αγριμολογος

Διαβάστε πως Άνθρωποι και Αίμα παρουσιάζονται σε ένα δικαστήριο. Η αγάπη είναι πάντα ένα πολύτιμο δώρο, κυρίως σε αυτόν που το προσφέρει, και φυσικά συχνά το ξεχνάμε. Όχι μόνο εγώ, αλλά κυρίως εγώ.

Πρώτα, ένα ενδεικτικό απόσπασμα…
[…] «Όταν το δικαστήριο έκανε διακοπή, οι παριστάμενοι πέρασαν μπροστά μου μουρμουρίζοντας ώχου μωρέ… με τα ζώα θα ασχολούμαστε τώρα…»[…]

…καθώς το συγκινητικό κείμενο της Ίσιδας αρχίζει ακριβώς έτσι.

«Μπροστά στον πρόεδρο του Δικαστηρίου σήμερα σταθήκαμε οι εξής : εγώ, τρεις γυναίκες και το αίμα. Ο δικηγόρος θεώρησε σωστό να μας εγκαταλείψει χθες το βράδυ, λέγοντας πως δεν μας συμφέρει να πληρώσουμε τα έξοδα του για μια τέτοια υπόθεση. Με πυρετό και τον λαιμό μου να καίει, στάθηκα μπροστά στην Εδρα, με θάρρος που δεν ήξερα από που αντλούσα, με αξιοπρέπεια από αυτήν που προσπαθούσαν να μου αφαιρέσουν και την λογική που προσπάθησαν να διαστρεβλώσουν, και με την πίστη ότι πρέπει να πολεμάμε ακόμα κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι υπέρ μας.»[…]

διαβάστε ολόκληρο το κείμενο της Ίσιδας

Ίσις merci…

Το ίδιο θέμα, τόσες σκέψεις να στέλνονται προς μία μόνο κατεύθυνση με σκοπό να τους «προσέξουν»· ποιοι. Τόσοι ευφυείς άνθρωποι να μονολογούν όλοι μαζί, αντιγράφοντας την επικαιρότητα, το ίδιο ανακυκλώσιμο θέμα. Ξανά και ξανά. Θυμίζει μονόπρακτο με προβλέψιμη έκβαση. Μάταια φίλοι μου, ψάχνουμε ανάσες ανάμεσα στους πεθαμένους.

«Τέλος, ρητά μου επαναλαμβάνει ότι εγώ, μόνον εξαιτίας της συντομίας και της μοναχικότητας στην οποία υπόκειται κάθε εγώ, και κάθε εσύ, εκφέρεται με τόση έμφαση. Δεν είναι έπαρση, καθόλου εγωπάθεια. Είναι επείγον κάλεσμα κάποιου ρήματος δίπλα του όπως: εγώ βρέχομαι. Δηλαδή, κοίταξέ με». (Φιλοπαίγμων μύθος – Κική Δημουλά)

μπορείτε να σβήσετε την περιέργειά σας στο ιστολόγιο του Ροΐδη…

την ίδια χρονιά των γεγονότων του Πολυτεχνείου, τότε τον Φλεβάρη του ‘73, δεν είχα παρά δύο περίπου μήνες στην Ελλάδα, νέος, μακρυμάλλης, ανέμελος. Βρισκόμουν τώρα μπρος στα γεγονότα της Νομικής μη έχοντας πλήρη συναίσθηση του τι ακριβώς συνέβαινε, όμως τους είδα, φώναζαν τα συνθήματά τους, βρισκόμουν στο απέναντι φανάρι. Κοιτούσα. Μόνο κοιτούσα κι ένιωθα. Ένιωθα έντονα κι αυτό πρέπει να φάνηκε στο πρόσωπό μου γιατί δέχθηκα το πρώτο χαστούκι, έτσι χωρίς λόγο, ένας αστυφύλακας. Με είπε κωλόπαιδο. Δεν απάντησα, ένιωσα πόνο βαθύ. ‘Οχι λόγω χτυπήματος, ήταν η ταπείνωση. Το χαστούκι αυτό ήταν το “επίσημο” καλωσόρισμα στη Πατρίδα. Με προετοίμασε για τ’ άλλα που θα επακολουθήσουν, στις 15 – 16 και 17 Νοεμβρίου του 1973.

Κύριε αστυφύλακα, σας είμαι ακόμα, μετά 34 χρόνια, ευγνώμων.