυτό στη δημόσια θέα.
Κύριε Λιάπη, διεκδικείστε την τυχόν αθωότητά σας ελεύθερα εκτός της υπουργικής σας ιδιότητας και όταν την κατακτήσετε εννόμως, επανέρχεστε. Οι κάτοικοι αυτής της χώρας με τα τόσα δεινά που τους δέρνουν τα τελευταία χρόνια, έχουν επείγουσα ανάγκη τέτοιων πράξεων ευθύνης, εκτός κι αν δεν έχετε κατανοήσει ακόμα για τι πράγμα μιλάμε. Η λέξη «ντροπή» υπάρχει ακόμα άθικτη σε όλα τα ελληνικά λεξικά.

……..

photo@s.f.

επίσημος διορισμένος αυλικός ποιητής;

27/06/2008 § Σχολιάστε

Τώρα το έμαθα, πριν λίγο. Δεν μπορούσα ποτέ να διανοηθώ ότι η πένα ενός ποιητή θα υποκύψει ή θα προσληφθεί επισήμως, για μια δεκαετία για τις ανάγκες (προσταγές; τι να πω…) μιας μοναρχίας. Μιλώ για τη Βρετανική μοναρχία. Πρόκειται λέει για «θεσμό αιώνων», βεβαίως.

Το Γαλλικό περιοδικό Magazine Litteraire μεταδίδει ότι «Η θέση του επισήμου ποιητή της Βρετανικής μοναρχίας απειλείται.[…]» μάλιστα εδώ και μερικές εβδομάδες συζητιέται αν θα πρέπει να πάρει αυτή τη θέση επιτέλους μια γυναίκα, οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν με σοβαρότητα και χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας αν θα πρέπει να γκρεμιστεί κι αυτό το «ανδρικό φέουδο». Δεν έχω πάρει ακόμη απόφαση αν θα πρέπει να γελάσω ή όχι, πρόκειται για θέμα τόσο παρωχημένο που αυτομάτως το μυαλουδάκι μου ταυτίζει τον «θεσμό» αυτόν, με τους «γελωτοποιούς της αυλής», εννοώ αυτούς τους διασκεδαστές των διάφορων ηγεμόνων και άλλων γαλαζοαίματων που έπεσαν στην ανεργία με το τέλος της φεουδαρχίας και την έλευση της βιομηχανικής επανάστασης…

Τέλος πάντως, διαβάζοντας και για τον «αμοιβή» αυτού του «ποιητή» (πέραν της δόξης) προκαλεί αμηχανία. Ακούστε, λαμβάνει μια δωρεά 5.000 λίρες, και 630 φιάλες γλυκό κρασί πορτό, αυτά!

Διαβάστε για τον τελευταίο αυτό πονοκέφαλο της Βρετανική βασιλικής αυλής στο Magazine Litteraire και στη εφημερίδα Independent (υπάρχουν και σχόλια αναγνωστών, βεβαίως)

Σημειώνω, για να μην παρεξηγηθώ ότι ο μέχρι τώρα Poet Laureate κύριος Andrew Motion είναι ένας αξιόλογος κατά τα άλλα ποιητής, αλλά να, πως να το πω, δεν αντέχονται αυτά τα πράγματα. Εξάλλου η Ποίηση είναι κυρίως στάση ζωής.

μικρή στάση μιας ματαιόδοξης παύσης

12/06/2008 § Σχολιάστε

Αυτό που λέει ο τίτλος, κι ας πρόκειται σε μερικές ώρες να γίνουν τα εγκαίνια, μια πρώτη παρουσίαση της σειράς «une lettre jamais reçue«. Τα λίγα πρώτα λόγια που έρχονται στο νου, αυτά γράφω. Αύριο βλέπουμε, το αύριο το ευρύ, γιατί όσο ζούμε πραγματοποιούμε παύσεις, παίρνουμε ανάσες, διακρίνουμε τα μικρά· τα αναγκαία, λοξοδρομούμε λίγο και κάπου στο βάθος, διακρίνει κανείς το επόμενο βήμα. Τώρα όμως αυτό. Θα συγκεντρωθώ σε αυτό, το τωρινό. Πολλές φορές έζησα εγκαίνια, είναι σαν να αφήνεσαι γυμνός, εκτεθειμένος, να σε παρατηρούν. Μέσα στου καθενός τη ματιά, ναι·μία μόνο ματιά, διακρίνει κανείς ένα ολόκληρο, χαρούμενο ή θλιβερό Είναι. Με γοητεύει όπως και νά’ ναι.

Κυκλώνας με τ’ όνομα της Ναργκίς

07/05/2008 § Σχολιάστε

Μιανμάρ. Κυκλώνας Ναργκίς λέγεται το στοιχειό της φύσης αυτή τη φορά, όνομα που φέρνει στο νου την περίφημη ηθοποιό Ναργκίς των παιδικών μας χρόνων, μόνο που η σημερινή είναι Τιμωρός. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι άστεγοι, 22.500 και πάνω νεκροί, 41.000 αγνοούμενοι. Η βασανισμένη χώρα της γνωστής μας «Βιρμανίας». Θυμός, απόγνωση, πόνος τα χαρακτηριστικά του προσώπου των απλών κατοίκων. Ποιος θα πιστέψει ότι οι προσφορές θα πιάσουν τόπο ανάμεσα στα διεθνή εγκληματικά επίσημα ή ανεπίσημα δίκτυα της «δήθεν» ανθρώπινης αλληλεγγύης μετά το φιάσκο του τσουνάμι… Κρατικός μηχανισμός και στρατός άφαντοι. Δρόμοι γεμάτοι δέντρα και πτώματα, η πρόσβαση σε καθαρό νερό ένα δύσκολο παζλ που θα ζήλευε κι ο Σιμενόν.

photo©http://www.huffingtonpost.com/2008/05/05/myanmar-death-toll-could_n_100197.html

Where Am I?

You are currently browsing the σκέψεις category at αγριμολογος.